ELEŞTİRİ: Future Conditional, Old Vic ✭✭✭✭

Future Conditional

4 Eylül 2015

Old Vic

4 Yıldız

James Garden tarafından değerlendirildi

BİLET SATIN AL

İngiltere'de okul yılı başladı ve bununla birlikte Matthew Warchus'un Old Vic Sanat Yönetmeni olarak ilk sezonunun açılış oyunu, Tamsin Oglesby imzalı Future Conditional sahne alıyor.

20'den fazla oyuncu kadrosuyla oyun, ilk başta sansasyonel bir yoğunluk gibi geliyor; seyirci kime odaklanacağını tam kestiremiyor. İngiltere'deki eğitim sistemini konu alan bir oyunda, harika Nikki Patel tarafından canlandırılan karakter dışında hiç öğrenci olmaması başlangıçta tuhaf görünse de, üç koldan ilerleyen hikaye açıldıkça bu merkez karakter eksikliği sadece önemsizleşmekle kalmıyor, oyunun asıl meselesi haline geliyor. Bu, sınıfsal yelpazenin her katmanındaki okul kabul süreçlerini anlatan duygusal bir hikaye. Oglesby bu dünyayı bizzat deneyimlemiş; posta kodu piyangosu, kurumsal kabilecilik, İngilizlerin Oxbridge takıntısı ve birçok ebeveynin karşı karşıya kaldığı devlet okulu-özel okul ikilemi gibi sinir bozucu başlıkların hepsine değiniyor.

Görünmez çocuklara (ki burada dairesel sahne düzeninde seyirciye hitap ederek oldukça iyi bir etki yaratıyor) öğretmenlik yapan Rob Brydon güçlü bir performans sergilese de, sonuçta tam da Rob Brydon'dan bekleyeceğiniz şeyi sunuyor. Dönüştürücü bir oyunculuk sergilemese de bu parça içinde kesinlikle etkileyici.

Okul bahçesindeki anneler hikayesi, bu yazarı Amerikan özel okul yıllarına ve annesinin, sınıf annelerinin kermesler ve giriş sınavları üzerindeki histerik takıntılarına duyduğu küçümsemeye geri götürüyor. Bu anlar, ABC'nin komedi-draması Desperate Housewives'ın en iyi anlarını anımsatıyor; ancak burada karakterler biraz daha gerçekçi ve derinlikli işlenmiş.

Yapımın üçüncü kolu olan hükümet düşünce kuruluşu sekansı, oyunun biraz didaktik ve kaba bir hal aldığı nokta. Biri açıkça babası petrol devlerinden biri olduğu için orada olan üç Oxbridge tipi, sistemde hiçbir sorun olmadığını düşünürken, Oxbridge eğitimi almamış olanlar temelden bir bozukluk olduğunu savunuyor. Karakterler bu ayrımı fark ettiklerinde kelimenin tam anlamıyla çocuklar gibi kavga etmeye başlıyorlar. Harika bir oyunculukla sergilendiği için izlemesi canlandırıcı olsa da aslında oldukça bariz ve kaba bir yaklaşım.

Yapımdaki asıl kaçırılan nokta, Patel’in karakterinin Oxford’a kabul edildiği andaki ironi eksikliği. Nobel Barış Ödülü ve ismi dışında her şeyiyle aynı olan kurgusal bir Malala Yousafzai, elbette Oxford’a girecektir; o, dünya çapındaki seçkin eğitim kurumlarında vitrinlik temsil için biçilmiş kaftan bir adaydır. Dolayısıyla, bu yoksul kızın zirveye ulaşmasının oyun tarafından saf bir başarı olarak kutlanması, her ne kadar büyük bir aydınlanma anı gibi sunulsa da gerçek bir zafer duygusundan yoksun kalıyor.

Bu eserde kelimelerle tarif edilemeyecek bir neşe var; Spring Awakening müzikalinin o hareketli doğasına sahip ama şarkı söylenmiyor. Gerçi balkon orkestrasını oluşturan okul üniformalı iki gitarist, insanın aklına "Melchior ne zaman elinde kablosuz mikrofonla sahneye çıkacak?" sorusunu getiriyor. Ancak Spring Awakening soğuk ve sert bir yere odaklanırken, Future Conditional klişe bir aile ocağının sıcaklığına sığınıyor.

Bu oyun kesinlikle görülmesi gereken bir yapım, ancak İngiliz sistemini en az ayrıcalıklı olanlara karşı adil olduğu için biraz fazla kolay alkışlıyor; çünkü gerçekler pek öyle değil. Bu ülke, yabancıların ve yoksulların çoğunluğu için hala oldukça yabancı düşmanı ve sınıf ayrımcı bir yer. Belki de İngiliz eğitiminin üst kademeleri, Amerika'daki Phillips Exeter, Andover, Harvard ve Yale gibi kurumlarda popüler olan "maddi durumdan bağımsız" (need-blind) kabul sisteminden ders alabilir; gerçi bu başka bir zamanın tartışma konusu. Ancak bu oyun, tıpkı İngiliz halkının kendisi gibi, tatmin edici cevaplar bulmak için dışarıya yeterince bakmıyor.

FUTURE CONDITIONAL, 3 EKİM 2015'E KADAR OLD VIC'TE SAHNELENİYOR