RECENZJA: The Musical Of Musicals, Above The Stag Theatre ✭✭✭✭✭

Julian Eaves powraca z recenzją spektaklu The Musical of Musicals autorstwa Joanne Bogart i Erica Rockwella, wystawianego obecnie w Above The Stag Theatre w Vauxhall.

Zdjęcie: PBG Studios The Musical of Musicals Above The Stag, 23 listopada 2018 5 Gwiazdek Zarezerwuj teraz Dobra rewiowa zabawa to sztuka sama w sobie: wystarczy przecież najlepszy scenariusz, partytura, obsada, reżyser, choreograf, scenograf oraz oświetlenie i nagłośnienie – a reszta idzie jak z płatka. Tak właśnie jest w przypadku tej perły gatunku, która zachwyca koneserów teatru muzycznego w kameralnej przestrzeni nowej siedziby teatru.  Dla tych z Państwa, którzy pamiętają ten zespół z poprzedniego adresu pod innym wiaduktem – nowa sala ma niemal identyczny rozmiar, dzięki czemu oddana klientela tego fantastycznego londyńskiego teatru LGBTQ+ może poczuć się tu jak u siebie w domu.  I tak właśnie być powinno.  To teatr tworzony przez pasjonatów dla pasjonatów: pięcioczęściowa kompozycja parodii czołowych twórców musicalowych, gdzie każdy akt opowiada tę samą historię, lecz przefiltrowaną przez styl i niuanse konkretnych mistrzów gatunku. Zdjęcie: PBG Studios Na pierwszy ogień idzie duet Rodgers i Hammerstein – trafny wybór, by wprowadzić nas w tę nieco tkliwą opowieść, która w kolejnych odsłonach będzie powracac w coraz bardziej absurdalnych formach.  Muzyka Erica Rockwella i teksty Joanne Bogart (oraz ich wspólne libretto) bezbłędnie punktują manieryzmy i nawyki „chłopców od Williamsona”.  W pełnych gracji rękach debiutantów – Charlotte Christensen, Seva Keoshgeriana i Cecily Redman – oraz nieco bardziej doświadczonego Jamesa Thackeray’a, utwory te zyskują pysznie trafne i śmiertelnie poważne interpretacje.  Akompaniuje im z werwą kierownik muzyczny Simon David (kolejna znajoma twarz w tym miejscu).  Z kolei choreografka Carole Todd funduje nam masę radości, w tym genialny mikro-balet, naszpikowany najbardziej ikonicznymi gestami z finału pierwszego aktu „Oklahomy!”.  Nad wszystkim czuwa Robert McWhir, którego precyzyjna reżyseria sprawia, że czteroosobowa obsada wciąż zmienia układy i formacje, pozwalając nam wierzyć w ten cały nonsens, nawet gdy pękamy ze śmiechu. Zdjęcie: PBG Studios A śmiechu jest co niemiara – pod warunkiem, że znają Państwo musicalowy kanon.  W drugim „akcie” otrzymujemy okrutnie celną wiwisekcję twórczości Sondheima: akcja toczy się w eleganckim nowojorskim apartamentowcu „The Woods”, a gdy rozbrzmiewa syrena rodem ze „Sweeneya Todda”, główny bohater rzuca krótko: „Dzwonek do drzwi”.  Obserwacje są ostre jak brzytwa, wytrawne niczym martini i absolutnie urocze, choć bezlitośnie obnażają warsztat mistrza.  Nie bez powodu sam Sondheim podobno nie znosi parodii jako gatunku – doskonale wie, co jest grane.  Jeśli jednak nie znają Państwo wszystkich branżowych smaczków (podobnie jak mój sąsiad na widowni), i tak dacie się porwać energii i tempu tej zabawy. Pierwszą połowę wieczoru kończymy dumnym krokiem w krainie Jerry'ego Hermana – świecie wielkich uśmiechów i jeszcze większych kostiumów. Mamy tu błyskawiczne przebieranki i wejścia ze szczytu schodów wymuszające owacje, jakby oklaski były na wagę złota.  Stewart Charlesworth zaprojektował funkcjonalną, szkieletową scenografię i sprytne kostiumy, a Jack Weir – specjalista w swoim fachu – idealnie dopieścił całość światłem.  Po przerwie wracamy po więcej: tym razem pod lupę trafia Andrew Lloyd Webber, a na deser – litania sukcesów i grzeszków Kandera i Ebba.  Tak naprawdę celem satyryków nie są sami twórcy, lecz nasza obsesja na ich punkcie oraz skłonność do łączenia Upiora z Evitą, jakby rzeczywiście pochodzili z tej samej bajki.  I w pewnym sensie tak jest: to nasza wspólna historia, opowieść o romansie z teatrem muzycznym.  A czy jest lepsze miejsce, by w pełni zrozumieć tę wspaniałą obsesję, niż miniaturowy, komediowy wszechświat tego wyjątkowego widowiska?

BILETY NA THE MUSICAL OF MUSICALS