ELEŞTİRİ: The Night Of The Iguana, Noel Coward Theatre ✭✭✭

Paul T Davies, Clive Owen'ın başrolünde yer aldığı ve Noel Coward Tiyatrosu'nda sahnelenen Tennessee Williams imzalı The Night of the Iguana'yı (İguana Gecesi) değerlendiriyor.

Clive Owen. Fotoğraf: Brinkhoff Moegenburg The Night of the Iguana Noel Coward Tiyatrosu Londra.

16 Temmuz 2019

3 Yıldız

Hemen Bilet Alın

Kısmen 1940 yazındaki gerçek hayat tecrübelerine dayanan Tennessee Williams oyunu, biraz inişli çıkışlı bir yapıya sahip. Meksika'da bir dağın yamacına oyulmuş olan Costa Verde Oteli, hem ruhsal hem de dünya tarihindeki kırılma noktalarının eşiğinde sürüklenen Williams'ın o kendine has uyumsuz karakterleri için kusursuz bir mekan. Bu tepedeki cennete, alkol ve genç kızlara duyduğu arzu gibi içindeki canavarlarla savaşan, görevinden azledilmiş eski rahip, yeni tur rehberi Rahip T. Lawrence Shannon gelir. İkinci bir sinir krizinin eşiğindedir; aşağıda ise Texas'taki bir kadın kolejinden gelen ve "kocaman bir evde kalmışlar mangası" olarak nitelendirilen huzursuz kadın kafilesi, gruptaki en genç üyeyi baştan çıkarması da dahil olmak üzere turdan yüksek sesle şikayet etmektedir. Otelin sahibi Fred ölmüştür ve özgürlüğüne kavuşan dul eşi Maxine, yerel gençleri ayartırken şimdi gözünü Shannon'a dikmiştir. Tüm bu kaosun ortasına, "canlanmış bir ortaçağ azizi, bir Gotik katedral sureti" olan Hannah Jelkes ve (son) şiirini bitirmeye çalışan bitkin dedesi gelir.

The Night Of The Iguana ekibi. Fotoğraf: Brinkhoff Moegenburg

Oyun ve bu prodüksiyon, etkileyici oyunculuk performansları için geniş bir alan sunuyor. Shannon rolünde Clive Owen, kendi şeytanlarıyla ve içindeki o "kara köpekle" savaşan bir adamın portresini ikna edici bir şekilde çizerek işkence görmüş bir ruhu çok iyi yakalıyor; ancak ilk yarıda biraz düşük enerjili kaldığını hissettim. Anna Gunn, Shannon'ı eskiden tanıyan, onu tekrar yerel akıl hastanesine kapattırmakla tehdit eden, seksi, muhtaç ve acımasızca manipülatif bir Maxine portresi çiziyor. Ancak gösterinin asıl yıldızı, Hannah Jelkes rolüyle yine muazzam bir performans sergileyen Lia Williams. Bir dolandırıcı, bir gezgin; azize değil ama içindeki sezgi ve öngörü gücüyle içinde bulunduğu durumu ve etrafındaki kaosu tam olarak anlıyor. Onun sükuneti ve otoritesi büyüleyici ve görkemli düzeyde. Büyükbabası rolünde Julian Glover, sabır ve zamanlama konusunda bir ustalık sınıfı sunuyor; son şiiri harika bir yorumla sunuluyor. Nitelikli kadın karakterlerden oluşan kadroda Finty Williams, kadınlar grubunun öfkeli reisi Judith Fellowes rolünde izlemesi keyif veren bir isim. Olaylar zaman zaman, (Williams'ın gerçek hayatta da tanık olduğu) yanan Londra'yı kutlayan Nazi bir aile tarafından kesintiye uğratılıyor; Timothy Blore, atletik Wolfgang rolünde Alman mükemmeliyetçiliğiyle etkileyici bir West End çıkışı yapıyor.

Clive Owen ve Lia Williams. Fotoğraf: Brinkhoff Moegenburg

Yine de oyunun, üç saat ilerledikçe karakterlere daha az hizmet etmeye başladığını hissettim. James MacDonald'ın rejisi bazen melodramatik unsurlardan daha fazla yararlanabilirdi; ikinci yarı Hannah ve Shannon arasında geçen, izlemesi ilginç olsa da tam olarak sürüklemeyen uzun bir karşılıklı diyaloga dönüşüyor ve oyun belirgin bir finale doğru yükselmiyor. Modern yeniden yorumlamaların revaçta olduğu bir dönemde bu, sembolik iguana gibi kendi aşırı felsefesine hapsolma sorununu çözemeyen, saygılı ve geleneksel bir yapım olmuş. Yerliler tarafından bağlanıp işkence edilen ve yemek için öldürülecek olan iguana imgesi, Williams'ın biraz fazla üzerine düştüğü kaba bir metafor; iguana serbest kalana kadar karakterlerin ruhaniyeti ve geleceği de özgürleşemiyor ve sonuçlar beklenen doğrultuda gelişiyor. Ancak harika performanslar ve Williams'ın sahne direktiflerini; yankılar, fırtınalar ve sahne dışı olaylarla hayat bulduran Max Pappenheim'ın olağanüstü ses tasarımı için bu oyunu mutlaka görün.

THE NIGHT OF THE IGUANA İÇİN BİLET ALIN