RECENSIE: Fortune's Fool, Old Vic Theatre ✭✭

Fortune's Fool, Old Vic Theatre: Iain Glen als Kuzovkin en Lucy Briggs-Owen als Olga. Foto: Alastair Muir. Fortune’s Fool

Old Vic Theatre

8 februari

2 Sterren

In het programmaboekje van de Old Vic-productie van Toergenjev’s Fortune's Fool, in de bewerking van Mike Poulton, staat het volgende te lezen:

"Mensen vragen me waarom Fortune's Fool nu pas, na 163 jaar, in het Londense West End te zien is. Het is al vaak voorgesteld. Ik denk dat het antwoord is dat ik me altijd heb verzet tegen een Londense productie omdat ik er nog niet klaar voor was... De reden dat Fortune's Fool er nu wel komt, is dat ik geloof dat ik de perfecte regisseur, ontwerper en cast heb gevonden. En het staat in de Old Vic – het perfecte theater voor dit stuk. Zo simpel is het. Een gelukkig gesternte moet alles hebben samengebracht."

Iain Glen maakte deel uit van die perfecte cast als de oorspronkelijke Kuzovkin, volgens sommigen de 'Fool' uit de titel. Maar Glen verliet de productie (die op 19 december vorig jaar in première ging) op 9 januari vanwege gezondheidsklachten, waarna werd aangekondigd dat William Houston de rol zou overnemen. Vanavond werd Kuzovkin echter gespeeld door Patrick Cremin, de oorspronkelijke understudy van Glen, en het schijnt dat ook Houston zich inmiddels uit de productie heeft teruggetrokken.

Hoe je het ook wendt of keert, van Poultons perfecte cast is niets meer over.

Het is dan ook lastig om Poultons visie op het stuk te beoordelen, maar op basis van de voorstelling van vanavond lijkt hij het werk door een nogal roze bril te bekijken.

Dit is geen grootse bewerking van een groots, miskend stuk. In het beste geval is deze productie een vreugdeloze incarnatie van een tekst die zindert van potentie. Tijdens het kijken zie je hoe schitterend het had kunnen zijn met de juiste cast en een regie vol helderheid, visie en absolute trefzekerheid.

Volgens het programmaboekje is de regie in handen van Lucy Bailey.

Richard McCabe levert een glansprestatie als de ijdele, tuttige en bij vlagen zeer geestige Tropatsjov. Zodra hij het toneel betrad, was de energie en sprankeling die tot dan toe pijnlijk ontbrak, plotseling aanwezig. In overvloed.

Lucy Briggs-Owen is verrukkelijk als Olga en Alexander Vlahos laat geen enkel spoor na van zijn tijd als Mordred in Merlin (hij is onherkenbaar) in de sleutelrol van Olga's kersverse echtgenoot, de ietwat pompeuze maar onzekere Jeletski. Wat ze allebei nodig hadden, was een duidelijker kader om het stuk die magische vaart te geven; je zag hen beiden wanhopig proberen het onbereikbare te bereiken.

Volgens het programmaboekje is de regie in handen van Lucy Bailey.

Als Pjotr, de ambitieuze maar scherpe lakei, geeft Dyfan Dwyfor een frisse en oprecht innemende performance. Hij is een van de weinigen in het ensemble die begrijpt dat dit het dichtst is dat Toergenjev bij een klucht komt, en hij benadert de rol met overgave, toewijding en precisie. Opvallende precisie.

Als Karpatsjov, een komisch juweeltje dat zowel subtiliteit als een feilloos gevoel voor timing vereist, heeft Richard Henders simpelweg geen idee wat hij aan het doen is. Niets van wat hij doet is grappig, hoewel het er wel zo uitziet. Als Trembinski, de eigenaardige en zenuwachtige rentmeester, is Daniel Cerqueira ronduit onleuk; hij schminkt en leidt de aandacht voortdurend af. Geen van beide acteurs begrijpt het ritme van de tekst of de komedie.

Volgens het programmaboekje is de regie in handen van Lucy Bailey.

In de centrale rol is Patrick Cremin niet meer dan degelijk. Het is onmogelijk om geen sympathie voor hem te voelen, gezien de omstandigheden waaronder hij de rol moest overnemen. Maar hoewel hij kundig genoeg is en al zijn tekst keurig brengt, mist hij de innerlijke energie, het psychologisch inzicht en de noodzakelijke wisselwerking met McCabe die essentieel zijn om het personage tot leven te wekken. Hij houdt zich staande, maar hij is niet het puzzelstukje dat het geheel compleet maakt.

Volgens het programmaboekje is de regie in handen van Lucy Bailey.

De rest van de cast pakt alles veel te zwaar aan. Er wordt veel gezucht, getut en er zijn vogelachtige bewegingen van het personeel – alsof we kijken naar een dystopische versie van de bedienden in Downton Abbey. Het probleem is dat niets gecoördineerd of beheerst wordt, waardoor het nergens toe leidt. Het is overduidelijk dat de acteurs naarstig zoeken naar manieren om scènes te laten werken en de voorstelling ter plekke proberen in te kleuren om er nog iets van te maken.

Het resultaat is ongeveer zo ver verwijderd van een bruisende komedie als je je maar kunt voorstellen.

Volgens het programmaboekje is de regie in handen van Lucy Bailey.

William Dudley heeft een prachtig decor ontworpen dat door Bruno Poet zeer effectief en sfeervol wordt uitgelicht. De muziek van John Eacott sloot naadloos aan bij de productie.

Het is enigszins raadselachtig waarom Kevin Spacey niet is ingesprongen om Glen te vervangen.

Maar goed, volgens het programmaboekje is de regie in handen van Lucy Bailey.

Misschien verklaart dat eigenlijk alles.