RECENSIE: Student Performer of the Year en de Stiles and Drewe Prize

Julian Eaves recenseert de Stephen Sondheim Society Student Performer of the Year Awards, de Stiles and Drewe Prize en de Stiles and Drewe Mentorship Award 2018

Alex Cardall en Julia McKenzie. Foto: David Ovenden. Dit jaar was het prachtige Savoy Theatre het decor van dit levendige netwerkevenement, waar 12 van de meest talentvolle musicalgegradueerden uit het hele land hun talenten toonden in een vriendschappelijke strijd met zowel klassiek als nieuw repertoire. Elke kandidaat vertolkt een nummer van Sondheim en een (technisch gezien) nieuw werk van songwriters die aangesloten zijn bij Mercury Musical Developments. Muzikaal leider Mark Etherington zat de hele middag achter de piano en loodste ons door het bomvolle programma van 31 nummers. We waren in de vertrouwde handen van gastvrouw Tracie Bennett en kregen bovendien een toelichting van Stiles en Drewe zelf.

De middag schoot uit de startblokken met het ensemble-nummer 'Make The Most Of Your Music' (geschreven voor de originele Londense productie van 'Follies'), waarin de studenten lieten zien wat ze in huis hebben op het gebied van koor- en ensemblewerk. Sondheim heeft zelf vaker geroepen dat zijn werk niet voor beginners is, maar iedereen moet ergens beginnen. Deze inkijk in de startfase van hun carrières biedt een fascinerend voorproefje van al het moois dat hen over een paar jaar te wachten staat. En zoals het gezegde luidt: zonder toekomstbouwers gebeurt er niets.

Will Carey had de zware taak om te openen met 'Giants In The Sky', wat hij zeer verdienstelijk deed. Maar niets had ons kunnen voorbereiden op de verbluffend professionele prestatie van Alex Cardall in 'Buddy's Blues': vanaf zijn opkomst beheerste hij het podium alsof het van hem was, met een razend fysieke act die het personage echt tot leven wekte. Het was voor velen direct duidelijk wat de uitslag zou worden: zelfs als hij niet zou winnen – wat onwaarschijnlijk leek – zou het een enorme opgave zijn om hem te evenaren. Met zijn vroege start in muziek en theater en een onverzadigbare honger naar vernieuwing – van moderne dans tot aan sterke pantomimevandaag – is hij cruciaal genoeg in staat zijn eigen ondernemer, manager en producent te zijn. Toen hij dit bekroonde met het prachtig contrasterende 'You and Me' (een van de twee nummers van de getalenteerde Amerikaanse MD Adam Wachter in de competitie van dit jaar), werd duidelijk dat zijn diepgang en gevoel voor theater hem onverslaanbaar maakten. Zijn winst was dan ook geen verrassing. Ik ben er zeker van dat we in de nabije toekomst nog veel van hem gaan horen en zien.

Hoe het voor de anderen moet zijn geweest om na zo’n optreden het podium op te stappen, laat zich raden. Het is echter een goede les voor iedereen die zich voorbereidt op dergelijke competities dat je veel meer kunt – en wellicht moet – doen dan alleen 'het verwachte' om een personage en een lied echt tot leven te wekken. Niettemin leert de geschiedenis van dit soort wedstrijden ons dat je niets voor lief moet nemen: denk aan al diegenen die niet wonnen of de shortlist niet haalden, maar inmiddels toch een glansrijke carrière hebben opgebouwd.

Daarna was het de beurt aan Emily Beresford, wiens 'Don't Laugh' vlot en helder was. Sabi Perez bracht een mooie vertolking van 'Could I Leave You?'. James Stirling stortte zich vol overgave op 'Hello, Little Girl', inclusief een indrukwekkende huil aan het eind, en Donal Finn loodste ons helder door 'The Flag Song' uit 'Assassins'. Het was allemaal erg bemoedigend. Maar toen kregen we een lesje in wat jarenlange ervaring en vakmanschap kunnen doen: Di Botcher, uit de recente Londense herneming van 'Follies', gaf een perfecte uitvoering van 'Broadway Baby' – even opwindend als ontroerend. Dit was, zoals ze zeggen, 'how to do it'. Gebaren werden tot een minimum beperkt, het lied was tot in de puntjes doordacht en – het moeilijkste van alles – het kwam recht uit het hart. Dat is bij Sondheim het lastigste element om te raken, zeker voor jonge artiesten wiens harten, hopelijk, nog niet door de gehaktmolen van het leven zijn gegaan zoals bij de meer ervaren rotten... althans, vooralsnog niet. (Maar wie weet?...)

In de tweede helft bracht Bonnie Badoo een brutale en gedurfde 'The Ladies Who Lunch', gevolgd door een mooi gebalanceerd 'Down The Stairs' (eveneens van Wachter). Shelby Flannery imponeerde met haar prachtige beheersing in 'I Wish I Could Forget You'; zij heeft ongetwijfeld nog veel moois voor ons in petto. Elliott Woosters lichtere vertolking van 'Love I Hear' was prima, maar hoe brengt een jongen die nauwelijks de tienerjaren ontgroeid is de ironische knipogen van dit nummer echt over? Ik weet het niet zeker. Kijk naar de geschiedenis: Brian Davies, die het nummer in 1962 introduceerde, had drie jaar daarvoor al de rol van Rolf in 'The Sound of Music' gecreëerd; iemand met zoveel Broadway-ervaring kun je niet serieus als een naïveling bestempelen. Aan de andere kant liet Pedro Leandro's dappere poging met 'Being Alive' de technische valkuilen van Sondheim zien: dit is een echt zangersnummer waarvoor je een flinke dosis techniek nodig hebt. Toch herpakte hij zich glansrijk met een perfect gecontroleerd 'Set The Alarm For Six', een prachtig geschreven nummer van het duo A C Smith en Bella Barlow, van wie we hopelijk snel veel meer gaan horen.

Ondertussen leken de twee nummers van Amara Okereke – 'Not A Day Goes By' uit 'Merrily' en 'Shone With The Sun' van Benjamin Till, Nathan Taylor en Sir Arnold Wesker – intrigerend genoeg raakvlakken te hebben. Misschien is dat instinct precies wat haar carrière nu al zo'n vliegende start geeft in West End: boek nu alvast je kaarten voor 'Les Misérables'. En Thomas Grant deed een geweldige poging met de tv-interviewscène (ook uit 'Merrily'), waarbij de eerste twee delen zeer overtuigend werden neergezet, ook al zakte de energie in het derde deel wat in. Zijn 'nieuwe' liedkeuze, 'As Long As I Have Music' van Rob Eyles en Robert Gould, gaat zoals veel van deze MMD-bijdragen al een aantal jaren mee. Is er werkelijk zo'n tekort aan nieuw materiaal dat wordt geschreven of ingediend? Dat lijkt me moeilijk te geloven.

Tot slot kregen we de drie finalisten van het Mentorship Programme. Isabella Pappas en Bradley Riches brachten de gospel-parodie 'Let Out The Thunder In You' (onlangs nog te horen in The Other Palace), en Thomas Sutcliffe en Kayleigh McKnight voerden ons mee met het door Andrew Lloyd-Webber geïnspireerde 'What Beauty Is' uit een musicalbewerking van 'The Mill on the Floss'. Maar er was geen houden aan de onstuitbare Tori Allen-Martin met haar sensationeel directe, heldere en eerlijke vertolking van 'He Doesn't Exist', een prachtig geschreven nummer uit een nieuw werk van Jim Barne en Kit Buchan. Hun originaliteit steekt met kop en schouders boven de rest uit, en het was dan ook voor niemand een verrassing dat zij de hoofdprijs wonnen.

Leerzaam waren ook de optredens van oud-winnaars. Zowel Izuka Hoyle als Oscar Conlon-Morrey – de winnaars van vorig jaar – kwamen terug voor respectievelijk 'Last Midnight' uit 'Into The Woods' en 'The Contest' uit 'Sweeney Todd'. Wat een prachtig contrast tussen deze twee nummers, en wat werden ze magisch neergezet met een scherp oog voor wat musicaltheater spannend maakt. Hoyle bood een geraffineerde verleiding die uitmondde in een intens dreigend crescendo; Conlon-Morrey (met razendsnelle steun van niemand minder dan Peter Polycarpou) toonde opnieuw zijn bravoure in het neerzetten van een complete 'scène'. Beide artiesten hebben het geluk momenteel veel interessant werk te hebben en maken grote stappen in hun carrière. Het is fantastisch om hen terug te zien bij deze competitie, als bewijs van wat dit opmerkelijke platform voor een carrière kan betekenen.

Nogmaals hartelijk dank aan de Society, MMD, Stiles en Drewe, en alle andere trouwe en gulle supporters (met name Julia McKenzie en Tracie Bennett). Het Britse musicallandschap zou simpelweg niet hetzelfde zijn zonder jullie.