RECENSIE: Rocky, Wintergarden Theatre ✭✭✭

Foto: Sara Krulwich Rocky

Winter Garden Theatre

9 april 2014

3 sterren

Je overtuiging dat elk onderwerp de basis kan vormen voor een goede musical kan, net als een goede cocktail, 'shaken or stirred' worden, afhankelijk van wat er wordt geserveerd.

Nu te zien in het Winter Garden Theatre op Broadway is Rocky, een musicalbewerking van de beroemde Sylvester Stallone-film. Geschreven door Thomas Meehan en Stallone, met muziek van Stephen Flaherty en songteksten van Lynn Ahrens, is Rocky uniek. Zoiets heb ik in ieder geval nog nooit eerder gezien.

De regie is in handen van Alex Timbers die, eerlijk gezegd, een verbluffende prestatie levert. Er zijn veel uiteenlopende elementen, maar Timbers vindt een manier om ze tot een coherent geheel te smeden. Er wordt veel gewerkt met flitsende multimedia en in de tweede akte wordt een deel van de zaal getransformeerd; het publiek wordt verplaatst en de boksring wordt midden in het auditorium geschoven. Het is een minutieus georkestreerde beweging die, vanavond althans, vlekkeloos verliep.

De scènewisselingen hebben een filmische vloeiendheid die zowel de fans van de film tevreden stelt als de vaart erin houdt voor degenen die meer verwachten dan een flinterdun verhaallijn in een theaterproductie.

Het tempo verslapt nooit. Timbers houdt de belangstelling voortdurend vast en de uiteindelijke bokswedstrijd is werkelijk oogverblindend, briljant gechoreografeerd (door Steven Hoggett en Kelly Devine) en uitgevoerd.

Ik kan me de film niet goed genoeg herinneren om het zeker te weten, maar reacties van andere bezoekers lijken erop te wijzen dat het plot zowel trouw is aan als afwijkt van de film. Er waren zeker sleutelmomenten die luid applaus uit de zaal uitlokten, vermoedelijk omdat ze iconische scènes uit de film weerspiegelden. Eén zo'n moment was wanneer Andy Karls Rocky drie rauwe eieren in één teug wegwerkt. Het publiek ging uit zijn dak – op vrijwel dezelfde manier als wanneer Momma Rose 'I had a dream' zingt in Gypsy.

Karl levert een buitengewone prestatie als Rocky. Hij is volkomen geloofwaardig als de wat dommige 'Italian Stallion' die zijn vuistwerk oefent op hangende karkassen; zijn toewijding aan de fysieke eisen van de rol is op zich al een Tony Award waard.

Maar Karl kan ook uitstekend zingen en acteren. Hij wekt gedurende het hele stuk sympathie op als de simpele, dromerige stuntelaar. Zijn betovering door de verlegen Adrian (Margot Seibert) is prachtig gespeeld. Hij is hier in alle opzichten een winnaar.

Seibert is even indrukwekkend. Haar transformatie van muurbloempje naar een mooie verschijning in het rood is zorgvuldig en gevoelig in beeld gebracht; ze is simpelweg verrukkelijk. Hier valt niets op aan te merken.

Dakin Matthews biedt uitstekende ondersteuning als de norse sportschooleigenaar Mickey, die moeite heeft met Rocky maar hem uiteindelijk toch wil helpen. Terence Archie is perfect als Apollo Creed, de regerend kampioen tegen wie Rocky onverklaarbaar de kans krijgt om te vechten.

Danny Mastrogiorgio is de zwakste schakel; zijn vertolking van de dronken, lompige broer van Adrian is zo vergeetbaar en ongeloofwaardig als Broadway-optredens maar kunnen zijn.

De echte problemen liggen echter bij het script, dat veel te gefragmenteerd is voor een toneelvoorstelling, en de muziek die, hoewel meestal aangenaam en ongevaarlijk, niet coherent aanvoelt en een gebrek heeft aan echte 'show-stoppers', anthems of duetten. Er zijn veel slechtere musicalscores, maar voor een eersteklas productie hebben Flaherty en Ahrens een score afgeleverd die zo alledaags is als men zich maar kan voorstellen.

Deels komt dit waarschijnlijk door de moeilijkheid om een score te weven rond de populaire herkenningsmelodie van de film, die op het moment dat deze klinkt, nog net zo flitsend, fris en opwindend is als altijd. Niets wat Ahrens en Flaherty hier doen komt daarbij in de buurt. Er zijn wel aardige nummers – Fight from the Heart, Happiness, I’m Done en Adrian – maar niets dat je vijf minuten na afloop nog bijblijft.

Dit is meer spektakel dan musicaltheater; meer een toneelstuk met muziek dan een echte musical; meer een geënsceneerde film dan theater. Maar het heeft een groot hart en een paar zeer sterke vertolkingen.

Belangrijk, en dat mag niet onderschat worden, is dat deze productie nieuw publiek naar het theater trekt. Niemand die bij mij in de buurt zat was blijkbaar ooit eerder in een theater geweest – en ze vonden het prachtig. Dus, als het niets anders doet, vindt het in ieder geval een nieuw publiek voor live entertainment.

Het zal je niet 'shaken' of 'stirred' achterlaten, maar het zal je evenmin leegzuigen.