ELEŞTİRİ: Fortune’s Fool, Old Vic Theatre ✭✭

Fortune's Fool, Old Vic Tiyatrosu: Kuzovkin rolünde Iain Glen ve Olga rolünde Lucy Briggs-Owen Fotoğraf: Alastair Muir Fortune’s Fool

Old Vic Tiyatrosu

8 Şubat

2 Yıldız

Old Vic'in Mike Poulton tarafından uyarlanan Turgenyev eseri Fortune's Fool yapımının program kitapçığında şunlar yazıyor:

"İnsanlar bana Fortune's Fool'un 163 yıl sonra neden şimdi Londra'nın West End bölgesine geldiğini soruyorlar. Defalarca teklif edildi. Sanırım cevap şu; henüz hazır olmadığım için Londra yapımına her zaman direndim... Fortune's Fool'un şu an gerçekleşmesinin sebebi, mükemmel yönetmeni, tasarımcıyı ve kadroyu bulduğuma inanmam. Ve oyun için mükemmel tiyatro olan Old Vic'teyiz. Bu kadar basit. Uğurlu bir yıldız her şeyi bir araya getirmiş olmalı."

İain Glen, bazılarının oyunun ismindeki 'Aptal' (Fool) olarak gördüğü orijinal Kuzovkin olarak o mükemmel kadronun bir parçasıydı. Ancak Glen (geçen yıl 19 Aralık'ta prömiyer yapan) yapımdan sağlık sorunlarını gerekçe göstererek 9 Ocak'ta ayrıldı ve rolü William Houston'ın devralacağı açıklandı. Ne var ki bu gece Kuzovkin'i Glen'in asıl yedeği olan Patrick Cremin canlandırdı; görünen o ki Houston da yapımdan çekilmiş.

Her halükarda, Poulton'ın o mükemmel kadrosundan eser kalmamış.

Bu yüzden Poulton'ın oyun vizyonunu yargılamak oldukça zor ancak bu geceki performansın kanıtlarına bakılırsa, esere pembe gözlüklerle bakıyor.

Pek sevilmemiş büyük bir oyunun büyük bir uyarlaması değil bu. Bu yapımdan yola çıkarak en iyi ihtimalle söylenebilir ki, potansiyelle dolup taşan bir eserin neşesiz bir somutlaşması olmuş. Oyun ilerledikçe, doğru bir kadro, net bir yönetim, vizyon ve mutlak bir kararlılıkla nasıl görkemli olabileceğini görebiliyorsunuz.

Program kitapçığına göre yönetmen Lucy Bailey.

Richard McCabe, züppe, titiz ve neredeyse çok komik olan Tropatchov rolünde parmakla gösterilecek bir performans sergiliyor. Sahneye çıktığı anda, ne yazık ki eksik olan enerji ve ışıltı birdenbire oradaydı. Hem de fazlasıyla.

Lucy Briggs-Owen, Olga rolünde çok başarılı ve Alexander Vlahos, Olga'nın yeni kocası olan hafif kendini beğenmiş ama suda boğulan balık misali bocalamakta olan Yeletsky rolünde Merlin dizisindeki Mordred günlerinden hiçbir iz taşımıyor (neredeyse tanınmaz halde). Her ikisinin de ihtiyacı olan şey, eserin sihirli bir şekilde akıp gitmesini sağlamak için ne yapmaları gerektiğine dair daha emin bir fikirdi; ikisinin de ulaşılamaz olana ulaşmak için umutsuzca çabaladığını görebiliyordunuz.

Program kitapçığına göre yönetmen Lucy Bailey.

Hırslı, haddini aşan ama her şeyi gören uşak Pyotr rolünde Dyfan Dwyfor, net ve gerçekten sempatik bir performans sergiliyor; topluluktaki az sayıdaki kişiden biri olarak, bunun Turgenyev'in kaleminden çıkabilecek en fars tarzı iş olduğunu anlamış görünüyor ve göreve büyük bir iştah, tam bir bağlılık ve kesinlikle yaklaşıyor. Belirgin bir titizlikle.

Hem incelik hem de derin bir komedi zamanlaması gerektiren komik bir cevher niteliğindeki Karpatchov rolünde Richard Henders'ın ise açıkçası hiçbir fikri yok. Yaptığı hiçbir şey komik değil ama öyle olması gerekiyormuş gibi görünüyor. Nevi şahsına münhasır, gergin, usandırıcı ve usanmış kâhya Trembinsky rolünde Daniel Cerqueira; aşırı oyunculuğu ve dikkat dağıtıcılığı ile bir o kadar komiklikten uzak. İki oyuncu da metnin ritmini veya komediyi kavrayamamış.

Program kitapçığına göre yönetmen Lucy Bailey.

Kilit roldeki Patrick Cremin ise sadece vasat bir iş çıkarıyor. Rolü üstlenmesine neden olan koşullar göz önüne alındığında ona sempati duymamak imkansız. Ancak yeterince yetenekli olmasına ve tüm replikleri söylemesine rağmen, oyunun düzgün işlemesi için gerekli olan içsel enerjiye, karakterin zihnini anlamaya veya McCabe ile kurulması gereken o elzem bağa sahip değil. İşi kurtarıyor belki ama yapbozu tamamlayan o parçayı sunamıyor.

Program kitapçığına göre yönetmen Lucy Bailey.

Kadronun geri kalanı yaptıkları her şeyde çok hantal. Hizmetçilerde çokça iç çekme, tavukvari hareketler ve cık cıklamalar var - sanki Downton Abbey'nin alt katının distopik bir versiyonu gibi. Sorun şu ki, bunların hiçbiri koordine edilmemiş, kontrol altına alınmamış veya belirli bir yöne kanalize edilmemiş; sonuç olarak da hiçbirinden bir şey çıkmıyor. Kadronun sahneleri işler hale getirmek için yol aradığı, oyuna renk katmak için uğraştığı çok belli.

Hayal edebileceğiniz kahkaha tufanı yaratan bir şeyden olabildiğince uzak.

Program kitapçığına göre yönetmen Lucy Bailey.

William Dudley, Bruno Post'un çok etkili ve çağrışım uyandıran bir şekilde aydınlattığı tamamen hoş bir dekor sunuyor. John Eacott'un müziği ise yapıma mükemmel bir şekilde uymuş.

Kevin Spacey'nin Glen'in yerine geçmemesi biraz kafa karıştırıcı.

Ama sonra, program kitapçığına göre, yönetmen Lucy Bailey.

Belki de bu her şeyi gerçekten açıklıyordur.