ELEŞTİRİ: Jeeves ve Wooster - Richmond Tiyatrosu ✭✭✭✭

Jeeves and Wooster Jeeves and Wooster Richmond Theatre 16 Ekim 2013

West End'in dünyaca ünlü komedi yapımlarıyla parladığı ve seyircilerin salonları hıncahınç doldurduğu o efsanevi günleri hatırlarsınız. Sean Foley yönetmenliğinde, Robert ve David Goodale kardeşlerin P.G. Wodehouse klasiğinden uyarladığı "Jeeves and Wooster in Perfect Nonsense" oyununun bu akşamki ön gösterimine bakılırsa; yapım West End'e taşındığında, tiyatroseverler o görkemli günlerden kalma eşsiz bir cevherle karşılaşacaklar.

Zira bu oyun, her anlamda tadına doyulmaz bir tiyatro akşamı vaat ediyor.

Metin tek kelimeyle kusursuz; Wodehouse'un absürt karakterlerinin gücüyle oyuncuların yeteneğini harmanlayan dâhice bir kurgu. Kahkahaların ardı arkasının kesilmediği oyun, izleyicinin yüzünde silinmeyen sıcacık bir gülümseme bırakıyor.

Foley burada mucizevi bir iş başarmış.

Oyunun en büyük dehası, Jeeves'in Wooster'ın bu tuhaf hikayesinde bir nevi sahne amiri rolünü üstlendiği o akıllıca kurgulanmış tiyatral dilde yatıyor. Dekor, kostümler ve aksesuarlar adeta gözünüzün önünde var ediliyor; hikayenin çözümüne giden yoldaki sürprizler ise izleyiciye büyük bir keyif veriyor. Metnin sahnelenişi ve icrasındaki her detay neşe saçıyor.

Üç kişilik oyuncu kadrosunda yer alan her bir ismin, kariyerlerinin en iyi performanslarından birini sergilediğini söyleyebilirim.

Stephen Mangan, her daim şaşkın ve aristokrat Wooster rolünde mükemmel; gülüşü, ışıldayan yüzü, aksanı, telaşlı halleri ve o derin saflığıyla her repliği harika bir etkiyle sunuyor. Fiziksel komedisi ve genel sahne hakimiyeti ise kusursuz. Su altında tutulmaya zorlanan bir plastik ördeğin havaya fırlama potansiyelini köpük banyosu içinde kanıtlamaya çalıştığı anı hafızamdan silmem epey zaman alacak.

Matthew MacFadyen, titiz ve ileri görüşlü uşak Jeeves rolünde hatasız bir oyunculuk sergiliyor. MacFadyen'ı fars türüne bu kadar kapılmış görmek şaşırtıcı; canlandırdığı dört farklı karakterin her biri, hem çarpıcı hem de yüce bir hassasiyetle çizilmiş. Onu bir abajur ve yırtık bir perdeyle fettan bir genç kadına dönüşürken izlemek, ömürde bir kez rastlanacak türden saf bir tiyatro keyfi.

Ancak bununla da yetinmeyen MacFadyen, oyunun en sıra dışı sahnelerinden birinde çıtayı iyice yükseltiyor: Karakterin yarısı huysuz bir sulh hakimi, diğer yarısı ise onun yaramaz yeğeni kılığındayken, kendi kendisiyle uzun bir sahne çeviriyor. Nefes kesici derecede komik olan bu anlar, tek başına bile tüm oyunu izlemeye değer kılan gerçek bir ustalık gösterisi.

Diğer tüm roller, "Into The Woods"taki Baker rolünde pek de oturmayan ama burada tek bir kelimeyi bile ıskalamayan Mark Hadfield tarafından olağanüstü bir başarıyla canlandırılıyor. Her bir espriyi tam yerinde ve dozunda patlatıyor.

Bu üçlü, West End'de uzun süre benzerine rastlayamayacağımız, zamanlaması harika bir komedi şöleninin krema, jöle ve meyvesi gibi uyum içinde.

Alice Power imzalı dekor ve kostümler göz kamaştırırken, Carrie-Anne Ingrouille'in koreografisini yaptığı o şahane final dansı, sergilenen komedi dehasını taçlandıran bambaşka bir dokunuş olmuş.

İşte isminin hakkını tam anlamıyla veren bir oyun. İnkar edilemez derecede absürt ama her yönüyle "Kusursuz" (Perfect).

Jeeves and Wooster in Perfect Nonsense için biletlerinizi ayırtın.