RECENSIE: My Land's Shore, Ye Olde Rose And Crowne ✭✭✭✭

De cast van My Land's Shore. My Land's Shore

Ye Olde Rose And Crowne

10 februari 2017

4 sterren

Reserveer tickets

Het heeft vijftien jaar geduurd, maar eindelijk heeft deze voorstelling het podium gehaald met zijn wereldpremière. Het is een epos van formaat, niet alleen voor de schrijvers van dit stukje Welshe geschiedenis met maar liefst 35 muzikale nummers van Christopher J. Orton en een script en liedteksten van Robert Gould. Het is ook een schitterende prestatie van het creatieve team onder leiding van regisseur Brendan Matthew. Dit is zijn zesde productie hier in korte tijd en hij bewijst dat hij meer dan opgewassen is tegen het complexe web van verhalen in dit script. Hij werkt hierbij samen met choreografe en regieassistent Charlotte Tooth, wier talent om grote, levendige dansnummers neer te zetten op een overvol podium ronduit wonderbaarlijk is. De prachtige arrangementen voor de zeskoppige band zijn van de hand van huis-MD Aaron Clingham. Het is bovendien opnieuw een logistieke triomf voor de bescheiden bovenzaal van de pub in Walthamstow, die is uitgegroeid tot een van de belangrijkste officieuze repertoiretheaters voor musical in het Verenigd Koninkrijk. Een cast van 18 personen (met fantasierijke kostuums van Celestine Healy) vult het prachtige houten decor van Joana Dias. Het decor bestaat uit meerdere niveaus die tot aan het plafond reiken en biedt zes verschillende in- en uitgangen, wat zorgt voor een hoog tempo in de ensemble-bewegingen.

Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Dic Penderyn, die de wat ongemakkelijke titel van 'de eerste Welshe martelaar uit de arbeidersklasse' draagt, is dit het geesteskind van Orton. Een workshopversie was al in 2005 in Londen te zien. Sindsdien sloot Gould zich aan en via diverse herschrijvingen, try-outs en opnames zijn we bij de huidige versie van het script beland. Je vraagt je af of dit hun laatste woord over het onderwerp zal zijn. De partituur is in ieder geval magnifiek, met een bijna opera-achtige reeks aan rillingen-over-je-rug-bezorgende koren, fraaie solo's en momenten van sublieme ontroering. Hoewel de schrijvers nu pas zien hoe het geheel op een podium werkt, lijkt de show voor veel toeschouwers echt toe te behoren aan de verloofde van de held, Angharad (een intense Rebecca Gilliland). Zij wordt verscheurd tussen twee mannen: haar huidige geliefde, arbeidersheld Richard Lewis (de charmante Aidan Banyard), en de sinistere geest uit haar verleden, Jenkins (de eveneens knappe, maar op een kwaadaardige manier, Taite-Elliot Drew). Jenkins is een in het zwart gehulde, verbitterde dienaar van de wet, wiens missie het is om de grote liefde van zijn oude vlam op te sporen en te vernietigen. Het is de jaren 1830, revolutie hangt in de lucht... alweer. En hoewel de Franse driekleur niet wappert boven de barricades in het mijnstadje, is dat niet de schuld van de schrijvers. Zij hebben in feite iets gecreëerd dat niet zozeer een Welsh antwoord op 'Les Misérables' is, als wel een zeer duidelijke dramaturgische echo daarvan.

In de huidige vorm krijgt dit centrale dilemma echter niet helemaal de prioriteit die Boublil en Schönberg eraan zouden hebben gegeven. 'My Land's Shore' is vooral een mannenstuk, waarin politieke verhandelingen met veel enthousiasme worden gevoerd. Dias heeft zelfs twee parallelle torens in haar decor verwerkt, waarop Matthew de vertegenwoordigers van de mijnbouw en fabrieken plaatst — William Crawshay (Andrew Truluck) en Josiah Guest (Hywel Dowsell) — voor een debat dat de statische plechtigheid heeft van een zondagmiddag in een Methodistenkapel. Je houdt hiervan of je vindt het een hele zit. Eerlijk is eerlijk, Victor Hugo deed iets soortgelijks in zijn lijvige roman wanneer hij uitweidde over goed en kwaad, maar zijn bewerkers waren een stuk meedogenlozer bij het schrijven van hun libretto.

Niettemin werkt deze verheven ernst vaak in het voordeel van de voorstelling: de ontknoping is prachtig ingetogen, en een van de personages, Sean (de uitmuntende Raymond Walsh), raakt ieders hart met een sensationeel eenvoudig maar prachtig gezongen strofisch lied, enkel begeleid door een akoestische gitaar — een van de vele meesterzetten in de orkestratie. Het vinden van de juiste dramatisch-muzikale balans is een lastige opgave, wat mij doet vermoeden dat het script nog verder doorontwikkeld zal worden. De voorstelling is hier slechts tweeënhalve week te zien, maar dit indrukwekkende werk verdient absoluut veel meer aandacht dan dat.

Tot 26 februari 2017

Foto's: David Ovenden

RESERVEER TICKETS VOOR MY LAND'S SHORE IN YE OLDE ROSE AND CROWNE