RECENSIE: East Is East, National Theatre at Home ✭✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt East Is East van Ayub Khan Din, dat nu te streamen is via het National Theatre at Home-platform.

Zoals zovelen van ons, zeker hier in Engeland, bevind ik me momenteel in 'coronadetentie' na een positieve test. Gelukkig zijn de symptomen dankzij de vaccinaties mild, en heb ik me er eindelijk bij neergelegd dat ik niets anders kan doen dan binnenblijven en gestreamd theater kijken. Met dat doel voor ogen gaf een abonnement op National Theatre At Home me toegang tot hun unieke en briljante archief. Hier is mijn recensie van een aantal van hun producties, te beginnen met East is East.

East Is East

Een coproductie met het Birmingham Repertory Theatre

National Theatre at Home

5 Sterren

Bovenaan je kijklijst moet deze coproductie van het National Theatre en Birmingham Repertory Theatre staan, uitgebracht ter ere van de 25e verjaardag van Ayub Khan Dins inmiddels klassieke toneelstuk. Het is een voortreffelijke enscenering; de regie van Iqbal Khan werpt een nieuw licht op de tekst, ondersteund door een uitmuntend decorontwerp van Bretta Gerecke dat de tijdgeest van 1971 weerspiegelt – zowel de huiselijke sfeer als de gruwelijke gebeurtenissen rondom de deling.

Amy Leigh Hickman, Gurjeet Singh, Joeravar Sangha, Adonis Jenieco in East Is East. Foto: Pamela Raith

Het verhaal speelt zich af in Salford, waar George Khan zijn kinderen op de traditionele Pakistaanse wijze wil opvoeden. Maar de echte cultuurclash in dit stuk vindt plaats tussen George en zijn kinderen! Zijn Engelse vrouw, Ella, probeert constant de lieve vrede te bewaren en wordt heen en weer geslingerd tussen loyaliteit aan haar man en het geluk van haar kinderen. Het stuk komt sprankelend en uiterst vermakelijk tot leven dankzij een fenomenale cast. Als George heeft Tony Jayawardena een lastige taak, vooral op de momenten dat George zijn vrouw en kinderen slaat. Maar zijn acteerwerk is zo genuanceerd dat hij ook empathie weet te wekken voor een man die te strak vastzit aan zijn eigen destructieve tradities; binnen zijn woede en onbegrip zijn er vele overtuigende momenten van tederheid.

Sophie Stanton is fenomenaal als Ella, gedreven door liefde; een portret van een oersterke vrouw die als een leeuwin vecht wanneer dat nodig is. Onze gids binnen het gezin is de jongste zoon Sajit, een prachtige rol van Noah Manzoor. Sajit is een jongen die zijn parka al een jaar niet heeft uitgedaan, foto's maakt van zijn omgeving en duidelijk speciale onderwijsbehoeften heeft. Zijn tics verraden het onbehagen over zijn disfunctionele familie; zijn jas is zijn harnas tegen alles wat zij, en het leven, op hem afvuren.

Sophie Stanton en Tony Jayawardena in East is East. Foto: Pamela Raith

Ik genoot van de roddels tussen Ella en tante Annie (een uitstekende Rachel Lumberg), vooral wanneer ze verzuchten dat zelfmoord plegen tegenwoordig zoveel lastiger is omdat de pillen minder sterk zijn geworden – ondanks de melancholische ondertoon is hun nuchtere verslaggeving hiervan hilarisch. Hoewel de andere kinderen qua karakterontwikkeling misschien iets minder diepgang krijgen, brengen zij een heerlijke dosis humor. Het stuk culmineert in een bezoek van de heer Khan, die van plan is zijn dochters uit te huwelijken aan de zonen van George. Slapstick wordt naadloos in de scène verweven, waarbij een nogal intiem kunstwerk een rol speelt!

De schoonheid van het script van Din is hoe je het ene moment lacht, en die lach plotseling stokt omdat hij de emotionele lading van het stuk feilloos en razendsnel weet te doen omslaan. Het is een ware klassieker.

Ga voor meer informatie over abonnementen naar de National Theatre at Home website