RECENZJA: Jeeves and Wooster w Richmond Theatre ✭✭✭✭

Jeeves i Wooster Jeeves i Wooster Richmond Theatre 16 października 2013

Były czasy, kiedy londyński West End słynął na całym świecie z olśniewających i przezabawnych komedii, na które tłumy widzów waliły drzwiami i oknami. Sądząc po dzisiejszym pokazie przedpremierowym spektaklu Seana Foleya – adaptacji prozy P.G. Wodehouse’a autorstwa Roberta i Davida Goodale’ów pt. „Jeeves and Wooster in Perfect Nonsense” – gdy produkcja ta zawita do serca Londynu, przynajmniej w jednym teatrze będzie można poczuć powiew tamtych niezwykłych lat.

To pod każdym względem doprawdy wyśmienity wieczór w teatrze.

Scenariusz jest idealnie skrojony – to genialna mieszanka, która wykorzystuje zarówno atuty absurdalnych postaci Wodehouse’a, jak i talent obsady. Spektakl regularnie rozbawia do łez, a w momentach wytchnienia zaraża autentyczną radoscią.

Foley dokonał czegoś niemal cudownego.

Najlepszy chwyt polega na teatralności nadanej całej opowieści dzięki sprytnemu zabiegowi: oto Jeeves wciela się w rolę genialnego inspicjenta snutej przez Woostera niesamowitej historii. Dekoracje powstają na naszych oczach, podobnie jak kostiumy i rekwizyty; w odkrywaniu kolejnych niespodzianek na drodze do finału kryje się ogromna frajda. Wszystko w sposobie realizacji i wykonania tego tekstu budzi czysty zachwyt.

Obsada składa się z trzech aktorów i wątpię, by którykolwiek z nich był kiedykolwiek w lepszej formie.

Stephen Mangan jest bezbłędny jako poczciwy, arystokratyczny gamoń Wooster. Jego śmiech, promienna twarz, akcent, gorączkowy niepokój i głęboka naiwność – każda kwestia podana jest z lekkością i fenomenalnym wyczuciem. Jego praca ciałem, slapstickowy urok i cała sceniczna maniera są nieskazitelne. Długo nie zapomnę widoku Mangana w kąpieli z pianą, demonstrującego aerodynamikę gumowej kaczuszki gwałtownie wypuszczonej spod wody.

Matthew MacFadyen jest nienaganny jako pedantyczny, dystyngowany i zawsze o krok przed innymi lokaj Jeeves. To niezwykłe móc oglądać MacFadyena tak całkowicie oddanego farsie – każda z czterech postaci, w które się wciela, jest nakreślona z olśniewającą precyzją, jednocześnie zaskakującą i wzniosłą. Widok aktora z abażurem i podartą zasłoną, udającego zmysłową kusicielkę, to jedno z tych jedynych w swoim rodzaju doświadczeń teatralnych dających czystą radość.

Mało tego, MacFadyen przechodzi samego siebie w najbardziej niezwykłej sekwencji spektaklu: przebrany połową ciała za zrzędliwego sędziego, a drugą połową za jego energiczną siostrzenicę, prowadzi długi dialog sam ze sobą. Jest to szalenie zabawne – prawdziwy popis wirtuozerii, dla którego warto poświęcić cały wieczór.

Wszystkie pozostałe role wyjątkowo trafnie ogrywa Mark Hadfield, który choć nie pasował do roli Piekarza w „Into The Woods”, tutaj ani razu nie chybił – ani krokiem, ani słowem. Wykorzystuje każdą szansę na dowcip z chirurgiczną precyzją.

Razem to trio komików tworzy idealny deser – to prawdziwy „trifle” złożony z biszkoptu, galaretki i kremu, najbardziej dopracowana i perfekcyjnie wyliczona komedia, jaką West End widział od dłuższego czasu.

Scenografia i kostiumy Alice Power cieszą oko, a finałowa, cudowna sekwencja taneczna autorstwa Carrie-Anne Ingrouille to genialny sposób, by pokazać drzemiący w tym zespole potencjał komiczny w zupełnie innym wydaniu.

Rzadko kiedy tytuł tak dobrze oddaje charakter sztuki. To niezaprzeczalny nonsens, ale pod każdym względem doskonały (Perfect).

Zarezerwuj bilety na Jeeves and Wooster in Perfect Nonsense