RECENZJA: The Night Of The Iguana, Noel Coward Theatre ✭✭✭

Paul T Davies recenzuje „Noc iguany” Tennessee’ego Williamsa z Clive'em Owenem w roli głównej – spektakl obecnie grany na deskach Noel Coward Theatre.

Clive Owen. Fot. Brinkhoff Moegenburg Noc iguany Noel Coward Theatre Londyn.

16 lipca 2019

3 Gwiazdki

Zarezerwuj bilety

Sztuka Tennessee’ego Williamsa, oparta częściowo na jego własnych przeżyciach z lata 1940 roku, to dzieło dość nierówne. Wykuty w meksykańskim zboczu góry hotel Costa Verde stanowi idealne tło dla typowej dla Williamsa galerii odmieńców, którzy lądują na skraju duchowej przemiany w obliczu nadchodzącego przełomu dziejowego. Do tego rajskiego zakątka przybywa wielebny T. Lawrence Shannon – suspendowany pastor, obecnie przewodniczący wycieczek, walczący z demonami alkoholu i słabością do młodych dziewcząt. Shannon jest u progu drugiego załamania nerwowego, a u stóp wzgórza autokar pełen niezadowolonych kobiet z teksańskiego college'u – „drużyna piłkarska starych panien” – głośno pomstuje na organizację wyjazdu, w tym na uwiedzenie przez niego najmłodszej uczestniczki grupy. Właściciel hotelu, Fred, zmarł, a jego wdowa Maxine, ciesząc się wolnością i uwodząc lokalnych młodzieńców, bierze teraz Shannona na celownik. W ten chaos wkracza Hannah Jelkes – postać przypominająca „ożywiony wizerunek średniowiecznej świętej z gotyckiej katedry” – wraz ze swoim schorowanym dziadkiem, który desperacko próbuje ukończyć swój (ostatni) poemat.

Obsada „Nocy iguany”. Fot. Brinkhoff Moegenburg

Sztuka i jej inscenizacja dają pole do popisu dla wybitnego aktorstwa. Jako Shannon, Clive Owen znakomicie oddaje udręczoną duszę; to przekonujący portret człowieka walczącego z demonami i „czarnymi myślami”, choć w pierwszej połowie odniosłem wrażenie, że grał z nieco zbyt małą energią. Anna Gunn jako seksowna, lecz zaborcza Maxine, znająca Shannona od lat, potrafi być okrutnie manipulacyjna, grożąc mu ponownym zamknięciem w lokalnym zakładzie dla obłąkanych. Gwiazdą wieczoru jest jednak Lia Williams w kolejnej genialnej kreacji jako Hannah Jelkes – sprytna wędrowniczka, która choć nie jest świętą, wykazuje się niezwykłą intuicją i wizjonerstwem, rozumiejąc dokładnie swoją sytuację i otaczający ją chaos. Jej spokój i sceniczny autorytet są poruszające i magnetyczne. Julian Glover w roli dziadka daje lekcję cierpliwości i wyczucia czasu, zaś finałowy wiersz w jego wykonaniu wybrzmiewa przepięknie. W obsadzie pełnej wyrazistych kobiet zachwyca również Finty Williams jako Judith Fellowes, wzburzona matrona grupy turystek. Od czasu do czasu akcję przerywa nazistowska rodzina (postacie, które Williams widział na własne oczy), głośno celebrująca płonący Londyn pod wodzą Timothy’ego Blore’a, który jako wysportowany Wolfgang zalicza imponujący debiut na West Endzie.

Clive Owen i Lia Williams. Fot. Brinkhoff Moegenburg

Mimo to odniosłem wrażenie, że w miarę upływu trzech godzin trwania spektaklu, sztuka zaczyna tracić na dynamice względem postaci. Reżyseria Jamesa MacDonalda mogłaby momentami mocniej zaakcentować elementy melodramatyczne. Druga połowa zamienia się w rozbudowany dialog między Hannah a Shannonem – interesujący, ale nie do końca angażujący widza; sztuka nie buduje wyraźnego punktu kulminacyjnego. W czasach ciągłego reinterpretowania klasyki, jest to inscenizacja pełna szacunku i tradycyjna, która jednak nie rozwiązuje problemu samej sztuki: podobnie jak symboliczna iguana, tekst grzęźnie we własnej, nazbyt podniosłej filozofii. Centralny obraz iguany uwięzionej i torturowanej przez miejscowych przed zabiciem jej na mięso jest metaforą dość toporną, którą Williams nadmiernie eksploatuje – dopóki zwierzę nie zostanie uwolnione, duchowość i przyszłość bohaterów pozostają w zawieszeniu, a finał jest łatwy do przewidzenia. Warto jednak zobaczyć ten spektakl dla doskonałych kreacji aktorskich i genialnej oprawy dźwiękowej Maxa Pappenheima, która ożywia echo, burze i wydarzenia dziejące się poza sceną, tak istotne w didaskaliach Williamsa.

KUP BILETY NA SPEKTAKL NOC IGUANY