ELEŞTİRİ: Portia Coughlan, Old Red Lion Tiyatrosu ✭✭

Portia Coughlan

Old Red Lion Tiyatrosu

1 Mayıs 2015

2 Yıldız

Eleştiren: James Garden

Bir gerilim oyununun gerçekten etkileyici olması için tempoyu adım adım yükseltmesi gerekir. Jaws filmini düşünün; köpekbalığını aslında ne kadar az görürüz ve sonunda karşımıza çıktığında nasıl bir şok yaşarız. Ya da Alien’daki yaratığı... Sahne sanatlarından örnek vermek gerekirse, Siyahlı Kadın (The Woman in Black) oyununda o meşhur figürle ne kadar geç tanıştığımızı anımsayın. Şu an Old Red Lion Tiyatrosu’nda sahnelenen Portia Coughlan’da ise bu tırmanıştan eser yok. Açılış sahnesinde Susan Stanley tarafından başarıyla canlandırılan bir kadını, pek çok müzik otoritesince viyolonsel konçertolarının zirvesi kabul edilen Dvorak’ın Viyolonsel Konçertosu eşliğinde karnını tutarak acıyla kıvranırken gördüğümüzde, bu denli yüksek bir yoğunluktan daha yukarıya çıkmak pek mümkün olmuyor.

Nitekim bu prodüksiyon da bunu başaramıyor. Metindeki büyük sırra giden yol bir tırmanış değil, düz bir çizgi gibi; çünkü sahnedeki herkes, Portia Coughlan’ın eşini muazzam bir yetkinlikle canlandıran Ben Mulhern hariç, daha en başından itibaren duygusal bir patlama noktasında. Susan Stanley’i daha önceki yapımlarda çok geniş bir oyunculuk yelpazesiyle izlemiştik; ancak burada sergilenen ve diğer statik performanslarla benzerlik gösteren bu tutum, tekil oyunculuk tercihlerinden ziyade yönetmen Bronagh Lagan’ın bilinçli bir rejisör tercihi gibi duruyor.

Aslına bakılırsa bireysel performanslarda bir sorun yok; her bir oyuncu mükemmel komedi zamanlamasına sahip, derinliği olan karakterler kurgulamış. Ancak Marina Carr’ın metninde sıkça vurgulanan nehir imgelerindeki o akışın aksine, oyunun genel enerjisi durgun ve durağan kalıyor.

Bunun en belirgin örneği, meşhur "She Moved Through The Fair" ezgisini sanki beş dakikada bir mırıldanan hayalet figürü. Bu sekans her tekrarlandığında aynı hissi veriyor; bu da her şeyden önce bir sahneleme sorununa işaret ediyor. Eğer bir an sahnede tekrar edilecekse, her seferinde gerilimi artıracak yeni bir şeyler eklemelidir. İlk seferinde etkili olsa da, 90 dakikadan kısa bir sürede 20. kez aynı şeyi izlemek bir noktadan sonra yorucu bir hâl alıyor.

Yazık, çünkü sahnedeki herkes elindeki malzemeyle elinden gelenin en iyisini yapıyor gibi görünüyor. Fakat bu konçertoyu hak ettiği görkemli finale taşıyacak bir şef eksikliği hissediliyor.

Portia Coughlan, 23 Mayıs 2015 tarihine kadar Old Red Lion Tiyatrosu’nda izlenebilir.