RECENSIE: Murder For Two, The Other Palace Studio ✭✭✭✭

Ed MacArthur en Jeremy Legat in Murder For Two. Murder For Two

The Other Palace Studio

6 maart 2017

4 sterren

Boek nu

De belangrijkste bekroning op deze productie is de verbluffende prestatie van het duo Jeremy Legat en Ed MacArthur als zingende, acterende en dansende pianisten. Als u zich ooit heeft afgevraagd hoe het zou zijn als bijvoorbeeld een duo als Mini & Maxi een eigen show kregen om hun fenomenale talenten te etaleren, dan is dit uw antwoord. Dit klassieke detectiveverhaal vormt de perfecte omlijsting voor een dozijn fantastische nummers waarin Legat en MacArthur een spoor van acrobatische, doldwaze capriolen op de toetsen achterlaten. Alleen al voor deze magnifieke acts is de ticketprijs meer dan gerechtvaardigd. Sterker nog, u zult nergens hun gelijke vinden.

Regisseur Luke Sheppard (die opnieuw samenwerkt met zijn vertrouwde producent Paul Taylor-Mills, die deze voorstelling naar The Other Palace Studio brengt na een eerste reeks in het Watermill Theatre in Newbury) ensceneert de muzikale nummers met aanzienlijke finesse en precisie op het intieme podium van de Studio. Na een lange zoektocht heeft hij in zijn acteurs het ideale koppel gevonden, die – hoewel ze de klus vanuit twee totaal verschillende disciplines benaderen – elkaar met zichtbaar plezier en humor aanvullen. Legat heeft zijn pianopartij vanuit de partituur geleerd, maar MacArthur speelt volledig op gehoor en door een minutieuze studie van video-opnames van pianospelende handen. Het is bewonderenswaardig hoe muzikaal leider Tom Attwood een manier heeft gevonden om deze totaal verschillende benaderingen te versmelten tot een naadloos geheel. De uitvoering van de muzikale nummers is een genot om naar te kijken; een ervaring waar u nog lang met verwondering op zult terugkijken.

Jeremy Legat en Ed MacArthur in Murder For Two

In essentie is dat ook alles wat deze show nodig heeft. Eigenlijk lijkt de voorstelling te smeken om een sobere enscenering met een achterwand van spiegels en een draaischijf voor de piano. Al het andere wordt gecreëerd door de verbeeldingskracht van de twee artiesten: de één speelt de rol van de rechercheur (die zich op zijn beurt voordoet als een hogere inspecteur), de ander speelt talloze 'verdachten' in een bizar complexe moordzaak. Vaak wordt de show dan ook in zo'n minimalistische setting gepresenteerd. De langlopende Off-Broadway-productie koos voor een vrij simpele, strakke aanpak, en het is duidelijk te zien hoe dat heeft bijgedragen aan het enorme succes.

Om een of andere reden is er voor deze productie een andere weg ingeslagen. Het decor van Gabriella Slade oogt als een doorleefde, naturalistische setting vol attributen – waarvan sommige worden gebruikt en andere niet – wat in deze knusse ruimte een sterk gevoel van realisme oproept. De taal van het script is echter allesbehalve realistisch. In dit tweepersoonsstuk moet Legat voortdurend schakelen tussen personages, een stijl die zelden matcht met de minutieus uitgewerkte omgeving van Slade. Het gebrek aan raakvlak tussen de enscenering en het spel is zo opvallend, vooral in de tekstzware eerste helft, dat het lastig is om echt in het verhaal mee te gaan of mee te leven met de ontknoping.

Jeremy Legat en Ed MacArthur in Murder For Two.

Daarbij komt dat de Amerikaanse verhouding tot musicals heel anders is dan de onze. Net als 'The Drowsy Chaperone' drijft deze show op de Amerikaanse obsessie met muziektheater; een genre dat daar bijna als de nationale kunstvorm wordt beschouwd. Dat diepgewortelde geloof in het genre is in het Verenigd Koninkrijk minder aanwezig, waar musical nog vaak als een curiositeit wordt gezien, het 'stiefkindje' van het serieuze toneel. Vergelijk het succes van 'In The Heights', dat drie jaar lang in een groot Broadway-theater speelde, met de enorme strijd die Taylor-Mills en Sheppard moesten leveren om hun eigen productie in King's Cross van de grond te krijgen. Wat begon als een reeks van vier maanden werd door pure wilskracht en geloof in de kwaliteit uiteindelijk verlengd naar 15 maanden. En 'In The Heights' is dan nog een veel toegankelijker stuk dan deze eigenzinnige show.

De uitdaging om een publiek te vinden wordt vergroot door een voorstelling die niet zozeer een verhaal vertelt, maar er een deconstrueert. Wat we te zien krijgen lijkt minder op een 'conventionele' muzikale komedie en meer op een artistieke aanval op vooroordelen en vertrouwde patronen. Vergeet niet: de titel zegt al dat er maar twee mensen aanwezig zijn. Dus, wie zijn zij? Om deze show te verkopen aan een Brits publiek, zou je het bijna kunnen presenteren in een meer anarchistische, abstracte stijl. Dat soort theatertaal zou de kloof tussen de vele eigenaardigheden en het publiek hier wellicht overbruggen. Het zou het materiaal ook die scherpe rand geven die nodig is bij thema's als leven en dood, bedrog, verraad en wraak. Nu geeft het script ons fletse kwinkslagen over kopjes thee en gestolen ijsjes, alsof het ons terug wil duwen in een brave, ouderwetse wereld.

Toch is het de vraag of de aanstekelijke vrolijkheid van de muziek (van Joe Kinosian) en de scherpe, intellectuele teksten (van Kellan Blair) elders beter tot hun recht zouden komen dan in het sfeervolle film-noir decor van The Other Palace. De componisten schreven ook het script, wat hen in de VS geen windeieren heeft gelegd. Het is echter de vraag of het de Britse theaterbezoeker even direct zal aanspreken. Theatraal gezien is het een vrij statische aangelegenheid met veel dialoog en weinig actie. De lichten flikkeren af en toe en er is veel campy interactie met het publiek. Er gebeurt weliswaar iets interessants in de tweede helft, wat charmant is, maar het benadrukt ook het gebrek aan actie elders. Maar dat terzijde: de subliem inventieve en briljant gearrangeerde nummers zullen u ongetwijfeld verbazen en vermaken. Ga voor de muziek en geniet; van zo’n avondje uit is nog nooit iemand slechter geworden.

Foto's: Scott Rylander

BOEK TICKETS VOOR MURDER FOR TWO