RECENSIE: The Knowledge, Charing Cross Theatre ✭✭✭

De cast van The Knowledge. Foto: Scott Rylander The Knowledge

Charing Cross Theatre

Drie sterren

Boek Nu Wanneer ik zeg dat The Knowledge even tijd nodig heeft om op gang te komen, bedoel ik dat in meerdere opzichten - de eerste, en meest letterlijke, is het feit dat de aanvangstijd van half acht verstreek terwijl het personeel van het Charing Cross Theatre het publiek nog steeds naar hun plaatsen verwees met weinig haast. Het tweede is het narratieve aspect; voor een stuk met een vrij korte speelduur duurt het lang voordat er echt schot in de zaak komt.

De openingsscènes dienen als drie enorme 'exposition dumps' voor onze drie hoofdrolspelers - Chris (Fabien Frankel), Ted (Ben Caplan) en Gordon (James Alexandrou), drie mannen die de berucht zware 'knowledge'-test afleggen (waarbij ze duizenden Londense straten uit hun hoofd leren) om taxichauffeur te worden. Drie keer krijgt het publiek een flinke hoeveelheid achtergrondinformatie over zich heen gestort, waarbij personages dingen vertellen die hun tegenspelers overduidelijk al weten; het is verbazingwekkend dat niet meer zinnen eindigen met de woorden "wat je natuurlijk al weet." Kleine details uit ieders leven komen het beste tot hun recht wanneer ze terloops in een gesprek vallen, niet wanneer ze met een lepeltje worden ingegoten via Simon Blocks bewerking van het scenario van Jack Rosenthal. Wanneer het drama laat in de eerste akte eindelijk op gang komt, is het aardig materiaal, maar het komt allemaal wat aan de late kant, waardoor het publiek de pauze ingaat zonder zich echt te bekommeren om het lot van deze personages.

Steven Pacey en James Alexandrou in The Knowledge. Foto: Scott Rylander

Godzijdank is daar de komst van Mr. Burgess, alias 'The Vampire', de strengste examinator van de opleiding. Voor de vierde keer krijgt het publiek lappen tekst te verwerken - maar Steven Paceys Burgess is heerlijk krankzinnig en brengt het met echt, onverwacht showmanschap. Eindelijk wordt het interessant. Burgess paradeert, poseert, verzorgt zijn snor, imiteert accenten en typetjes, bespot de kandidaten en improviseert met verve diverse absurde scenario's. Terwijl hij de kandidaten hun stratenstudie laat uitvoeren, trekt hij zich terug in zijn kantoor waar hij een groot deel van de actie blijft, als een constante, onheilspellende aanwezigheid. Pacey doet ontzettend veel om dit stuk te redden en is zonder twijfel het hoogtepunt.

Steven Pacey en Louise Callaghan. Foto: Scott Rylander

Elders in de cast zijn de vrouwen gedegradeerd tot de rol van partner, afgezien van één symbolische vrouwelijke kandidaat met de verplichte speech over hoe ze gewoon wil doen wat de mannen doen en wil bewijzen dat ze daartoe in staat is, maar we komen niet eens haar voornaam te weten. Er is ook een pijnlijke verschijning van een Arabische toerist die weinig toevoegt, behalve een onhandige karikatuur.

De tweede akte pakt de draad iets voortvarender op terwijl de kandidaten toewerken naar het behalen van het examen en de felbegeerde groene badges. Ze vervolgen hun eindeloze 'runs', vaste routes door de stad die ze uit hun hoofd moeten kennen (het programmaboekje maakt aan aanwezige taxichauffeurs duidelijk dat de routes van 1979 iets kunnen afwijken van die van 2017). Maar nog steeds is Burgess het meest vermakelijke element van het geheel. Zijn tactieken zijn slim afgestemd op elke kandidaat, zoals het theoretiseren over de vrouwenhaat waar de vrouwelijke kandidaat Miss Stavely (de onderbenutte Louise Callaghan) onvermijdelijk mee te maken zal krijgen tijdens het werk. Burgess probeert duidelijk te testen of ze bestand zijn tegen situaties uit het echte leven, met alle onvoorspelbaarheid buiten het kantoor, maar ongelooflijk genoeg lijkt niemand van de anderen dit door te hebben totdat het ze wordt voorgekauwd.

Geregisseerd door Maureen Lipman, de echtgenote van de overleden Rosenthal, is de enscenering nogal ongeïnspireerd. Het doet wat het moet doen door de acteurs over het toneel te verplaatsen, maar niets verrast totdat er aan het einde van de eerste helft een interessant tableau verschijnt. De creativiteit en fantasie hierachter zijn voelbaar, maar je vraagt je af waar die tot dan toe gebleven waren. Het geluidsontwerp van Andrew Johnson is goed gedaan en erg helder, hoewel het gebruik van jaren '70-hits wellicht voorspelbaar is. De uitstekende kostuums van Jonathan Lipman plaatsen ons stevig in het tijdperk, te midden van het toepasselijke retro-decor van Nicolai Hart-Hansen.

Alice Felgate, Fabian Frankel and Steven Pacey. Foto: Scott Rylander Er bestaat geen twijfel dat dit een actuele productie is, nu de omstreden app Uber de nieuwste bedreiging vormt voor de wereld van de Londense taxi. Maar ondanks het boeiende onderwerp en een paar makkelijke grappen, is de uitvoering grotendeels onopmerkelijk. Met zijn keurige einde en compacte verhaal is The Knowledge bevredigend genoeg, maar het had tot zoveel meer in staat kunnen zijn.

TICKETS VOOR THE KNOWLEDGE