RECENZJA: Equus, Theatre Royal Stratford East, Trasa po Wielkiej Brytanii ✭✭✭✭

Danny Coleman-Cooke ocenia wznowienie „Equusa” autorstwa Petera Shaffera w koprodukcji English Touring Theatre i Theatre Royal Stratford East, które właśnie rozpoczyna trasę po Wielkiej Brytanii.

Zubin Varla (Martin Dysart), Ethan Kai (Alan Strang), Syreeta Kumar (Dora Strang), Robert Fitch (Frank Strang) w spektaklu Equus. Fot. The Other Richard Equus Theatre Royal Stratford East

26 lutego 2019 r.

4 gwiazdki

Trasa „Equusa” po Wielkiej Brytanii – zarezerwuj bilety

Ben Hur, Equus, War Horse – na przestrzeni dziesięcioleci nasi końscy przyjaciele stali się stałym elementem dramaturgii (trzeba przyznać, że są znacznie bardziej eleganccy niż rzadko przenoszone na scenę świnie).

Nigdy jednak koń nie został przedstawiony tak dynamicznie, jak w tej wspaniałej adaptacji klasycznego tekstu Petera Shaffera.

Zrezygnowano z tradycyjnych drucianych masek na rzecz bardziej naturalistycznego podejścia, a sugestywny ruch sceniczny idealnie oddaje ducha i motorykę tych potężnych zwierząt.

Ira Mandela Siobhan (Jeździec Nugget) i Ethan Kai (Alan Strang) w Equus. Fot. The Other Richard

Poznajemy historię Alana Stranga, trudnego nastolatka, który trafia do psychiatry, doktora Dysarta, po tym jak w niewytłumaczalny sposób oślepił siedem koni. Lekarz, zmagający się z własnymi problemami, stopniowo odkrywa niezwykłą opowieść chłopca.

Choć sztuka nie szokuje już tak bardzo, jak w dniu premiery w 1973 roku, wciąż wydaje się świeża i pełna głębokich spostrzeżeń na temat ludzkiej kondycji. Mimo że niektóre monologi Dysarta ocierają się o zbytnie rozwlekanie i melodramatyzm, dialogi są błyskotliwe, a w spektaklu znajdziemy momenty świetnego humoru (zwłaszcza po komediowym zwrocie akcji w drugiej połowie).

Syreeta Kumar (Dora Strang), Zubin Varla (Martin Dysart), Ethan Kai (Alan Strang) w Equus. Fot. The Other Richard

Aktorstwo jest na najwyższym poziomie, ze znakomitym Ethanem Kaiem w roli Alana Stranga na czele. Początkowo skryty i małomówny, z czasem ukazuje prawdziwą głębię i wachlarz emocji, budząc autentyczne współczucie dla zagubienia Alana, mimo popełnionej przez niego makabrycznej zbrodni.

Byłem nieco zaskoczony, widząc Zubina Varlę siedzącego na scenie już w momencie wejścia na widownię – dotąd kojarzyłem go głównie z nastrojowym śpiewem w roli Judasza w „Jesus Christ Superstar”. Okazał się jednak wybitny jako dr Dysart, wydobywając z tekstu Shaffera zarówno cierpki humor, jak i dojmujące zwątpienie w samego siebie.

Ethan Kai (Alan Strang) w Equus. Fot. The Other Richard

Duże wrażenie zrobił na mnie również Robert Fitch w roli upartego i bezkompromisowego ojca Alana, który usiłuje pogodzić trudy wychowywania nastolatka ze swoimi dogmatycznymi zasadami.

Akcja toczy się na prostej, niemal klinicznej scenografii, otoczonej medycznymi zasłonami, które zostają po mistrzowsku wykorzystane w efektownym finale sztuki.

Choreografia zachwycała przez cały czas – słowa uznania należą się reżyserce ruchu Shelley Maxwell oraz Irze Mandeli Siobahnowi za jego antropomorficzną kreację Nuggeta, ulubionego konia Alana.

Poruszając aktualne tematy religii, rodzicielstwa i psychiatrii, sztuka ta pozostaje równie ważna, co w momencie premiery niemal pół wieku temu.

Dzięki doskonałej obsadzie i pewnej reżyserii wschodzącej gwiazdy, Neda Bennetta, otrzymaliśmy naprawdę świeże spojrzenie na klasykę brytyjskiego dramatu.

HARMONOGRAM TRASY SPEKTAKLU EQUUS PO UK