RECENSIE: Romeo And Juliet, The Globe ✭✭✭✭

Kirsty Bushell (Juliet) en Edward Hogg (Romeo). Foto: Robert Workman

Romeo & Julia

The Globe

Vier sterren

Boek Nu

Met een verhaal dat zo bekend is en zo vaak wordt opgevoerd als Romeo en Julia, is het dan nog mogelijk om iets fris en nieuws te brengen? Daniel Kramer bewijst van wel met zijn luidruchtige en energieke productie bij The Globe. Hoewel sommige subtiele nuances verloren gaan in het kabaal, barst de voorstelling van spektakel en inventiviteit, verrijkt met de interactieve vrolijkheid waar dit openluchttheater zo om bekendstaat.

Kenner hebben vaak opgemerkt dat de eerste helft van Romeo en Julia meer de structuur van een komedie heeft dan van de naderende tragedie. Zoals vaker bij The Globe, wordt elke kans aangegrepen om humor te vinden in de vete tussen de twee families en hun verliefde pubers. De cast lijkt klaar voor een wild verkleedfeest; hun gezichten zijn geschminkt als clowns van een circusgezelschap, maar met een duister randje dat doet denken aan alternatief cabaret en de band The Tiger Lillies. Het grote feest waar de twee jongeren elkaar ontmoeten, opent met een publiekstrekker: een uitvoering van 'YMCA' van The Village People, gezongen en gedanst door het grootste deel van de cast, aangevoerd door Julia's vader, Lord Capulet, in een dinosauruspak.

Harish Patel (Friar Lawrence) en Edward Hogg (Romeo). Foto's: Robert Workman

Ondanks het gelach wordt de tragedie al aangekondigd, vooral door het terugkerende motief van kleine doodskistjes, de zwarte lijkwaden en wat lijkt op een zwevende bom boven het verder sobere decor van Soutra Gilmour. De eerste grote emotionele klap komt wanneer Romeo en Julia elkaar eindelijk ontmoeten, ontroerend begeleid door het perfect gekozen nummer 'This Bitter Earth' van Dinah Washington, waarin wordt gezongen dat het leven zonder liefde slechts stof is.

De toon slaat snel om met de dood van Romeo's vriend Mercutio en Julia's neef Tybalt. Door razendsnel tussen scu00e8nes te schakelen, worden deze sterfgevallen verweven met de bruiloft van het jonge stel en het moment waarop Julia op Romeo wacht in hun huwelijksbed. Dit draagt bij aan het energieke tempo van de productie dat zelden verslapt, wat soms de aandacht afleidt van Shakespeares tekst. Toch zijn er ook stillere momenten, met name de ontroerende, intieme scu00e8nes tussen de twee geliefden.

Hoewel beide hoofdrolspelers oud genoeg zijn om zelf kinderen in de puberleeftijd te hebben, belichamen Edward Hogg en Kirsty Bushell op sublieme wijze de nukkige en nerveuze intensiteit van hun jonge personages. Romeo begint als een nukkige 'emo'-jongere met zijn koptelefoon strak op zijn hoofd, terwijl Julia vurig verlangt naar liefde en een ontsnapping aan haar dominante ouders. De keuze voor acteurs van eind dertig krijgt meer betekenis in de tweede helft, wanneer de tieners razendsnel volwassen worden terwijl ze hun tragische einde tegemoet gaan u2013 met meer wijsheid en inzicht dan hun strijdende ouders.

Gareth Snook is als Lord Capulet overtuigend despotisch en grenst aan gewelddadig naar zijn familie toe, terwijl Martina Laird op vreemde wijze meelijwekkend is als zijn grillige, alcoholistische echtgenote. Ricky Champ speelt Tybalt als een bullebak die zelfs onder zijn clownsmasker dreiging uitstraalt. Vreemd genoeg vertolkt hij ook de rol van de hond van Capulet u2013 in een volledig hondenkostuum u2013 wat ingaat tegen de gebruikelijke associatie van Tybalt met katten. Andere opvallende rollen zijn er voor Blythe Duff, die uitstekend is als de Min, met een kortaf Schots accent waarmee ze elk greintje scherpte en humor uit haar tekst weet te halen. Jonathan Livingstone is eveneens sterk als een sympathieke Benvolio, die een deel van de tijd rondhuppelt in een Goofy-pak.

Gareth Snook (staand) als Lord Capulet en Ricky Champ (op de grond) als Tybalt. Foto: Robert Workman

Met zoveel visueel spektakel is het feit dat Mercutio niet alleen door een vrouw wordt gespeeld, maar ook u00e9cht een vrouwelijk personage is, nauwelijks een punt van discussie u2013 dit in tegenstelling tot Tamsin Greigs 'Malvolia' in Twelfth Night bij het National Theatre. Het geeft een nieuwe dimensie aan de vriendschap met Romeo en suggereert dat haar genegenheid grenst aan romantische liefde. Wellicht toont het aan dat genderwisselingen bij Shakespeare steeds gewoner worden. Golda Rosheuvel speelt haar als een stoere tomboy die niet bang is haar seksualiteit te tonen, en haar weigering om toe te geven dat ze dodelijk gewond is door Tybalt maakt haar dood des te aangrijpender. Rosheuvel leidt ook de slotscu00e8ne met een indringende vertolking van Sinu00e9ad O'Connors 'In This Heart', wat gegarandeerd voor tranen in de zaal zorgt.

Door de regelmatige uitbarstingen van rock- en housemuziek en de directe enscenering voelt de voorstelling soms aan als een rockopera, mede dankzij muzikaal leider Laura Moody, producent Ben de Vries en sounddesigner Paul Groothuis. Kramer heeft enkele eigenaardige keuzes gemaakt, zoals het vervangen van gif en zwaarden door speelgoedpistolen waarbij de acteurs zelf "pang" moeten roepen, als spelende kinderen. Dit voegt een wrang, komisch element toe aan scu00e8nes die normaal gesproken tragisch zijn. Maar over het geheel genomen verdienen Kramer en de cast alle lof voor het feit dat ze een overbekend verhaal een frisse, interessante en opwindende nieuwe draai hebben gegeven.

Te zien tot en met 9 juli 2017

BOEK TICKETS VOOR ROMEO EN JULIA IN THE GLOBE