RECENSIE: Strictly Ballroom, Piccadilly Theatre ✭✭✭✭

Douglas Mayo bespreekt Strictly Ballroom de musical, gebaseerd op de film van Baz Luhrmann, die nu te zien is in het Londense Piccadilly Theatre.

Zizi Strallen (Fran) en Jonny Labey (Scott) in Strictly Ballroom. Foto: Johann Persson Strictly Ballroom

Piccadily Theatre

25 april 2018

4 Sterren

Boek Nu

Strictly Ballroom begon ooit als een toneelstuk, ontwikkeld door Baz Luhrmann en gebaseerd op zijn eigen ervaringen als wedstrijddanser in Australië. De theatraliteit van de optredens, de kleurrijke personages en de ego's van de organisatoren leenden zich perfect voor Luhrmanns oprechte en komische vertelling.

De show beleefde zijn Britse première in het West Yorkshire Playhouse in december 2016, in een regie en choreografie van Drew McOnie. Iemand heeft echter besloten dat er flink gesleuteld moest worden aan die versie. Wat er nu in het Piccadilly Theatre staat, behoudt weliswaar de kern van de show, maar is toch echt een heel ander beestje geworden.

Will Young in Strictly Ballroom. Foto: Johann Persson

Waar de productie in Leeds echt een musical was, hebben we nu te maken met iets wat niet helemaal een musical is; het heeft de structuur en de muzikale ondersteuning van een film. Het resultaat voelt daardoor een beetje 'off-balance' – dat is eigenlijk het enige woord dat de lading dekt.

Will Young vertolkt de nieuw gecreëerde rol van Wally Strand. Hij fungeert als komische verteller en zanger van de pop-georiënteerde score. Hierdoor lijkt Strictly Ballroom nu een jukeboxmusical die het eigenlijk niet wil zijn. Will beheerst het podium en krijgt veel warmte van het publiek, maar je vraagt je toch af wat de reden voor deze verandering was. Was de noodzaak voor een grote ster die kaartjes verkoopt zo groot?

Jonny Labey en de cast van Strictly Ballroom. Foto: Johan Persson

Jonny Labey schittert als de rebelse danser Scott Hastings, terwijl Zizi Strallen de rol van Fran vertolkt – 'gewoon' Fran, de onhandige beginner die de katalysator vormt voor de conflicten in dit verhaal. Er is een oprechte chemie tussen dit duo. Het is prachtig om de danspassages te zien en de transformatie van Strallen van lelijk eendje naar zwaan te volgen naarmate de show vordert.

Anna Francolini (Shirley Hastings), Richard Grieve (Les), Gerard Horan (Barry) en Stephen Matthews (Doug) vertegenwoordigen de gevestigde orde als ouders, familie en voorzitter van de dansbond. Ze zijn behoorlijk 'over de top' en worden neergezet als groteske figuren, wat een fraai contrast vormt met de jonge hoofdrolspelers. Vooral Stephen Matthews trok mijn aandacht met zijn prachtig ingetogen Doug Hastings. De subtiliteit in zijn spel, de ontwikkeling van zijn personage, de onvervalste vreugde in de flashback-scène en het moment waarop hij de machtsverhoudingen herstelt aan het einde, zijn fantastisch geobserveerd en neergezet.

De cast van Strictly Ballroom. Foto: Johan Persson

Natuurlijk is Ballroom geen Ballroom zonder de exotische, bizarre en flamboyante dansers zelf. Net als de overdaad aan lovertjes op hun opzichtige kostuums (van de hand van de briljante Catherine Martin), zijn ze ronduit verblindend. Michele Bishop, Gabriela Garcia, Charlotte Goch, Liam Marcellino, Lauren Stroud, Gary Railings, Chrissy Shunt, Dale White, Jacon Maynard, Selina Hamilton, Freya Rowley, Luke Jackson, Tinovimbanashe Sibanda en Justin-Lee Jones geven alles wat ze hebben. De tomeloze energie, de beheersing en het pure entertainment van deze getalenteerde groep dansers is een genot om naar te kijken. Magisch!

Fernando Mira (Rico) eist alle aandacht op in de Paso Doble (Habenera), de afsluiter van de eerste akte. Een explosie van testosteron, gecombineerd met een perfecte timing en een verfijnde presentatie, maken van Mira's optreden een van de absolute hoogtepunten. Eve Polycarpou vertolkt de rol van Abuela met komische eerlijkheid en een enorm hart.

Het decor van Soutra Gimour heeft iets van de eenvoudige, rustieke uitstraling verloren die in de oorspronkelijke versie zo goed bij het Australische landschap paste. In plaats daarvan zien we een veelvoud aan verplaatsbare decorstukken, waardoor het toneel soms op een drukke snelweg lijkt waar elk moment een kettingbotsing kan ontstaan. Ik vond het persoonlijk wat te druk, wat afleidde van de eenvoud van het verhaal en de prestaties op het podium.

Charlotte Gooch (Tina Sparkle) en Gary Watson (Ken Railings) in Strictly Ballroom. Foto: Johan Persson

De geweldige liveband onder leiding van Ben Atkinson speelde de dynamische orchestraties van Simon Hale tot in de puntjes perfect. Als de koperblazers loos gaan, is dat echt indrukwekkend. Blijf na afloop vooral even staan om naar de laatste muziek te luisteren. Wauw!

Strictly Ballroom zou een fantastische show kunnen zijn. Het probleem ligt naar mijn mening niet bij de hardwerkende cast, die zich voor de volle 110% inzet, maar bij de schrijvers Baz Luhrmann en Craig Pearce. Zij hebben een hybride van film, musical en concert gecreëerd die niet meer goed lijkt te weten wat het eigenlijk wil zijn.

Tot slot neem ik mijn petje af voor regisseur en choreograaf Drew McOnie. Wederom een knap staaltje werk voor hij vertrekt om King Kong naar Broadway te brengen. Het is geweldig om te zien dat de nieuwe generatie creatief talent in dit land klaarstaat en net zo iconisch lijkt te worden als de grote namen uit de musicalgeschiedenis van Broadway of West End.

Strictly Ballroom staat garant voor een vermakelijk avondje uit. Het is alleen jammer dat het ergens op weg naar West End dat beetje extra magie is kwijtgeraakt dat de show zo bijzonder maakte.

RESERVEER NU VOOR STRICTLY BALLROOM