RECENZJA: The 25th Annual Putnam County Spelling Bee, Drayton Arms ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenzuje musical Williama Finna pt. „The 25th Annual Putnam County Spelling Bee” wystawiany przez MKEC Productions w Drayton Arms Theatre.

The 25th Annual Putnam County Spelling Bee

Drayton Arms Pub Theatre,

31 maja 2018 r.

5 gwiazdek

Zarezerwuj bilety

Oto narodziny nowej gwiazdy, a nazywa się ona Adam Haigh. Po raz pierwszy ten młody i niewątpliwie obiecujący talent łączy swoje dary jako reżyser i choreograf, wystawiając ten wspaniale świeży i pełen wigoru musical o szkolnym konkursie ortograficznym – a efekt jest absolutnie powalający. Od pierwszego pojawienia się w drzwiach widowni wspaniale ubranej Elizabeth Chadwick (jako apodyktycznej, lecz sympatycznej nauczycielki Rony Lisy Perretti trzymającej pieczę nad wydarzeniem), aż po radosne kłębowisko dzieciaków w krzykliwych, przejaskrawionych strojach (kostiumy nie są podpisane, lecz scenografię przygotowała Victoria Francis) i finałowy, porywający chór – Haigh sprawia, że wierzymy, iż oglądamy wielkie show w ogromnym teatrze.

Oczywiście ma on to szczęście, że dysponuje cudownym zespołem MKEC Productions – rezydentem tej sceny fringe’owej, będącym dzieckiem Chadwick i Marca Kelly’ego. Dzięki temu oszałamiającemu krokowi naprzód w ich rozwoju jako niezależnych producentów ambitnych wznowień stosunkowo nowych dzieł, wydają się oni wkraczać w dojrzałość artystyczną. W tym spektaklu nie ma elementu, który nie trzymałby najwyższego poziomu, a połączenie wszystkich tych doskonałych składników jest wręcz nieodparte.

Ze wszystkich trafnych decyzji stojących za tym sukcesem, najbardziej lśni idealnie dobrana obsada. Do udziału w tej produkcji zgłosiło się 400 kandydatów, z czego 70 zaproszono na przesłuchania. To, co tu oglądamy, to nie tylko śmietanka tej grupy, ale zespół, który nie mógłby być lepiej zgrany i zintegrowany. Douglas Panch to drugi z nauczycieli (Michael Watson-Gray), który wraz z Chadwick dba o tempo wieczoru dzięki błyskotliwym ripostom – oraz mnóstwu aktualnych odniesień i żartów. Co więcej, nigdy wcześniej nie słyszałem Chadwick w tak doskonałej formie wokalnej: jest po prostu olśniewająca. Premiera musicalu odbyła się w 2005 roku, więc wciąż mamy go w pamięci i nic w jego prostym pomyśle się nie zestarzało, a te sprytne, rzucane mimochodem żarty są niezbędne, by utrzymać blask spektaklu.

Dlaczego tak jest? Cóż, między innymi dlatego, że w ciągu pierwszych kilku minut – przy pierwszym z wielu pomysłowo skomponowanych i elegancko sformułowanych numerów autorstwa Williama Finna – cztery osoby z widowni zostają wciągnięte na scenę, by zasilić szeregi dziecięcych zawodników. Warto wiedzieć, że niektórzy z nich muszą pozostać na scenie przez dłuższy czas, biorąc udział w numerach muzycznych, dialogach i – co naturalne – rygorach konkursu. Ma to na celu stopienie doświadczenia tego, co dzieje się na scenie, z naszym własnym losem tu i teraz: absolutnie nie chodzi o tanie żarty kosztem publiczności. Widownia to uwielbia i nagradza każdy przejaw uczestnictwa gromkimi brawami. Kolejną „dorosłą” postacią jest świetny baryton Inti Conde jako luźny woźny, odbywający właśnie resocjalizację i pomagający w prowadzeniu zawodów w szkolnej sali gimnastycznej.

W radosnym nastroju zagłębiamy się w życie dzieci: Aaron Jenson to Chip Tolentino, poprzedni zwycięzca próbujący odzyskać koronę; Lottie Johnson gra lekko sepleniącą Logainne Schwartzandgrubenniere (jeśli ktoś chce sprawdzić, czy takie nazwiska istnieją, nada słowu „dociekliwość” zupełnie nowe znaczenie); wzorowym skautem w grupie jest Leaf Coneybear w wykonaniu Danny’ego Whelana; heroicznym tenorem rozbrzmiewa T J Lloyd jako ekscentryczny William Barfee; Jeannie May tworzy postać surowej i władczej Marcy Park, a Thea Jo Wolfe to wiecznie rozdarta Olive Ostrovsky. Wszyscy ci wojownicy na polach bitew młodości niosą ze sobą mniej lub bardziej „ciekawy” bagaż doświadczeń, który wyróżnia ich na tle dawnych konwencji i czyni z nich pionierów XXI wieku, gdzie wszelkie odmienności stają się ich cechami definiującymi. Spektakl i konkurs, w którym biorą udział, nie traktują więc o tym, czy potrafią bezbłędnie przeliterować słowa, ale o tym, czy potrafią radzić sobie w życiu. Dlatego też żartobliwa kwestia (zapewne improwizacja): „Widzieliście kiedyś salę gimnastyczną nad pubem?”, brzmi tu niezwykle wymownie, przypominając nam, że chodzi o coś znacznie ważniejszego niż tylko ortografię.

Nad oprawą muzyczną – a jest ona wspaniała – czuwa niezawodny kierownik muzyczny Kieran Stallard, który robi wszystko, co w jego mocy, by przekonać nas, że jego małe pianino elektryczne to w rzeczywistości rozbudowana orkiestra. Poszczególne numery „wchodzą” wyśmienicie, a zespół śpiewa liczne harmonie z zachwycającą precyzją i pasją. Andy Hill figuruje jako „kierownik techniczny”, co bez wątpienia oznacza, że znakomite oświetlenie jest jego dziełem. Z tego co zauważyłem, głosy nie są nagłaśniane, mimo że mikrofon służy jako istotny rekwizyt. J Mark Pim odpowiada za materiały wideo wyświetlane na kilku ekranach. Wszystkim twórcom należą się wielkie brawa, ale główne laury wędrują do reżysera i choreografa za jego genialne wybory. Jesteśmy pewni, że tą produkcją stawia on pierwszy krok na ścieżce ku długiej i wspaniałej karierze w tej nowej roli.

Rezerwujcie więc bilety już teraz: tego nie można przegapić.

Gramy do 16 czerwca 2018 roku w Drayton Arms Pub Theatre

Zdjęcia dzięki uprzejmości Alexa Harvey-Browna z Savannah Photographic

ZAREZERWUJ BILETY NA THE 25TH ANNUAL PUTNAM COUNTY SPELLING BEE