RECENSIE: The Verb To Love, Old Red Lion Theatre ✭✭✭

The Verb, To Love

The Old Red Lion Theatre

1 mei 2014

3 sterren

Recensie door James Garden

The Verb, To Love is een merkwaardige en prachtige nieuwe musical die momenteel te zien is in het Old Red Lion Theatre. Het is indrukwekkend wat de enige auteur van de show, Andy Collyer, hier heeft neergezet. Het plot is duidelijk deels put uit het leven van de man zelf, wat op zich al bewonderenswaardig is. Weinig auteurs durven zich zo kwetsbaar op te stellen, zeker wanneer het verhaal draait om zijn eigen, relatief moeizame liefdesleven en de ontdekking dat je geen partner nodig hebt om ertoe te doen als mens. De partituur is uiterst intelligent, vol subtiele knipogen voor de doorgewinterde musicalkenner. Van sneren naar Godspell tot het feit dat de melding van zijn dating-app een directe quote is uit Gypsy (“I had a DREAM!”, iemand?). Ook Jason Robert Brown komt op een paar plekken om de hoek kijken; de herhaling van “it’s over, it’s done” zou zomaar een citaat uit The Last Five Years kunnen zijn. Eigenlijk zou je deze show op het eerste gezicht kunnen zien als de homoseksuele monoloog-versie van The Last Five Years – en daar is helemaal niets mis mee.

De hoofdrol, Simon, gespeeld door Martin Neely, is erg innemend, ook al is hij bijna deprimerend romantisch. Het is een sterke vertolking van begin tot eind; hij houdt de aandacht moeiteloos vast. Gareth Bretherton speelt Ben, de ‘boytoy’ die echtgenoot wordt, en vervult de lastige dubbelrol van zowel de begeleidingsband als de geliefde.

Echter, zodra Ben daadwerkelijk fysiek als personage op het toneel verschijnt, begint de structuur van het script wat te wankelen. Gedurende de eerste 35 minuten genieten we van het spel van Martin Neely en vormen we ons als publiek een beeld van Ben in ons hoofd – zoals elke goede onemanshow dat doet. Simon vertelt ons een verhaal, en dat lijkt de gekozen vorm. Simon en Ben treden zelfs in het huwelijk, een gebeurtenis die we niet op het podium zien, maar in onze verbeelding. Maar dan verschijnt Ben plotseling echt op het toneel – of beter gezegd, er wordt een spotlight op hem gericht, aangezien hij er de hele tijd al zat te pianospelen – enkel om het uit te maken met Simon en hem verslagen achter te laten.

Helaas is dit het punt waarop de stijl van de voorstelling met zichzelf in conflict raakt. Er is een verwachting gewekt dat het publiek naar een vertelstuk luistert, wat prima werkt, maar dan verschijnt daar die tweede man, louter om de verteller te dumpen. Het voelt, bij gebrek aan een beter woord, ongemakkelijk, en niet op een manier die het verhaal ten goede komt. Ons vertrouwen in de verteller wordt geschaad omdat hij ons naar dit onverwachte moment heeft geleid, om vervolgens weer direct in zijn rol als verteller te kruipen. Een publiek wil graag weten naar welk soort voorstelling het kijkt. Als een auteur die verwachting op een sterke manier kan doorbreken: complimenten, maar deze onevenwichtige toevoeging van een tweede personage komt te laat om echt slim te zijn.

Voor een show die lijkt te gaan over zelfliefde zonder validatie van een ander, is het wrang dat die andere persoon juist op het podium nodig is. Het voelt bijna alsof Collyer zijn eigen vermogen niet meer vertrouwde om het verhaal door slechts één personage te laten vertellen. Maar elke schrijver moet leren om ‘darlings’ weg te snijden als ze niet werken. Dat ligt niet aan het spel van Bretherton – hij is zeer overtuigend – maar als het slotlied “Strong Alone” heet, is het dan niet ironisch dat het eindigt als een duet?

Aan het slot van Sondheim’s “Company” realiseert Bobby zich dat hij moet stoppen met de eeuwige vrijgezel te zijn en echt verbinding moet zoeken, omdat – volgens Sondheim althans – alleen zijn niet hetzelfde is als écht leven. Deze show lijkt een wat volwassener standpunt in te nemen: dat van jezelf houden minstens zo belangrijk is als de liefde van een ander vinden. Want, om het met de woorden van RuPaul te zeggen: “If you can’t love yourself, how the hell you gonna love someone else?”

Mocht deze show opnieuw worden opgevoerd, wat het absoluut verdient, dan hoopt men dat de auteur de rode pen iets vaker durft te hanteren.

The Verb To Love is tot 23 mei 2015 te zien in het Old Red Lion Theatre