RECENSIE: The World Goes Round, Union Theatre ✭✭

The World Goes Round

Union Theatre

7 februari 2014

2 Sterren

Het werk van John Kander en Fred Ebb is sensationeel. Hun oeuvre is adembenemend in reikwijdte, diepgang en mogelijkheden. Hun muziek en teksten vragen om fenomenale vertolkers; zangers die niet alleen over een krachtige stem beschikken, maar die ook een verhaal kunnen vertellen en de magie van de muziek kunnen versterken met hun eigen visie, kracht en horizon.

Inderdaad, wie een nummer van Kander en Ebb zingt, moet eigenlijk op (minstens) halve kracht beginnen, om vervolgens vanuit dat startpunt te kunnen groeien, een crescendo te bereiken en dan nog verder te gaan. Hun songs zingen is niet weggelegd voor bangeriken of kleurloze figuren. Het is geen toeval dat diva's over de hele wereld, zowel mannen als vrouwen, smullen van de weelderige belofte van de prachtige melodieën die dit slimme, ongelooflijk getalenteerde duo componeerde.

In 1991 stelden Scott Ellis, Susan Stroman en David Thompson een revue samen om het repertoire van Kander & Ebb in de schijnwerpers te zetten, met zowel bekende als minder bekende pareltjes. Het was een etalage voor vijf geweldige artiesten, getiteld The World Goes Round. Momenteel beleeft deze revue een herneming in het Union Theatre, in een regie van Kirk Jameson, met muzikale supervisie van Richard Bates, muzikale leiding van Michael Riley en choreografie van Sam Spencer Lane.

In een merkwaardige vlaag van creativiteit worden de vijf door de makers beoogde solisten hier vergezeld door vijf veel jongere 'schaduwen'. Elk van hen is onlangs afgestudeerd aan een van de Londense theaterscholen, waar ze schijnbaar zonder een spoor achter te laten zijn vertrokken, en zeker zonder enig gevoel voor of inzicht in toneelprestaties. Ze lijken allemaal cum laude geslaagd voor de cursus 'Slecht Toneelgezicht 101'. Met name Shahail Woodstock heeft een permanente laatdunkende blik die korte metten maakt met zijn jongensachtige charme. Om eerlijk te zijn hebben geen van deze vijf schaduwen iets zinnigs te doen; ze zijn volkomen overbodig voor de behoeften van de revue. Sterker nog, hun aanwezigheid zorgt ervoor dat de hoofdrolspelers op de automatische piloot draaien, terwijl ze juist hard zouden moeten werken. Het meest stuitende aan de schaduwen is hun totale kleurloosheid; elk sprankje goddelijk vuur ontbreekt. Bij de jongens ligt de focus veel te veel op het aannemen van een pose (meestal een volkomen belachelijke of nogal verwijfde houding, ongeacht de inherente mannelijkheid van de tekst of subtekst), in plaats van op een vertolking die naadloos aansluit bij en de prestaties van de hoofdrolspelers versterkt.

Maar hiervoor moeten de creatieven verantwoordelijk worden gehouden. Samen met hun fantasieloze ideeën over de enscenering, hun afgrijselijke interpretaties van de nummers en het totale onvermogen om te begrijpen wat een revue is of hoe je deze laat werken – dit is werkelijk de meest deerniswaardige productie van deze revue die ik ooit heb gezien. 'Belabberd' doet het nog beter klinken dan het was.

Van de vijf hoofdrolspelers kwam alleen Simon Green in de buurt van wat het materiaal vereist, en zelfs hij bleef op afstand. Vocaal gezien was de muziek voor alle solisten simpelweg te hoog gegrepen. Geen enkel nummer werd gezongen met de passie, de intensiteit, het leven, de vreugde, de charme, de bezieling of het eenvoudige begrip dat deze composities verdienen – nee, eisen. Er werd zo vals gezongen dat het je vergeven zou worden als je dacht dat dit Kander & Ebb-variaties waren in plaats van het echte werk.

De harmonieën klopten niet, de teksten werden onnauwkeurig gebracht, ritmes werden genegeerd en het gevoel voor storytelling werd vaak volledig overboord gegooid. Misschien dat je ergens slechtere versies van Class, Ring Them Bells, Money, Money, Maybe This Time, A Quiet Thing, All That Jazz, Mr Cellophane of Cabaret kunt horen, maar ik vermoed dat je heel hard moet zoeken. Gareth Snook, Lisa Stoke, Emma Francis en Susan Fay – geen van hen kon echt boeien. Serieus, is er niemand die kan acteren én zingen die auditie wilde doen voor deze productie?

Het Union Theatre levert vaak uitstekend werk. Sommige producties waren inspirerend en vol inzicht, en toonden de pure kracht van het materiaal waarmee de makers en de cast werken.

Deze productie van The World Goes Round doet precies het tegenovergestelde: het verbergt de waarde van het werk volledig en bombardeert middelmatigheid, of erger nog, een gebrek aan kunde tot iets dat het vieren waard is.

Dat is het simpelweg niet.

In een week waarin de 'andere' (Sondheim) revue, Putting It Together, na een fantastische reeks in het St James' Theatre sloot, valt deze kinderachtige en oppervlakkige productie volledig in het niet.

Toch blijft het werk zelf – dat hier vreemd genoeg wordt gepresenteerd zonder het ijzersterke duet The Grass Is Always Greener – een prachtig stukje theatermagie. Het verdient een betere behandeling. Veel en veel beter.