RECENSIE: Portia Coughlan, Old Red Lion Theatre ✭✭

Portia Coughlan

Old Red Lion Theatre

1 mei 2015

2 sterren

Recensie door James Garden

Een goede thriller moet een spanningsboog opbouwen. Denk aan hoe weinig we het monster in Jaws daadwerkelijk zien, en wat een schok het is als hij eindelijk verschijnt. Of de Alien in Alien. Of, om een toneelstuk als voorbeeld te nemen, hoe laat in het verhaal we The Woman in Black pas echt ontmoeten. In Portia Coughlan, momenteel te zien in het Old Red Lion Theatre, ontbreekt die opbouw volledig. Wanneer de openingsscène al begint met een vrouw – overigens sterk gespeeld door Susan Stanley – die met hevige buikpijn over de grond kronkelt terwijl de dramatische tonen van Dvořáks Celloconcert (door musicologen vaak beschouwd als het summum van het genre) uit de luidsprekers schallen, is het lastig om die intensiteit nog verder op te voeren.

En dat gebeurt in deze productie dan ook niet. De weg naar de grote onthulling in het script voelt totaal niet als een opbouw, omdat iedereen op het toneel vanaf het allereerste moment al op zijn emotionele kookpunt zit. De enige uitzondering hierop is wellicht de echtgenoot van Portia Coughlan, een uitstekende rol van Ben Mulhern. Hoewel Susan Stanley in andere producties heeft bewezen over een enorm bereik te beschikken, lijken de prestaties hier nogal statisch. Dit lijkt eerder een bewuste regiekeuze van Bronagh Lagan dan een tekortkoming van de individuele acteurs.

Er is op zichzelf weinig mis met het acteerwerk; iedere acteur heeft een geloofwaardig, driedimensionaal personage neergezet met een uitstekend gevoel voor komische timing. De algehele energie van het stuk blijft echter steken. Dat is wrang genoeg nogal ironisch, gezien de vele verwijzingen naar de rivier die in het script van Marina Carr verweven zitten.

Een treffend voorbeeld is de geest die om de haverklap het bekende volksliedje ‘She Moved Through The Fair’ zingt. Die scène voelt elke keer precies hetzelfde aan, wat vooral een probleem is in de enscenering. Als je een moment herhaalt, moet het elke keer iets toevoegen om de spanning te verhogen. De eerste keer werkt het nog, maar tegen de twintigste keer in minder dan anderhalf uur begint het de kijker behoorlijk te vermoeien.

Dat is jammer, want de hele cast doet zichtbaar haar best met het materiaal dat voorhanden is. Het ontbreekt de voorstelling echter aan een dirigent die dit concert naar een overtuigend hoogtepunt weet te leiden.

Portia Coughlan is tot en met 23 mei 2015 te zien in het Old Red Lion Theatre