CATS, Regent's Park Open Air Theatre'da Nefes Kesici Bir Canlandırmayla Geri Dönüyor

Bir dönemi tanımlayan gösteriler vardır, bir de o dönemde kalmayı reddeden gösteriler. Andrew Lloyd Webber'ın T.S. Eliot'ın Old Possum's Book of Practical Cats adlı eserine dayanan ikonik söz-müzikali CATS, olağanüstü dört on yıllık yaşamı boyunca pek çok şey oldu: rekor kıran bir West End fenomeni, Tony ödüllü bir Broadway harikası, küresel bir turnee devi ve elbette bestecinin uçuşlarda ona duygusal destek sağlaması için bir yavru köpeğe ihtiyaç duymasına yol açtığı ileri sürülen, 2019 yılında geniş çevrelerce yerilen bir filmin konusu. Şimdi ise Regent's Park'taki Open Air Theatre'da kavurucu bir yaz sezonunda CATS, beklenmedik bir şeye dönüştü: gerçek anlamda, heyecan verici biçimde yeniden taze.

Gençliğinde bizzat bu gösteride sahne almış olan yönetmen-koreograf Drew McOnie, on yıllar içinde birikmiş yorgunluğu silerek onun yerine ham tutku, çarpıcı görsel güzellik ve bu müzikale hiç göz yuvarlamamış gibi hissettiren sert bir fiziksellik koyan bir yeniden yapım ortaya koydu.

Açılış Gecesinde Bir Yıldız Doğuyor

Açılış geceleri beklentiyle doludur; ancak çok azı bu vesileyle Regent's Park ağaçlarının altında yaşanan türden gerçek anlamda yıldız doğuran bir anı sunar. Grizabella'nın kritik rolüne geçici olarak adım atan 19 yaşındaki yedek oyuncu Taziva-Faye Katsande, gecenin en ünlü numarasına tam anlamıyla sahip çıktı. Her yerde duyulan ve artık taze bir kulakla dinlemek neredeyse imkânsız hâle gelen "Memory", yükselen bir saflık ve izleyiciyi nefesini tutturur hâle getiren yürek burkan bir duygusal yoğunlukla seslendirildi. Bu, kariyerleri başlatan türden bir performanstı; Jellicle Balo'sunun vahşi kaosunda sürüklenen Katsande'nin gümüşî, yalnız Grizabella'sı gerçekten özel bir şeye tanıklık etmek gibi hissettirdi.

Bir Klasiği Yeniden İcat Etmek: McOnie'nin Koreografik Vizyonu

CATS'in nasıl göründüğü ve nasıl hareket ettiğine dair neredeyse her şeyi yeniden düşünme isteği, bu prodüksiyonu bu denli olağanüstü kılıyor. Ünlü kürklü tulum kostümleri tarihe karıştı. Onların yerine, büyük bir hareketli ay tarafından domine edilen kavisli seti de tasarlayan kostüm tasarımcısı Sami Fendall, belirgin bireysel karakterlere sahip, son derece güzel esnek kedi tulumları yarattı. Bu kostümler özgür, zarif ve çeşitli; sevimli ev kedilerinden çok sokak kedilerinin ruhunu yansıtıyor. Etki hemen özgürleştirici: Bu sanatçılar dansçı gibi görünüyor, fantezi kostümlerinin içine sıkışmış insanlar gibi değil.

McOnie'nin koreografiye yaklaşımı, prodüksiyonun çarpan kalbidir. Hem yönetmen hem koreograf olarak hareketi ve anlatıyı kusursuz biçimde iç içe geçirme yetkisine sahip; sonuç ise daha önceki prodüksiyonların hiçbir zaman tam olarak başaramadığı şekilde gerçekten söylenmiş ve dansedilmiş hissettiren bir gösteridir. İlk yarı neredeyse bir koreo-şiir gibi işliyor; devasa Jellicle topluluğu sahnede coşkulu dalgalar hâlinde dalgalanıyor. Çeteler ve yalnızlar, vahşi ve azgın; nefes kesici anlarda ürkütücü bir birlik içinde ilerleyip zıplayarak, eğilip tıslarken, sonra avlanmak üzere birbirinden kopuk bireylere dağılıyorlar. Büyüleyici.

Bunu seyirlikten öteye taşıyan, McOnie'nin koreografinin iletebileceği duygusal derinliğe dair kavrayışıdır. Gösterin üç ayrı noktasında tüm oyuncular uzun bir sıra hâlinde birbirine yaslanıyor; insan topluluğu ve karşılıklı bağımlılık hakkında aniden çok şey söyleyen basit bir fiziksel jest. Bu anlar gerçekten dokunaklı; perde kapandıktan çok sonra da zihinde kalan türden tiyatral imgeler.

Topluluk ve Öne Çıkan Performanslar

Devasa topluluktan bireysel karakterler zamanla canlı bir belirginlikle ortaya çıkıyor. Jaydon Vijn, bulaşıcı bir çalımlılıkla isyan tükürten, deri ceket ve saçak giyimli bir Rum Tum Tugger sergiliyor. Charlotte Riby, Gumbie Cat'e sessiz bir onur katıyor. Elliott Broadfoot, gamaşlar ve beyaz eldivenlerle göz alıcı bir görünümde, Bustopher Jones'u keyifli bir komik hassasiyetle şişirilmiş, kibirli bir büyük beyefendi olarak canlandırıyor. Macavity sahnelerde çılgınca takla atarak yozluğu neşeyle kutlarken, yıpranmış bir Old Deuteronomy daha yumuşak bir karşıtlık sunuyor; sahne dumanı içinde dönen bir koralde yavaşça eğilip bereketini bahşeden bilge yaşlı adam olarak yükselen bir figür.

İlk yarı zaman zaman büyük dramatik dorukların eksikliğini hissettirse de (bu hiçbir zaman çok fazla olay örgüsüne sahip bir gösteri olmadı), 50 dakikayla sıkı tutulan ikinci perde nefes kesici. Gary Wilmot, devasa bir yama cübbesiyle Gus the Theatre Cat olarak harika; mükemmel komik zamanlama ve gerçek bir hüzünle geçmiş zamanların anılarını yad ediyor. Eliot zekâsını yorumlaması o denli güvenli ki, gelecekte başka deneyimli oyuncuların bu role neler katacağını hayal etmekten kendini alamıyor insan. Growltiger ve Siyam korsanlarının destanı hoş bir tiyatral macera soluğu katıyor ve gösteri, tamamen hak edilmiş hissettiren duygusal bir dorukla son buluyor.

Bu Yeniden Yapım West End Müzikali İçin Neden Önemli?

Bu prodüksiyonun önemi, tek bir gösterinin sezonunun çok ötesine uzanıyor. CATS, 1980'lerde küresel İngiliz müzikal olgusunu başlatan müzikaldi; Olivier Ödülleri, bir Tony ve nihayetinde bir Oscar kazandı. Ancak orijinal Londra prodüksiyonu 21 yılın ardından Gillian Lynne'in orijinal koreografisi ve Trevor Nunn'ın sahnelenmesiyle sona erdiğinde, tükenmiş hissettirmeye başlamıştı. İnsan sanatçıların rahatsız edici dijital manipülasyonuyla 2019'daki fiyasko film, gösterinin yaratıcı açıdan çıkmaza girdiğini doğrular gibi görünüyordu.

McOnie'nin yeniden yapımı, sorunun hiçbir zaman malzeme olmadığını kesin biçimde kanıtlıyor. Eliot'ın şiirleri esprili, karakterli ve şaşırtıcı biçimde derin olmaya devam ediyor. Four Quartets ve Preludes'tan parçalar, yakından dinlemeyi ödüllendiren biçimlerde neşenin yanında yer alıyor. Lloyd Webber'ın partisyonu, aşırı alışkanlıkla bulanmış ilişkilendirmelerden kurtulduğunda, on yılların ezberci tekrarıyla gizlenmiş derinlikleri gün yüzüne çıkarıyor. Gösterinin ihtiyacı duyduğu şey emeklilik değil, yeniden hayal edilmekti; ve bu prodüksiyonun sunduğu tam da bu.

West End ve İngiltere'deki müzikal tiyatro manzarasının tamamı açısından bu, sevilen bir yapıtın gerçek yaratıcı vizyona ve sıfırdan başlama cesaretine sahip bir yönetmenin eline verildiğinde neler olabileceğinin güçlü bir göstergesidir. Klasik müzikalleri çağdaş izleyiciler için başarıyla yeniden çerçeveleyen diğer yakın dönem yeniden yapımlarının yanında yer alarak, İngiliz müzikallerinin altın çağının hâlâ çok fazla yaşam dolu olduğunu kanıtlıyor.

Open Air Theatre Ortamı

Mekânın kendisinden söz etmemek ihmal olur. Regent's Park'taki Open Air Theatre uzun zamandır Londra'nın en büyülü tiyatro mekânlarından biri olmuştur; gecenin yaratıklarına dair bir gösteri için gerçek ağaçların ve gerçek yıldızların altında sahne almak, hiçbir kapalı tiyatronun çoğaltamayacağı atmosferik bir boyut katıyor. Sıcak havanın oditoryumdan süzüldüğü ve büyük hareketli ayın Fendall'ın setinin üzerinde asıldığı kavurucu açılış gecesinde deneyim gerçekten büyülü hissettirdi. Açık hava formatı CATS'e mükemmel biçimde yakışıyor; topluluğun vahşi enerjisine, üretilmiş değil organik hissettiren bir yabanıllık ve özgürlük duygusu katıyor.

Bilet Almalı mısınız?

Kesinlikle. İster her versiyonunu görmüş uzun süredir CATS hayranı olun, ister gösteriyi tamamen silip atmış biri, bu yeniden yapım dikkatinizi hak ediyor. McOnie, kaynak malzemeye saygı gösterirken tamamen taze ve canlı hissettiren bir şey yarattı. Koreografi olağanüstü, performanslar kararlı ve karakterli, tasarım güzel ve duygusal etki gerçek. CATS'i hiç modası geçmiş ya da hafif bulduysanız, bu fikrinizi değiştirecek prodüksiyondur.

Open Air Theatre'daki yaz akşamları her zaman özeldir ve bu gösteri, elindeki her unsurdan en iyi biçimde yararlanan bir yapımdır. Açık hava yaz programlarının biletleri hızlı satılma eğiliminde olduğundan, erken rezervasyon tavsiye edilir.

Londra'da şu anda oynayan müzikallerin tam seçkimize göz atın ya da bir sonraki tiyatro çıkışınızı planlamak için mevcut tüm gösterileri keşfedin. En son tiyatro haberlerinin daha fazlası için haber ve özellikler sayfamızı ziyaret edin.