ELEŞTİRİ: Strictly Ballroom, Piccadilly Theatre ✭✭✭✭

Douglas Mayo, Baz Luhrmann'ın şu an Londra Piccadilly Theatre'da sahnelenen filmden uyarlama müzikali Strictly Ballroom'u değerlendiriyor.

Strictly Ballroom'da Zizi Strallen (Fran) ve Jonny Labey (Scott). Fotoğraf: Johann Persson Strictly Ballroom

Piccadily Theatre

25 Nisan 2018

4 Yıldız

Şimdi Bilet Al

Strictly Ballroom, Baz Luhrmann'ın Avustralya'daki profesyonel salon dansçılığı kariyerinden edindiği erken dönem deneyimlerine dayanan bir oyun taslağı olarak doğdu. Performansların tiyatral yapısı, uç karakterler ve organizatörlerin egosuyla dolu bu dünya, Luhrmann'ın içten ve komik öyküsü için biçilmiş kaftan.

Gösterinin İngiltere prömiyeri Aralık 2016'da West Yorkshire Playhouse'da, Drew McOnie'nin yönetmenliği ve koreografisiyle gerçekleşmişti. Ancak birileri bu prodüksiyonda köklü değişiklikler yapmaya karar vermiş ve şu an Piccadilly Theatre'da sahnelenen versiyon, özünü korumasına rağmen Leeds'tekinden bambaşka bir yapıya bürünmüş.

Strictly Ballroom'da Will Young. Fotoğraf: Johann Persson

Leeds'teki prodüksiyon tam anlamıyla bir müzikal iken, şu an karşımızdaki eser tam olarak müzikal sayılamaz; daha çok bir filmin yapısına ve müzikal altyapısına sahip, bu da genel dengede bir tuhaflığa neden oluyor. Durumu tarif edecek daha iyi bir kelime bulamıyorum.

Will Young, yeni oluşturulan Wally Strand rolünde karşımıza çıkıyor. Komik bir anlatıcı ve pop ağırlıklı şarkıların solisti olarak görev yapan Young ile birlikte, Strictly Ballroom adeta bir 'jukebox' (derleme) müzikali olmayan ama öyleymiş gibi davranan bir gösteriye dönüşmüş. Will sahneye hakim ve seyirciden büyük ilgi görüyor, ancak insan yine de bu değişikliğe neyin sebep olduğunu merak ediyor; acaba gişe garantisi sağlayacak bir yıldız isme duyulan ihtiyaç mı?

Jonny Labey ve Strictly Ballroom kadrosu. Fotoğraf: Johan Persson

Jonny Labey, asi dansçı Scott Hastings rolünde parlıyor; Zizi Strallen ise Scott'ın hamlelerine yön veren ve olay örgüsündeki çatışmayı körükleyen acemi dansçı Fran'e (Sadece Fran) hayat veriyor. İkili arasındaki kimya gerçekten etkileyici. Strallen'ın karakterinin gösteri boyunca geçirdiği 'çirkin ördek yavrusu' dönüşümünü ve danslarını izlemek büyük keyif.

Anna Francolini (Shirley Hastings), Richard Grieve (Les), Gerard Horan (Barry) ve Stephen Matthews (Doug); ebeveynler, aile dostları ve Dans Derneği Başkanı rolleriyle sistemin temsilcilerini canlandırıyor. Abartılı ve karikatürize edilen bu karakterler, genç başrollerle harika bir tezat oluşturuyor. Özellikle Stephen Matthews'un Doug Hastings performansı büyüleyici; karakterin incelikle işlenmiş gelişimi, geçmişe dönüş sahnesindeki saf neşesi ve finaldeki güç dengesini lehine çevirmesi ustalıkla gözlemlenmiş.

Strictly Ballroom kadrosu. Fotoğraf: Johan Persson

Elbette salon dansı, dansçıların o egzotik, tuhaf ve gösterişli tavırları olmadan eksik kalırdı. Catherine Martin imzalı rüküş ama göz alıcı kostümlerindeki payetler gibi, tüm ekip tek kelimeyle baş döndürücü. Michele Bishop, Gabriela Garcia, Charlotte Goch, Liam Marcellino, Lauren Stroud, Gary Railings, Chrissy Shunt, Dale White, Jacon Maynard, Selina Hamilton, Freya Rowley, Luke Jackson, Tinovimbanashe Sibanda ve Justin-Lee Jones sahnede devleşiyor. Bu yetenekli dansçı grubunun dinamik ve büyüleyici performansını izlemek tam bir eğlence şöleni. Büyüleyici!

Fernando Mira (Rico), birinci perdenin kapanışındaki Paso Doble (Habenera) ile sahneye hükmediyor. Müthiş zamanlaması ve incelikli sunumuyla Mira'nın performansı, gösterinin zirve noktalarından biri. Eve Polycarpou'nun canlandırdığı Büyükanne (Abuela) karakteri ise komik ama bir o kadar da içten bir samimiyetle oynanmış.

Soutra Gimour'un dekor tasarımı, ilk versiyonunda Avustralya'nın kırsal manzarasıyla uyumlu olan o sade ve salaş görünümünü kaybetmiş. Bunun yerine gelen hareketli dekor parçaları, sahneyi bazen her an zincirleme kaza olabilecek yoğun bir otoyola çeviriyor. Bu karmaşa hikayenin ve performansların sadeliğini gölgeliyor.

Strictly Ballroom'da Charlotte Gooch (Tina Sparkle) ve Gary Watson (Ken Railings). Fotoğraf: Johan Persson

Ben Atkinson yönetimindeki harika orkestra, Simon Hale’in dinamik orkestrasyonlarını kusursuzca icra ediyor. Özellikle bakır nefesliler devreye girdiğinde ses rüzgar gibi esiyor. Gösteri bittiğinde hemen çıkmayın ve çıkış müziğini mutlaka dinleyin. Vay canına!

Strictly Ballroom aslında muazzam bir gösteri olabilir. Bana göre buradaki sorun, %110 performans sergileyen çalışkan oyuncu kadrosunda değil; ne olduğu tam anlaşılamayan bir film-müzikal-konser karışımı yaratan yazarlar Baz Luhrmann ve Craig Pearce'da.

Son olarak, yönetmen ve koreograf Drew McOnie'yi kutlamak gerek. Bir başka başarılı işten sonra şimdi Broadway'e King Kong'u taşımaya hazırlanıyor. Ülkemizin yeni nesil yaratıcı yeteneklerinin, Broadway veya Londra'nın efsanevi isimleri kadar ikonikleşme yolunda olduğunu görmek heyecan verici.

Strictly Ballroom keyifli bir akşam vaat ediyor. Tek üzücü olan, West End yolculuğunda onu özel kılan o 'şey'i bir yerlerde biraz kaybetmiş olması.

STRICTLY BALLROOM İÇİN ŞİMDİ BİLET ALIN