RECENSIE: Jeeves and Wooster - Richmond Theatre ✭✭✭✭

Jeeves and Wooster Jeeves and Wooster Richmond Theatre 16 oktober 2013

Er was een tijd dat het Londense West End wereldberoemd was om zijn schitterende producties van hilarische komedies, waar het publiek massaal op afkwam. Afgaande op de try-out van vanavond van Sean Foley's regie van Robert en David Goodale's bewerking van P.G. Wodehouse's Jeeves and Wooster in Perfect Nonsense, krijgen we, zodra deze productie in West End neerstrijkt, in ten minste één theater weer een glimp te zien van die gloriedagen.

Dit is namelijk in elk opzicht een werkelijk heerlijke avond in het theater.

Het script is snaarstrak; een geniale creatie die optimaal gebruikmaakt van zowel Wodehouse's absurde personages als de talenten van de cast. Het is regelmatig luidkeels lachen en op andere momenten simpelweg genieten met een kamerbrede glimlach.

Foley heeft iets wonderbaarlijks gepresteerd.

De grootste troef is de theatraliteit die aan het verhaal wordt toegevoegd door de slimme vondst waarbij Jeeves de ultieme toneelmeester speelt voor Wooster's sterke verhaal. Het decor wordt voor je ogen opgebouwd, net als de kostuums en rekwisieten; er zit een aanstekelijk plezier in de diverse verrassingen op weg naar de ontknoping. Alles aan de manier waarop de tekst is geproduceerd en uitgevoerd wekt純 vreugde op.

De cast bestaat uit drie acteurs en ik betwijfel of een van hen ooit beter is geweest.

Stephen Mangan is de perfectie zelve als de sullige, deftige goedzak Wooster; zijn lach, zijn stralende gezicht, zijn accent, zijn paniekerige onrust en zijn diepe domheid - elke regel wordt naadloos en met een prachtig effect gebracht. En zijn fysieke spel, de heerlijke slapstick en algemene fratsen, zijn feilloos. Het zal lang duren voordat ik het beeld vergeet van hem in een schuimbad, demonstrerend hoe een onder water geduwd badeendje de lucht in schiet.

Matthew MacFadyen is onberispelijk als de keurige, verfijnde, precieze en vooruitziende valet, Jeeves. Het is bijzonder om MacFadyen zo volledig op te zien gaan in kluchten; elk personage dat hij speelt (en dat zijn er vier) is prachtig neergezet met een gloeiende precisie die zowel verrassend als subliem is. Hem zien met een lampenkap en een gescheurd gordijn, om de gedaante aan te nemen van een zwoele, verleidelijke vrouw, is een van die unieke theaterervaringen van pure vreugde.

Maar daar blijft het niet bij; MacFadyen overtreft zichzelf in de meest buitengewone scène van het stuk, waarin hij – aan de ene kant gekleed als de chagrijnige, opvliegende oude magistraat en aan de andere kant als de pittige nicht van diezelfde magistraat – een lange dialoog met zichzelf voert. Het is adembenemend grappig - een waar huzarenstukje dat de hele avond al waard is.

Alle andere rollen worden uitzonderlijk goed gespeeld door Mark Hadfield, die zo misplaatst was als de Bakker in Into The Woods, maar hier geen stap of woord verkeerd zet. Hij raakt elke grap precies zoals het hoort.

Samen vormen deze drie ras-komieken de perfecte ingrediënten voor de meest verfijnde en strak getimede komische 'trifle' die waarschijnlijk in tijden in West End te zien zal zijn.

De decors en kostuums van Alice Power zijn een genot en de laatste, prachtige dansscène van de hand van Carrie-Anne Ingrouille is een inspirerende manier om op een geheel andere wijze het komische genie aan het werk te zien.

Dit is een van de weinige keren dat een toneelstuk zijn naam volledig eer aandoet. Het is onmiskenbaar onzin, maar in elk opzicht 'Perfect'.

Boek tickets voor Jeeves and Wooster in Perfect Nonsense