RECENSIE: The Hotel Cerise, Theatre Royal Stratford East ✭✭✭✭

Ellen Thomas in The Hotel Cerise Hotel Cerise

Theatre Royal Stratford East

25 oktober 2016

Boek tickets

Vlak voor het einde van de eerste akte volgt er een moment waarop Bonnie Greers uiterst fantasierijke en tot nadenken stemmende bewerking van Tsjechovs 'De Kersentuin' – nu gesitueerd in het hedendaagse Amerika – een mokerslag uitdeelt. Het raakt de escalerende golf van politiegeweld tegen Afro-Amerikanen vol in het gezicht. Terwijl een personage met een bezem de rotzooi van een door fracking veroorzaakte aardbeving opruimt, klinken de dialogen: 'De politie heeft weer een zwarte man neergeschoten.... Ze vermoorden onze mannen en jongens.... Ze vermoorden Obama.... Ze vermoorden onze president... Barack Hussein Obama.' Het is een verpletterend effectief moment; een voltreffer voor de intellectuele en emotionele zeggingskracht van het stuk. Je gaat de pauze in met het gevoel dat het werk zijn draai heeft gevonden, en dat de gestage opbouw van de eerste helft bekroond zal worden met een krachtige kritiek op de zelfgecreëerde terreur die de VS in zijn greep houdt.

Michael Bertenshaw in The Hotel Cerise.

Greer kiest er echter voor om die scherp confronterende koers niet door te zetten. De tweede akte voert ons in plaats daarvan mee naar een luchtige, feestelijke jaren '80 disco-revival, waarbij de indringende maatschappijkritiek plaatsmaakt voor een 'Hall of Fame' van grootheden uit de lichte amusementswereld. Het lijkt niet de bedoeling van deze productie om diepgaand in te gaan op Black Lives Matter; de daders van de verschrikkingen op de Amerikaanse straten komen er, zoals al die tijd al, gewoon mee weg. In plaats van vlaggen die op de grond worden geworpen, krijgen we champagneflessen die worden ontkurkt tijdens een vrolijke verkiezingsavond, waar de onvermijdelijke zege van Trump fatalistisch, bijna laconiek, wordt geaccepteerd. Anderen hebben dit milieu geportretteerd met meer woede: Chester Himes in 'When He Hollers, Let Him Go' schiet te binnen, waarin hij nog steeds de noodzaak voelt om de gezapige luxe van de welgestelde Afro-Amerikaanse wereld af te wijzen, zeker wanneer die geen enkele bescherming biedt tegen de kogels van de Amerikaanse politiemacht. Dat lijkt hier echter niet het centrale punt te zijn.

El Anthony, Nicholas Beveney, A L Abhin, Galeya Karim, Michael Bertenshaw

Misschien is dat maar goed ook. Het probleem met het gebruiken van Tsjechov-personages voor een frontale aanval is dat ze daar simpelweg niet voor gemaakt zijn. In zekere zin zijn zijn drama's satirische spotprenten die de nutteloosheid van zijn eigen klasse blootleggen aan de vooravond van hun ondergang. Maar Tsjechov camoufleert hun leegheid met een perfecte weergave van de onderlinge spanningen. Als anatoom van de menselijke samenleving is er niemand beter. Greer probeert hetzelfde te doen: ze biedt ons zowel uitbundige komedie als een groot mededogen voor menselijke zwakte. Dat is bewonderenswaardig ambitieus.

Alexis Rodney en Ellen Thomas.

Passend bij deze ambities heeft Theatre Royal Stratford East een prachtige productie neergezet. Het decor van Ellen Cairns is uitgevoerd in een schitterende, tikje verweerde art nouveau-stijl, spectaculair uitgelicht door Tim Lutkin. Dit is het huis van de Mountjoys, en elke gelijkenis met de vergane glorie van families uit de stukken van Tennessee Williams is geheel opzettelijk. De kostuums van Jessica Curtis zorgen voor meerdere 'wow-momenten', vooral de eerste opkomst van de veelvuldig getrouwde Anita Mountjoy Sinclaire Thimbutu (Ellen Thomas in de Ranyevskaya-rol) in een schitterend wit pak van Armani. Regisseur Femi Elufowoju jr. slaagt er uitstekend in om het verhaal zo echt en direct mogelijk te houden; we hebben het gevoel dat we deze mensen zo op een straathoek in Tribeca tegen het lijf kunnen lopen. De muziek in het geluidsontwerp van Simon McCorry versterkt de verleiding van het stuk.

In zo'n verzorgde setting kun je niet anders dan sympathie hebben voor de cast: El Anthony overtuigt in een humoristisch debuut als Josiah Tripp; Madeline Appiah is pittig als een van de Mountjoy-dochters; Michael Bertenshaw speelt met verve de trouwe Engelse butler; Nicholas Beveney vormt een indrukwekkend tegengewicht als A L Mountjoy; Andrew Dennis is een scherpe Cornell Baxter; Abhin Galeya speelt de sluwe man-van-de-toekomst Karim Hassan; Lacharne Jolly is de efficiënte manager Charlotte; Corey Montague-Sholay de rebel T.K.; Claire Prempeh de ingetogen dochter Lorraine; Alexis Rodney de getransformeerde Michael (nu Toussaint); en Angela Wynter schittert in een dubbelrol als Jackie en als de 'voorbijgangster' die de realiteit van de show doorbreekt om Anita te confronteren met een boodschap van de sceptische zwarte arbeidersklasse.

Dit is een opmerkelijk en groots werk, rijk aan detail en betekenis. Nu we opnieuw een cruciaal moment in de Amerikaanse (en daarmee de mondiale) geschiedenis naderen, had de timing niet beter gekund om deze complexe en vaak tegenstrijdige situatie te reflecteren. Sommigen zullen vinden dat het niet hard genoeg aankomt, maar dat is natuurlijk precies de dialoog die dit stuk wil uitlokken.

Tot 12 november 2016

BOEK TICKETS VOOR HOTEL CERISE IN THEATRE ROYAL STRATFORD EAST