RECENSIE: Island Song, Nursery Theatre ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Island Song, een nieuwe musical van Sam Carner en Derek Gregor in het Nursery Theatre, Londen.

Island Song Nursery Theatre 12 april 2018 4 sterren Een van de meest spannende ontwikkelingen deze maand is ongetwijfeld de komst naar onze kusten van deze prachtige, revue-achtige liederencyclus van het briljant getalenteerde Amerikaanse schrijversduo Sam Carner (tekst) en Derek Gregor (muziek).  Ongelofelijk genoeg hebben zij, ondanks hun verbazingwekkende vakmanschap en talent, moeten rekenen op de steun van een relatief onbekend gezelschap om hier geïntroduceerd te worden. Felicitaties zijn op hun plaats voor acteur-producenten Drou Constantinou en Abby Restall, oprichters van de ondernemende Hidden Theatre Company, die dit mogelijk hebben gemaakt.  Hun keuze is vlekkeloos.  Dit is een van de best geschreven nieuwe voorstellingen die we dit jaar zullen zien, ook al maakt hij slechts een kortstondige verschijning met twee data in de Tristan Bates, gevolgd door de kortste donderdag-tot-maandag speelperiode in dit gloednieuwe fringe-theater in de City.  We kunnen alleen maar hopen dat verstandige programmeurs dit oppakken en er meer mee doen.  Het verdient het echt. Constantinou en Restall hadden deze show al op het oog voordat ze überhaupt een gezelschap hadden opgericht: ze ontdekten de voorstelling in New York en namen zomaar contact op met de schrijvers, zonder echt te verwachten dat ze de rechten voor het VK zouden krijgen.  Maar het geluk was aan hun zijde.  Er waren geen andere kapers op de kust.  Met de schrijvers nauw betrokken hebben ze de afgelopen twee jaar een ensemble samengesteld dat het werk recht doet.  Ze hebben een andere performer, Joshua Wills, aan hun team toegevoegd en vonden hun regisseur-choreograaf in Christian Bullen. Hij rekruteerde de laatste twee castleden: de veelbelovende nieuwkomers Jack Anthony Smart en Stephanie Lyse, die nog nooit beter is geweest en regelmatig de show steelt.  Een andere geweldige vondst is de nieuwe muzikaal leider Ben David Papworth, die precies weet hoe hij de uiteenlopende stijlen moet aanpakken en het trio op het podium leidt, gecompleteerd door bassist Michael Dahl Rasmussen en percussionist Isis Dunthorne.  Met belichting van Gregory Jordan en een paar multifunctionele kisten als decor - en kostuums geleverd door de cast zelf, vermoed ik - is deze voorstelling wendbaar en voelt hij aan alsof hij overal zou kunnen staan.  Hij heeft misschien niet de uiterlijke glans van een grote productie, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd. De grote kracht van het materiaal zit in de kwaliteit van de teksten.  En die is van het allerhoogste niveau.  In een vloeiende 90 minuten denderen we door ruim twee dozijn scènes uit het leven van hedendaagse New Yorkers, die de gebruikelijke NYC-dingen doen zoals hosselen en streven, worstelen en ruziën, twijfelen, verliezen en uiteindelijk zichzelf vinden.  Het eiland uit de titel kan letterlijk Manhattan betekenen, maar het is ook een symbool voor vele metaforische locaties: plekken waar we eenzaamheid, identiteit, toevlucht en idylle vinden, die allemaal als thema's fungeren in deze verfijnde, complexe gids voor het moderne stadsleven.  Er is veel in de opzet dat bekend zal voorkomen voor een Brits theaterpubliek door werken als 'Ordinary Days' of 'I Love You, You're Perfect, Now Change' - prachtig geschreven nummers die vindingrijke verhalen vertellen, afgewisseld met scherp geschreven monologen of een enkele dialoog, maar de stem van Carner en Gregor is volledig eigen.  Ze zijn slim, gevat, bekwaam en gepassioneerd, en ze nemen ons mee op een magnifieke reis door hun specifieke obsessies en liefdes.  Er is geen woord of maat in deze show die niet uit het hart komt; alles voelt oprecht en het spreekt het hedendaagse Groot-Brittannië aan met evenveel eerlijkheid en directheid. Om dit te bereiken moet de cast een verscheidenheid aan rollen aannemen, elk met hun eigen fascinerende verhaal en een bijzondere ontwikkeling.  Constantinou maakt indruk als Jordan, de gedreven zakenvrouw ('I'll Take It all') die onbewust verleid wordt tot een rustig huiselijk leven ('Tie Me Up'); Wills speelt Will, de stille jongen met luidruchtige hartstocht ('Wall Lovin') die haar temt; terwijl Smart de jongen uit de provincie is die zichzelf een jaar heeft gegeven om acteur te worden ('No Room For Plan B')... terwijl hij in de bediening werkt; Lyse speelt een heerlijk praatgrage eeuwige vrijgezel, Shoshana, die houdt van 'therapie onderweg' ('TMI', een perfect caméonummer dat in de map van elke musicalactrice zou moeten zitten); en Restall is de sentimentele romanticus die worstelt met haar toewijding aan een hopeloze affaire (het betoverend folky 'So Far From Pennsylvania').  Elk van deze personages kruist elkaars pad op treffende wijzen, typerend voor de toevallige ontmoetingen van het stadsleven, en hun onbedoelde ontmoetingen leiden vaak tot diepgaande en blijvende verandering.  Altijd gezien door de scherpe, eigenaardige filter van hun personages, lijken Carner en Gregor nergens meer plezier in te scheppen dan wanneer ze verkondigen: 'Dit is niet de plek waar je jezelf vindt; dit is waar je moet weten wie je bent en daar met je leven aan vast moet houden, wat er ook gebeurt!' We krijgen ook een trio extra's: de hilarische stoners Stosh, Timo en Wallendia, wier verschijningen de actie onderbreken en precies goed zijn om het verhaal te verbreden.  Het tempo en de volgorde van de nummers voelen onfeilbaar natuurlijk en wonderbaarlijk soepel aan: Bullen kan de actie voortstuwen met dolzinnige vurigheid, of juist heel loom vertragen wanneer het moment erom vraagt.  Zijn choreografische accenten passen vaak briljant bij de actie maar zijn nooit louter illustratief; zijn gebaren zijn het meest uitgewerkt in de opzwepende ensembles (de openingssequentie 'Island Song' is een van de beste openingsnummers die ik in lange tijd in een nieuwe musical heb gehoord, de prachtige vocalese keert periodiek terug in de show en ik garandeer dat het lang nadat je naar huis bent gegaan - op een heerlijke manier - bij je zal blijven), maar hij weet veel emotie te halen uit de kleinste gebeurtenissen. De conclusie komt met hetzelfde fijne gevoel voor timing dat door het hele stuk loopt: geen enkel effect duurt te lang, en het is alsof de personages het allemaal als een afscheidscadeau aan ons overhandigen, waardoor we één kunnen worden met onze eigen eilanden, waar die ook mogen zijn.  Puur genot.

LEES MEER OVER CARNER EN GREGOR