RECENSIE: The Frogs, Jermyn Street Theatre ✭✭✭✭

George Rae (Xanthias), Michael Matus (Dionysos) en de cast van The Frogs. The Frogs

Jermyn Street Theatre

Donderdag 16 maart 2017

4 Sterren

Reserveer Nu

De Britse première – eindelijk – van een Sondheim-musical is een zeldzame gebeurtenis, zeker als het 43 jaar heeft geduurd.  Laat dat een les zijn voor iedereen die wil slagen in het theater: soms laat succes lang op zich wachten.  Hoe dan ook, hier is hij dan eindelijk: Aristofanes' persiflage op het hiernamaals, waarbij zijn 'libretto' dubbel gefilterd is door eerst de bijtende spot van Burt Shevelove en daarna de scabreuze grappen van Nathan Lane.  Lane zelf is momenteel in de stad om Angels In America bij het National Theatre te repeteren, en hij wipte even langs om te zien hoe de zaken ervoor stonden. Hij was verrukt: zijn glimlachende gezicht siert een foto ter herinnering aan het bezoek op het bescheiden bord van het JST bij de trap die naar de charmante en exclusieve ruimtes leidt.

En er is iets heel passends aan het ensceneren van de show in dit miniatuurtheater, met zijn slechts 70 stoelen, kleine podium, corridor-achtige foyer en een bar via een doorgeefluik, toiletten die ook als coulissen dienen en een kassa in de bezemkast.  Het is een ware verdichting van een theater, waarbij de kleinschaligheid zich uitstekend leent voor werken die een even schematische als rake blik werpen op de wereld boven en buiten.  Of, inderdaad, ver beneden…

Nigel Pilkington (Shakespeare), Martin Dickinson (Shaw) en de cast van The Frogs.

Deze show valt precies in die categorie.  Grieks theater, nooit echt gericht op actie, schotelt ons alles voor in korte dialogen waarover een druk koor commentaar geeft.  Hier worden ze begeleid door een blaas- en percussie-ensemble aan de zijkant van het speelvlak, onder de vakkundige leiding van muzikaal leider Tim Sutton, de maker van de sublieme, verkleinde versies van Tunicks originele orkestraties.  Regisseur en producent Grace Wessels is een relatieve nieuwkomer in de musicalwereld en dit stuk is niet zonder uitdagingen: toch slaat ze een bijna volmaakte slag in de compacte wereld die ze weet op te roepen.

Met grote steun van Gregor Donnelly's inventieve decor- en kostuumontwerp, de prachtige belichting van Tim Mascall en de assistentie van assistent-regisseur en bewegingsregisseur Tim McArthur (die eerder met Wessels werkte bij Ye Olde Rose and Crowne), is de productie een nette, efficiënte en vrolijke vertoning. Vooral de ensemblenummers komen goed tot hun recht op het terrasvormige decor dat al dan niet op een zwembad moet lijken.  Het stuk werd – beroemd genoeg – oorspronkelijk geschreven als intern vermaak voor Yale, waarbij het koor werd gevormd door het zwemteam van de universiteit, dat – naar men zegt – daadwerkelijk in hun speedo's verscheen.  Met zulke achtergronden verbaast het me dat de show niet veel meer aandacht heeft gekregen.

Zowel de partituur als het script verdienen dat.  Deze nummers behoren tot Sondheims beste werk, en de gevatte, vederlichte bewerking van het script is een constante bron van plezier, waarbij het altijd aards blijft, hoe fantasierijk het onderwerp ook wordt.  We bevinden ons op een klassieke 'zoektocht' met Dionysos (Michael Matus, als kordate 'straight-man') die zich heeft uitgedost als Herakles (een rol van Chris McGuigan, die zich zichtbaar vermaakt met zijn act vol leeuwenhuiden en een gigantisch wapen… snap je de teneur?).  Dionysos wordt bijgestaan door zijn opstandige slaaf, Xanthias (George Rae – die bij elk bezoek beter wordt en hier zijn komische talent heerlijk inzet).  Samen zijn ze op een volstrekt nutteloze missie om George Bernard Shaw uit de Hades te halen en hem terug te slepen naar het Hier en Nu, zodat hij toneelstukken kan schrijven die onze afgestompte en moedeloze tijd kunnen verlichten (aangezien dat blijkbaar niet meer lukt voor de schrijvers van nu).  En dat is, in een notendop, het plot.

Jonathan Wadey (Charon) in The Frogs.

Zonder al te veel om over na te denken, vallen we terug op de grappen en de liedjes, net als in een revue met een los thema – wat dit stuk eigenlijk ook is.  Jonathan Wadey is de onvergetelijke, hippe Charon, wiens taak het is om de reizigers over de Styx naar het dodenrijk te brengen.  Tijdens deze oversteek ontmoeten we de amfibieën uit de titel, die er vrolijk op los kwaken en ons bijna laten geloven dat ze ook echt iets gaan 'doen'.  (Dat doen ze ook… maar niet voor lang.)  Eenmaal in de onderwereld zien we een speciaal nummer van Virilla de Amazone (Li-Tong Hsu, die geniet van de pure onzin), waarna Pluto verschijnt in de persoon van Emma Ralston, gekleed in leer (de heerser van de hel is hier misschien geen heer, maar wel een 'madam' – en een wonderbaarlijk slimme en sexy bovendien).  Ze staat GBS maar wat graag af (die in de handen van Martin Dickinson dood en dolgelukkig is!), en is zelfs bereid Shakespeare erbij te doen (niet Shaws favoriete voorbeeld, zelfs niet wanneer hij met zoveel gevoeligheid gespeeld wordt als door Nigel Pilkington).  Oh, en dan is er nog een optreden van Ariadne (lieflijk gespeeld door Bernadette Bangura), die vroeger veel betekende voor Dionysos.

Maar zoals gezegd, het plot doet er niet echt toe.  Het doel van deze show is om zoveel mogelijk zorgeloos plezier te halen uit deze luchtige situatie.  En dat lukt uitstekend.  Nee, dit is geen zwaar drama, maar als de cast zich nog iets meer laat gaan en nog meer geniet, dan zouden ze de tent nog wel eens flink op zijn kop kunnen zetten.  Veel plezier!

RESERVEER TICKETS VOOR THE FROGS