ELEŞTİRİ: Twang!, Union Theatre ✭✭✭

Julian Eaves, Lionel Bart'ın Southwark'taki Union Theatre'da yeniden hayat bulan Twang! müzikalini inceliyor.

Twang!!

Union Theatre

13 Nisan 2018

3 Yıldız

Bilet Alın Müzikalin dev fenomeni 'Oliver!'ın ve Sir Cliff'in 'Livin' Doll'u gibi döneme damga vurmuş pop şarkılarının yaratıcısı Lionel Bart, İngiliz şarkı yazarlığının kralıydı.  Çift ünlem işaretli 'Twang!!', onun düşüşüne neden olan, servetini ve kariyerini yerle bir eden, 1999'da isimsiz ve yoksul bir ölümden önce onu sanatsal ve kişisel bir unutulmuşluğa iten oyundu.  Union Theatre'da anlaşılması güç bir coşkuyla sahnelenen bu kazayı yerinde incelemek, belli bir marazi cazibe taşıyor.

Bart'ın yayıncıları ve vasiyet sahipleri, 'Oliver!'dan sonra gelen iki oyun olan 'Blitz!' (ünlemler orijinal başlıkta böyle yazılıyor) ve 'Maggie May'i yeniden canlandırmakta başarılı oldular; ancak 'Twang!!' bugüne dek direndi.  Ta ki şimdiye kadar.  Oyun, her performansta değişen, belirgin bir metninin olmayışı gibi nedenlerle kaotikliğiyle ünlüydü.  Eserin haklarını elinde bulunduranlar, bunu ciddi bir zayıflık olarak gördüklerinden, oyunu iyileştirmesi için sektörün saygın isimlerinden bir nevi 'teklifler' topladılar.  Diğer adayların kim olduğunu söyleyemem ama kazananın, şu anda Guildford School of Acting'in Müzikal Tiyatro Bölüm Başkanı olan Julian Woolford olduğunu açıklayabilirim.  Woolford hem oyunlar hem müzikaller yazıyor ve bu zorlu türde nasıl çalışılacağına dair temel eserlere katkıda bulunmuş bir isim.

Kararlarına saygı duyulmalı.  Orijinal notasyondaki şarkıları korumuş -anlayabildiğimiz kadarıyla- ve içine sadece 'Livin' Doll'u değil (neden bilmiyorum), aynı zamanda şimdilerde 'Parodilerin Parodisi'ne dönüşen birçok müzikalden uzun uzadıya alıntıları da dahil etmiş.  Eğer bu tarz bir yaklaşım kulağa hoş geliyorsa, okumaya devam edin.

Bitmek bilmeyen bir müzikal tiyatro göndermeleri fırtınasına kapılmış olan bu gösterinin ilk perdesinin büyük bir kısmı, 'düşük' olmaktan ziyade 'zemin kat' seviyesinde bir mizaha ulaşmaya çalışıyor; Robin Asquith'in 'Confessions' serisinin boşluğunu anımsatan, ısrarlı ve son derece bariz bir müstehcenlik takıntısıyla 'geç dönem' Carry On filmlerini andırıyor.  Yine de, eğer bunlar sizin için keyif verici unsurlarsa lütfen okumayı sürdürün.  Ara vermeye doğru giderken bir nevi 'olay örgüsü' beliriyor ve bu Errol Flynn filminden oldukça tanıdık geliyor.  İkinci yarıda, bu anlatı unsuru hoş bir ivme kazanıyor ve oyun nihayet dramatik bir ilgi uyandırmaya başlıyor.  Bazıları 'nihayet' diyebilir.  Ancak bu hikayenin daha başarılı uyarlamalarını hatırlamak, mevcut oyun lehine pek de iyi sonuç vermiyor.

Alışılagelmiş, formüle dayalı ve şaşırtmayan hamleler bir bir yapılırken bir tür finale ulaşıyoruz; ancak bu final, Sir Cliff'in meşhur şarkısının zahmetle ulaşılan tam bir versiyonuyla hızdan ziyade konfor sunacak şekilde uzatılmış.  Yol boyunca Bart'ın dikkatimize değer tek bir şarkısı var: 'I've Got A Handful Of Songs To Sing You' gerçekten çok hoş bir parça; şayet kamp tarzı bir aşırılığın ve bayağı imaların altına gömülmeseydi değerini tam olarak anlayabilirdik.  Mevcut durumda metin bize pek fırsat tanımıyor.  Aksine sürekli diğer -ve çok daha iyi- müzikalleri hatırlatmak, onları değerli kılan her şeyin bu oyunda ne kadar eksik olduğunu bize tekrar tekrar gösteriyor.  Çoğu zaman ustalıkla icra edilse de, yapılan pastişler ve göndermeler 'Twang!!'in kendi zararına kahkahalara neden oluyor ve bu da giderek daha içi boş bir etki yaratıyor.

Bu büyük bir yazık.  'Ah, bu espri aslında oldukça iyiydi' diye düşündüğünüz pek çok an oluyor.  Fakat Woolford'un hilelerle dolu kutusundaki asıl sorun, nefes alacak alanın olmaması.  Bryan Hodgson'ın yönetimi metnin ilkelerine sadık kalıyor ancak bu iyi korunmuş ama tamamen hareketsiz bedene hayat nefesi üfleyemiyor.  Bir yıl sonu drama okulu skeci olarak eserin bir cazibesi olabilir ve anladığım kadarıyla metnin daha önceki bir atölye çalışması bizzat GSA'da Woolford'un gözetiminde yapılmış.  Müstakil bir eser olarak, ilk seferinde neden bu kadar büyük ve yıkıcı bir başarısızlık yaşandığını merak ediyorsanız, bu versiyon bolca ipucu sunuyor.

Bu sırada, Mitchell Harper'ın canlı koreografisini ve Ben Jacobs'ın şık ışık tasarımını takdir ediyoruz.  Justin Williams ve Jonny Rust bu salon için yine gösterişli bir dekor hazırlamışlar; buradaki alanı nasıl kullanacakları konusunda artık uzmanlaşıyorlar.  Penn O'Gara'nın kostümleri prodüksiyon tasarımının belki de en az yaratıcı kısmı: 'Altmışlı yıllara hoş geldiniz... 1160'lar' şeklindeki erken bir replik, izlenebilecek başka bir yöne dair umutlandırıyor (bu arada, bu karakterler için doğru yüzyıl değil ama kimsenin pek umursadığını sanmıyorum).  Ne yazık ki oyuncu kadrosu, tüm yorulmak bilmez çabalarına rağmen ağır kumaşlar, dolgular, peruklar ve hiç de cazibesi olmayan yerlere kadar uzanan dönem elbiseleri altında ezilmişler.  Metindeki tüm o coşkulu müstehcenliğe rağmen bu çalışkan ve sempatik gençler, kitabın yapmaya çalıştığı şeyi; müzikal tiyatronun değerini bize öğretme fırsatını bulamıyorlar.  Bu oyunun gelecekteki yapımcıları (eğer olursa, zira bu yeniden canlandırma için 53 yıl bekledik), tiyatroda da hayatta olduğu gibi azın aslında çok olduğunu anlamak için, mesela 'Chicago'nun (ünlem yok - gerek de yok) yalın yaklaşımını incelemek isteyebilirler.

Sonuç olarak, kalplerini ve ruhlarını bu projeye koyan bu cesur oyuncu grubunu tebrik etmemiz gerekiyor.  Peter Noden sempatik bir Robin, Kweeva Garvey parlak bir Marian; Joe Rose, Much rolünde ilerledikçe hoş bir tempo kazanıyor ve Jessica Brady, Delphina Leuves-Dick (anladınız mı espriyi?) olarak güven verici bir etki bırakıyor; Christopher Hewitt ise Victor Spinetti'yi andıran bir Nottingham Şerifi.  Christian Lunn, Küçük John'u Peter Gilmore tarzında canlandırıyor ve Kane Verrall, Will Scarlett'e insani enerjinin ötesinde bir güç katmak için her an tüm gazıyla çalışıyor (ve sönük bir gösterideki birkaç iddialı kostümden birine sahip olma şansına erişiyor).  Stephen Patrick, tuhaf Hob of the Hill olarak duyulmasa da hatırlanacak; Victoria Nicol ise Joan Collins vari bir Lady Elpheba karakteri çiziyor.  Ed Court, Sir Guy of Gisbourne'un Basil Rathbone vari rolünde göze çarpan bir figür.  Zeki komedyen Francesca Pim, Lady Dolly rolünde belki de hak ettiğinden az yer buluyor; Micah Holmes ise dans kaptanı rolüyle çeşitlilik katıyor: Ah, o harika bacak açma atlayışını sadece en sonda görmemiz ne yazık!  Louie Westwood, rahip Friar Tuck karakterinde kamp tarzı personasını başarıyla sürdürüyor, Chris Draper toplulukta her zaman faydalı ve James Hudson, Alan-A-Dale karakterinde hoş bir performans sergiliyor.  Ancak en çarpıcı karakterizasyon muhtemelen Lewis McBean'in Prens John rolünde Olivier'ın V. Henry'sinden yaptığı utanmazca esinlenme; ilginç bir metinlerarasılık.  Gerçekten çok yakışıklı bir ekip.

Ve Henry Brennan, Bart'ın çoğunlukla vasat olan parçalarına hak ettiklerinden daha fazla sevgi ve ilgi göstererek ve son dakikada Richard I olarak sahneye çıkarak müziği sürekli bir alıntı akışında tutuyor.  Davulda Nick Anderson var ve gitarda James Hudson eşlik ediyor.

Kimse bu ekibi her şeyi hayata döndürmek için canla başla uğraşmamakla suçlayamaz.  Söylentiye göre ilk ön gösterimde seyirci onların tarafındaymış ve bu müstehcenlik ve klişelerle dolu diyeti memnuniyetle kabul etmiş.  Belki öyle seyirciler arkasından gelir.  Onlar adına öyle olmasını umuyorum.  Ancak basın gecesinde, bir tiyatronun buradaki kadar hızlı veya sessiz boşaldığını nadiren gördüm: sanki insanlar kaçmak için can atıyor gibiydi.  Bu durum, imkansızı başarmaya çalışan bir topluluk için gerçekten haksızlık: müzikal tiyatronun en büyük yazarlarından birine duyulan sevgiyle, onun çoktan kaybolmuş ve başarıya ulaşamamış çocuklarından birini belki de son kez geri getirmek, ona yeni bir metin yazmak, onu zekice mizahla doldurmak ve ona sıkıca sarılmak.  Bu nihayetinde esere dair görüşümüzü değiştirmeye yetmeyebilir ama bu kahramanca bir girişim ve bu koşullar altında herhangi birinin bunu daha iyi yapıp yapamayacağını merak ediyorum.

5 Mayıs 2018'e kadar. Fotoğraflar: Anton Belmonté

UNION THEATRE'DA TWANG! İÇİN ŞİMDİ REZERVASYON YAPIN

Diğer müthiş Off West End yapımlarından haberdar olmak için bültenimize kaydolun