RECENSIE: The Scottsboro Boys, Garrick Theatre ✭✭✭✭✭

The Scottsboro Boys: (v.l.n.r.) Keenan Munn-Francis (Eugene Williams), Emmanuel Kojo (Clarence Norris), Rohan Pinnock-Hamilton (Olen Montgomery), Carl Spencer (Andy Wright), James T Lane (Ozie Powell), Joshua Da Costa (Roy Wright), Brandon Victor Dixon (Haywood Patterson), Dex Lee (Charles Weem), Emile Ruddock (Willie Roberson). The Scottsboro Boys

Garrick Theatre

27 oktober 2014

5 Sterren

Musicals zijn een intrigerend genre. Soms zijn ze lichtvoetig en frivool, maar zoals we kunnen zien bij The Scottsboro Boys, kan een musical de maatschappij ook een spiegel voorhouden en groot sociaal onrecht aankaarten.

Het verhaal van de Scottsboro Boys is buiten de Verenigde Staten eigenlijk weinig bekend. In 1931 reisden negen zwarte jongeren mee op een goederentrein toen ze in Scottsboro, Alabama uit de trein werden gesleurd. Ze werden beschuldigd van het verkrachten van twee witte vrouwen die eveneens op de trein zaten. De negen werden schuldig bevonden en ter dood veroordeeld op de elektrische stoel. Retrial na retrial werden de negen herhaaldelijk schuldig bevonden door witte jury's, ondanks het feit dat het bewijsmateriaal duidelijk aantoonde dat de jongens onschuldig waren. Een actieve politieke campagne, grotendeels gedreven door de Communistische Partij, zorgde ervoor dat de zaak jarenlang in de publieke belangstelling bleef staan. Uiteindelijk werden enkele van de jongens vrijgelaten, mede door de enorme kosten van de processen en een staaltje juridische en administratieve behendigheid.

The Scottsboro Boys wordt gepresenteerd als een ouderwetse 'minstrel show'. Dergelijke shows waren vroeger populair entertainment, doorgaans met een volledig witte cast in 'blackface'. Dit stijlmiddel wordt hier uitvergroot door juist een Afro-Amerikaanse cast alle personages in het verhaal van de Scottsboro Boys te laten spelen, inclusief de vermeende vrouwelijke slachtoffers, hulpsheriffs en advocaten.

The Interlocutor (de gastheer van de minstrel show), gespeeld door Julian Glover, laat het gezelschap het verhaal van de Scottsboro Boys vertellen "zoals het werkelijk was". Hij realiseert zich echter te laat dat hij de controle over het verhaal heeft verloren. In plaats van een show vol gesentimentaliseerde herinneringen en acts zoals de 'Cakewalk', krijgt het publiek een rauwe, nietsontziende hervertelling voorgeschoteld. In nummers als 'Southern Days' eindigt wat begint als een dromerige mijmering over het Zuiden in verwijzingen naar de Ku Klux Klan en brandende kruisen, of wordt de jongste van de jongens geterroriseerd door agenten die hem oog in oog brengen met de elektrische stoel.

Gezien haar ervaring met grootschalige musicals is het interessant dat regisseur/choreograaf Susan Stroman een productie heeft neergezet zonder bombastisch decor. The Scottsboro Boys leunt volledig op het vakmanschap van het ensemble; met slechts wat stoelen, tamboerijnen en een paar kostuums als gereedschap wordt de show des te krachtiger. Dit is een onovertreffelijk, ongelooflijk ensemble dat erin slaagt om humor te injecteren in een verhaal dat van nature verontwaardiging oproept. Het is bijna ondenkbaar dat de Scottsboro Boys pas in 2013 officieel gratie hebben gekregen.

Geschreven door een van de grootste schrijversduo's uit de musicalgeschiedenis, John Kander en Fred Ebb, was de show bij het overlijden van Fred Ebb in 2004 nog niet voltooid. Kander nam de taak op zich en schreef de songteksten af, waardoor wat misschien wel als hun grootste meesterwerk beschouwd moet worden, alsnog op het toneel kon verschijnen.

The Scottsboro Boys was vorig jaar bij het Young Vic volledig uitverkocht, en ook deze speelperiode in het Garrick Theatre is beperkt tot slechts 20 weken. Mis dit indrukwekkende stuk musicaltheater niet.