CATS keert terug in een adembenemende openluchtherleving in Regent's Park

Er zijn voorstellingen die een tijdperk definiëren, en dan zijn er voorstellingen die weigeren daarin te blijven. CATS, Andrew Lloyd Webber's iconische doorgezongen musical gebaseerd op T.S. Eliot's Old Possum's Book of Practical Cats, is door zijn buitengewone leven van vier decennia vele dingen geweest: een recordbrekend West End-fenomeen, een Tony-winnende Broadway-sensatie, een wereldwijde tourneekoloss en, uiteraard, het onderwerp van een alom bespotte film uit 2019 waarvoor de componist naar verluidt aanvoerde dat hij er een emotionele-steunpuppy door nodig had tijdens vluchten. Nu, in een snikhete zomerspeelperiode in het Open Air Theatre in Regent's Park, is CATS iets onverwachts geworden: oprecht, opwindend nieuw.

Regisseur-choreograaf Drew McOnie, die ooit zelf als jonge performer in de voorstelling stond, heeft een revival gemonteerd die decennia van opgestapelde vermoeidheid wegstrookt en vervangt door rauwe passie, treffende visuele schoonheid en een felle fysicaliteit die je doet vergeten dat je ooit met je ogen hebt gerold bij deze musical.

Een Ster Wordt Geboren op de Openingsavond

Openingsavonden staan vol verwachting, maar weinige leveren het soort werkelijk sterrenmakende moment op dat zich onder de bomen van Regent's Park ontvouwde op deze gelegenheid. Taziva-Faye Katsande, een 19-jarige invaller die de cruciale rol van Grizabella op zich nam, eigende zich volledig de bekendste nummer van de avond toe. "Memory", een lied dat zo alomtegenwoordig is geworden dat het bijna onmogelijk lijkt het fris te horen, werd uitgevoerd met stralende zuiverheid en een zo hartbrekende emotionele intensiteit dat het publiek collectief zijn adem leek in te houden. Het was het soort optreden dat carrières lanceert, en Katsandes zilverachtige, eenzame Grizabella die door de felle chaos van het Jellicle Ball zweeft, voelde aan als het getuige zijn van iets werkelijk bijzonders.

Een Klassieker Heruitvinden: McOnie's Choreografische Visie

Wat deze productie zo opmerkelijk maakt, is de bereidheid om bijna alles te herdenken over hoe CATS eruitziet en beweegt. Weg zijn de beroemde pluizige bodysuits. In hun plaats heeft kostuumontwerper Sami Fendall (die ook het gebogen decor ontwierp, gedomineerd door een grote bewegende maan) ingenieus mooie stretch-pakken gecreëerd met een uitgesproken individueel karakter. Deze kostuums zijn vrij en fijn en gevarieerd, en vangen de geest van straatkatten in plaats van knuffelige huisdieren. Het effect is onmiddellijk bevrijdend: deze performers zien eruit als dansers, niet als mensen gevangen in fantasiekostuums.

McOnie's benadering van de choreografie is het kloppende hart van de productie. Als zowel regisseur als choreograaf heeft hij de autoriteit om beweging en narratief naadloos met elkaar te verweven, en het resultaat is een voorstelling die werkelijk doorgezongen en doorgdanst aanvoelt op een manier die eerdere producties nooit helemaal bereikten. Het eerste bedrijf functioneert bijna als een choreo-gedicht, waarbij het enorme Jellicle-ensemble in uitbundige golven over het toneel stroomt. Het zijn bendes en eenlingen, wild en onstuimig, stappend en springend en buigend en hissend, bewegend in griezelige eenheid tijdens adembenemende momenten voordat ze uiteenspatten tot rommelige individuen op zoek naar prooi. Het is mesmeriserend.

Wat dit boven spektakel verheft, is McOnie's begrip van de emotionele diepte die choreografie kan communiceren. Op drie afzonderlijke momenten in de voorstelling leunt de gehele cast op elkaar in een lange rij, een eenvoudig fysiek gebaar dat plotseling veel zegt over menselijke gemeenschap en onderlinge afhankelijkheid. Deze momenten zijn oprecht ontroerend, het soort theatrale beelden die je lang na de eindige bijblijven.

Het Ensemble en Uitstekende Optredens

Uit het enorme ensemble komen individuele personages geleidelijk met levendige duidelijkheid naar voren. Jaydon Vijn is een rockende, leer-en-franjes Rum Tum Tugger, die rebellie spuwt met aanstekelijke zwier. Charlotte Riby brengt stille waardigheid naar de Gumbie Cat. Elliott Broadfoot, schitterend in spats en witte handschoenen, speelt Bustopher Jones als een brede, zelfvoldane grandee met heerlijke komische precisie. Macavity maakt gek cartwheels door scènes, de verdorvenheid vierend met vrolijk abandon, terwijl een versleten Old Deuteronomy een zachtere tegenhanger biedt, uitgroeiend tot een ontroerend koraal in wervelende toneelrook terwijl de wijze oude stokt en zijn zegen schenkt.

Als het eerste bedrijf soms het gevoel geeft dat het grote dramatische hoogtepunten mist (dit is nooit een voorstelling geweest met veel in de weg van plot), is het tweede bedrijf, dat strak 50 minuten duurt, adembenemend. Gary Wilmot is wonderbaarlijk als Gus the Theatre Cat, gekleed in een enorm lappendeken gewaad, herinnerend aan vroegere glories met perfect komisch gevoel voor timing en echte pathos. Zijn vertolking van de Eliot-geest is zo zeker dat men niet anders kan dan zich voorstellen wat andere veteranperformers in de toekomst in de rol zouden brengen. De saga van Growltiger en de Siamese piraten voegt een welkome uitbarsting van theatraal avontuur toe, en de voorstelling bouwt op naar een emotioneel climax dat volledig verdiend aanvoelt.

Waarom Deze Revival Belangrijk Is voor het West End Musical Theater

De betekenis van deze productie reikt ver verder dan de speelperiode van één voorstelling. CATS was de musical die in de jaren tachtig het wereldwijde Britse musicalfenomeen lanceerde, Olivier Awards won, een Tony, en uiteindelijk een Oscar. Maar tegen de tijd dat zijn oorspronkelijke Londense run na 21 jaar eindigde, nog steeds met Gillian Lynne's originele choreografie en Trevor Nunn's enscenering, begon het uitgeput te voelen. De rampzalige film uit 2019, met zijn verontrustende digitale manipulatie van menselijke performers, leek te bevestigen dat de voorstelling creatief aan het einde van zijn Latijn was.

McOnie's revival bewijst beslissend dat het probleem nooit het materiaal was. Eliot's gedichten blijven geestig, karaktervol en verrassend diepzinnig. Fragmenten van de Four Quartets en Preludes zitten naast de grilligheid op manieren die aandachtig luisteren belonen. Lloyd Webber's partituur, bevrijd van de associaties van oververzadigdheid, onthult diepten die door decennia van routinematige herhaling waren verduisterd. Wat de voorstelling nodig had, was geen pensionering maar herverbeelding, en dat is precies wat deze productie biedt.

Voor het West End en het bredere landschap van musical theater in het VK is dit een krachtige demonstratie van wat er kan gebeuren wanneer een geliefd titel in handen wordt gelegd van een regisseur met echte creatieve visie en de moed om opnieuw te beginnen. Het staat naast andere recente revivals die klassieke musicals succesvol hebben hernoemd voor hedendaags publiek, en bewijst dat de gouden eeuw van de Britse musical nog volop leven in zich heeft.

De Setting van het Open Air Theatre

Het zou nalatig zijn om de setting zelf niet te vermelden. Het Open Air Theatre in Regent's Park is al lange tijd een van Londen's meest magische theatrale locaties, en voor een voorstelling over wezens van de nacht voegt spelen onder echte bomen en echte sterren een atmosferische dimensie toe die geen enkel binnentheater kan evenaren. Op de snikhete openingsavond, met warme lucht die door de zaal dreef en de grote bewegende maan boven Fendall's decor hing, voelde de ervaring werkelijk betoverd aan. Het openluchtformaat past CATS perfect, waarbij de felle energie van het ensemble een gevoel van wildheid en vrijheid krijgt dat organisch aanvoelt in plaats van gefabriceerd.

Moet U Boeken?

Absoluut. Of u nu een doorgewinterde CATS-liefhebber bent die elke incarnatie heeft gezien, of iemand die de voorstelling volledig had afgeschreven, deze revival eist uw aandacht op. McOnie heeft iets gecreëerd dat het bronmateriaal eert terwijl het volledig fris en vitaal aanvoelt. De choreografie is buitengewoon, de optredens zijn toegewijd en karaktervol, het ontwerp is mooi, en de emotionele impact is echt. Als u CATS ooit als gedateerd of lichtgewicht heeft afgedaan, is dit de productie die uw mening zal veranderen.

Zomeravonden in het Open Air Theatre zijn altijd bijzonder, en dit is een voorstelling die het meeste maakt van elk element dat het ter beschikking heeft. Kaartjes voor zomerse buitenvoorstellingen zijn geneigd snel te verkopen, dus vroeg boeken is raadzaam.

Bekijk onze volledige selectie van musicals die momenteel in Londen spelen, of verken alle beschikbare voorstellingen om uw volgende theateruitje te plannen. Voor meer van het laatste theaternieuws, ga naar onze nieuws en achtergronden pagina.