RECENSIE: Guys And Dolls, Savoy Theatre ✭✭✭✭✭

David Haig en de cast van Guys And Dolls. Foto: Paul Coltas Guys and Dolls

Savoy Theatre

7 januari

5 Sterren

Koop Tickets Tour Informatie

Guys and Dolls wordt vaak aangeprezen als een klassieker en staat steevast in de lijstjes van de beste musicals aller tijden. Richard Eyre’s gevierde West End-productie wordt meestal met ontzag besproken, terwijl de mislukte Broadway-revival in 2009 werd gezien als een theatrale misser van jewelste.

Gelukkig ligt deze overplaatsing naar het Savoy Theatre vanuit Chichester veel dichter bij de eerstgenoemde. Het brengt de humor en charme tot leven die de samenwerking tussen Swerling, Burrows en Loesser zo geliefd maakt. De personages zijn over het algemeen sterk neergezet en de vele grappen en wendingen in het stuk worden optimaal benut.

Kleine oplichter en deugniet Nathan Detroit zit omhoog voor een locatie voor zijn felbegeerde dobbelspel (craps). Hij heeft $1.000 nodig om een plek te boeken en wedt met de gladde Sky Masterson dat het Sky niet zal lukken om de deugdzame zendelinge Sarah mee te krijgen op een date naar Havana. Ondanks enig verzet weet Sky de date te verzilveren, mits hij een groep van zijn louche vrienden meeneemt naar haar missiepost. Ondertussen blijft Nathans eeuwige verloofde, Adelaide, hem aan de kop zeuren om eindelijk eerlijk te worden en met haar te trouwen.

Siubhan Harrison en Jamie Parker in Guys And Dolls. Foto: Paul Coltas

Hoewel sommige delen van het verhaal wat gedateerd kunnen aanvoelen (Sarah’s nobele 'Save a Soul-missie' zou tegenwoordig waarschijnlijk weinig kans van slagen hebben), laat deze productie zien dat het verhaal nog niets van zijn oorspronkelijke vaart en charme heeft verloren. Een van de meest enthousiaste publieken die ik in tijden heb meegemaakt, brulde om elke grap en was aan het einde van de voorstelling in extase.

De partituur en teksten van Frank Loesser zijn nog steeds hemels; bijna elk nummer is een rasechte klassieker en de muziek is in vertrouwde handen dankzij de muzikale leiding van Gareth Valentine en de orkestratie van Larry Blank. Het lijkt een wat krachtiger, 'messing-achtig' jasje te hebben gekregen, wat briljant werkt. Hierdoor voelt de scène in Havana nog decadenter aan en wordt de spanning in het uitstekend geënsceneerde 'Luck Be a Lady' flink opgevoerd.

Jamie Parker steelt de show als de dandy Sky Masterson, een personage dat onberispelijk charmant moet zijn, maar ook een vleugje kwetsbaarheid en eenzaamheid moet tonen. Parker lijkt met zijn warme stem de geest van Sinatra op te roepen; hij maakt zijn Sky zowel sympathiek als geloofwaardig. Het was een groot raadsel waarom Parker nog niet bekender was gezien zijn indrukwekkende palmares; met zijn recente casting als Harry Potter in The Cursed Child zal dit ongetwijfeld gaan veranderen.

Sophie Thompsons vertolking van Miss Adelaide heeft de meningen verdeeld, maar ik ben ervan gaan houden – net als het publiek, dat haar de grootste ovatie van de avond gaf. Je kunt haar geen gebrek aan expressie verwijten: haar Adelaide is hyperactief en hysterisch, en ze brengt haar komische teksten met een feilloos gevoel voor timing en fysieke humor. Ik hoop echter dat haar understudies goed voorbereid zijn, want dat rauwe accent moet een aanslag zijn op haar stembanden!

Sophie Thompson en de Hot Box Girls. Foto: Paul Coltas.

David Haig is waarschijnlijk de beste acteur in Groot-Brittannië als het gaat om het spelen van de tobberige, getergde man, en hij was dan ook de perfecte keuze voor Nathan Detroit. Zijn Nathan is aimabeler dan de meeste, maar zijn prestatie is daar niet minder om; het was geweldig om een ervaren rot zo veel plezier op het toneel te zien hebben. Siubhan Harrisons Sarah werd goed gespeeld, maar haar stem leek in sommige nummers wat kracht tekort te komen.

Naast de hoofdrollen waren de meest indrukwekkende prestaties te vinden bij het vermakelijke duo Gavin Spokes (Nicely Nicely Johnson) and Ian Hughes (Benny Southstreet). Ze hadden een geweldige chemie en hun scènes samen waren altijd een feest; hun clowneske uitvoering van het titelnummer was een van de vele hoogtepunten van de avond. Nic Greenshields was ook erg vermakelijk als de angstaanjagende Big Jule, die enkele van de grappigste teksten uit het script heeft.

Wat deze show onderscheidt van veel vergelijkbare revivals, is de kracht van de choreografie, een zinderende samenwerking tussen Andrew Wright en de Cubaanse balletster Carlos Acosta. Guys and Dolls biedt de luxe van verschillende lange instrumentale stukken die briljant worden gebruikt voor opwindende dans; de invloed van Acosta is duidelijk voelbaar in de dansscène in Havana, die bruist van de Latijns-Amerikaanse energie.

De cast van Guys and Dolls. Foto: Paul Coltas

Mijn favoriete momenten varieerden van het sublieme tot het absurde. De bijna ballet-achtige choreografie voor het beslissende dobbelspel in de riolen was meeslepend en perfect uitgevoerd. Daartegenover stonden de bewust lompe en grove bewegingen van de Hotbox showgirls, die hilarisch waren, vooral tijdens 'A Bushel and a Peck'.

De kostuums van Iwan Harries raken precies de juiste snaar: stijlvol en kleurrijk zonder té schreeuwerig te worden. Het decor van Peter McKintosh is functioneel en doelbewust gestroomlijnd, aangezien de show (en het podium) binnenkort de weg op gaat voor de nationale tournee door het Verenigd Koninkrijk.

Tijdens een koude en regenachtige januari biedt deze nieuwe revival van Guys and Dolls een hoognodige oppepper vol energie, vrolijkheid en plezier. Het is een voorstelling waarbij je gegarandeerd met een glimlach de zaal verlaat of de aanstekelijke liedjes mee naar huis neuriet – ga hem zien zolang het kan!

Zojuist is bekendgemaakt dat Guys and Dolls naar het Phoenix Theatre verhuist. Guys And Dolls is nog tot 12 maart 2016 te zien in het Savoy Theatre Lees hier meer over Guys And Dolls op tournee.