RECENSIE: The Night Of The Iguana, Noel Coward Theatre ✭✭✭

Paul T Davies recenseert Tennessee Williams' The Night of the Iguana, met in de hoofdrol Clive Owen, nu te zien in het Noel Coward Theatre.

Clive Owen. Foto: Brinkhoff Moegenburg The Night of the Iguana Noel Coward Theatre Londen.

16 juli 2019

3 Sterren

Boek Nu

Tennessee Williams' toneelstuk, deels gebaseerd op zijn eigen ervaringen in de zomer van 1940, is een wisselvallig geheel. Het Costa Verde Hotel, uitgehouwen in een Mexicaanse bergwand, is het perfecte decor voor Williams' kenmerkende personages: buitenbeentjes die aan de rand van een spirituele ommezwaai staan, tegen de achtergrond van een wereld die op het punt staat voorgoed te veranderen. Op dit paradijs op de heuvel arriveert dominee T. Lawrence Shannon, een uit het ambt gezette priester die nu als gids werkt en vecht tegen de demonen van de fles en zijn verlangen naar jonge meisjes. Hij staat op het punt van een tweede zenuwinzinking; beneden klaagt een buslading ontevreden leraressen uit Texas luidruchtig over de tour, gebrand op wraak nadat hij het jongste lid van hun groep heeft verleid. De hoteleigenaar, Fred, is onlangs overleden en zijn weduwe Maxine heeft haar nieuwe vrijheid omarmd door lokale jongelingen te verleiden. Nu heeft ze haar zinnen gezet op Shannon. Temidden van deze chaos arriveren Hannah Jelkes, omschreven als een tot leven gekomen gotische heilige, en haar broze grootvader, die probeert zijn (laatste) gedicht te voltooien.

Het ensemble van The Night of the Iguana. Foto: Brinkhoff Moegenburg

Het stuk en de productie bieden volop ruimte voor groots acteerwerk. Als Shannon weet Clive Owen de getergde ziel knap te vangen; een overtuigend portret van een man die vecht tegen zijn eigen 'Black Dog', ook al vond ik hem in de eerste helft wat aan kracht missen. Anna Gunn is een sexy, behoeftige Maxine die Shannon al jaren kent en hem wreed manipuleert met dreigementen over heropname in de lokale inrichting. De echte ster van de show is echter Lia Williams met haar sublieme vertolking van Hannah Jelkes. Ze is een zwervende kunstenares, geen heilige, maar gezegend met een overweldigende visie en een diep begrip van haar situatie en de chaos om haar heen. Haar rust en autoriteit op het podium zijn meeslepend. Julian Glover geeft als haar grootvader een masterclass in geduld en timing; zijn laatste gedicht is prachtig gespeeld. In een cast vol sterke vrouwenrollen is Finty Williams een genot als Judith Fellowes, de woeste leidster van de Texaanse dames. Af en toe worden de gebeurtenissen onderbroken door een nazi-familie (die Williams in het echt heeft meegemaakt) die luidruchtig viert dat Londen in lichterlaaie staat, aangevoerd door de Duitse perfectie van Timothy Blore's atletische Wolfgang—een indrukwekkend West End-debuut.

Clive Owen en Lia Williams. Foto: Brinkhoff Moegenburg

Toch voelde het alsof het stuk de personages minder goed begon te dienen naarmate de drie uur verstreken. James MacDonalds regie had de melodramatische aspecten soms wat meer mogen aanzetten, en de tweede helft verandert in een uitgestrekte dialoog tussen Hannah en Shannon: interessant om te zien, maar niet volledig aangrijpend. Het stuk bouwt niet echt op naar een climax. In een tijdperk van heruitvinding is dit een respectvolle, traditionele productie die het probleem niet oplost dat het stuk, net als de symbolische leguaan, verstrikt raakt in zijn eigen loodzware filosofie. Het centrale beeld van een leguaan die wordt vastgebonden en gemarteld door de lokale bevolking voordat hij als voedsel dient, is een weinig subtiele metafoor die Williams te ver doordrijft: pas als de leguaan wordt vrijgelaten, worden de personages spiritueel verlost, en de afloop is dan ook voorspelbaar. Maar ga kijken voor het geweldige acteerwerk en het uitmuntende geluidsontwerp van Max Pappenheim, dat de echo's, onweersbuien en gebeurtenissen buiten het toneel die Williams' regieaanwijzingen vullen, prachtig tot leven brengt.

BOEK TICKETS VOOR THE NIGHT OF THE IGUANA