RECENSIE: Titanic, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Titanic

Southwark Playhouse

12 augustus 2013

4 Sterren

Na het zien van Thom Southerlands kleinschalige herneming van Yeston en Stones Titanic in het nieuwe Southwark Playhouse, staan een paar zaken buiten kijf.

Ten eerste is dit een opmerkelijke musical, werkelijk episch in zowel verbeelding als partituur. De muziek is subliem, complex, rijk aan melodie en harmonie, en perfect afgestemd op de personages. Het is een waar meesterwerk – en de orchestratie van Ian Weinberger is hier bijzonder sterk; alleen al het genot van de strijkers maakt de hele avond de moeite waard.

Ten tweede is dit zonder twijfel Southerlands beste regiewerk tot nu toe. Alles is tot in de puntjes doordacht en de productie hanteert een eigen logica waardoor de veelheid aan personages verrassend makkelijk te volgen is. Het decor en de kostuums van Davis Woodhead weten, ondanks de beperkte ruimte en middelen, een overtuigend tijdsbeeld en een gevoel van beklemming neer te zetten.

Ten derde is de muzikale leiding van Mark Aspinall bedachtzaam en bij vlagen ronduit opwindend: de ensemblenummers maken diepe indruk. Wel hebben de heren de neiging om soms te gaan schreeuwen in plaats van de klank goed te vormen, en de dictie krijgt niet altijd de aandacht en helderheid die het verdient.

Ten vierde komt de dramatische zeggingskracht van de tekst hier uitstekend tot zijn recht; er zijn geen zwakke schakels in de cast en veel acteurs zijn simpelweg ijzersterk. Elk personage voelt compleet aan, en hoewel meerdere acteurs dubbelrollen spelen, is elk individu duidelijk herkenbaar. Voor een verhaal waarvan de afloop vaststaat, weet deze cast het publiek enorm te boeien – het geheim zit hem in wie er overleeft en waarom, in plaats van de vraag of het schip het haalt.

Dit is, zonder overdrijven, een van de beste ensembleproducties die de London Fringe ooit heeft voortgebracht. Toch zijn sommige solozangprestaties niet helemaal opgewassen tegen de eisen van de partituur of de epische kwaliteit van het stuk. Feit is dat elke rol in Titanic bezet moet zijn door zangers van wereldklasse die ook nog eens fantastisch kunnen acteren. Hier ligt de balans, wellicht begrijpelijk, iets meer bij het acteren dan bij de zang – veel mannen missen de middenstem en de lage noten lijken voor bijna iedereen onbereikbaar. Er wordt veelvuldig met onvoldoende steun in het hoge register gezongen, maar dat is niet wat deze imposante partituur nodig heeft.

De uitblinkers zijn Greg Castiglioni (subliem als de getergde ingenieur), Nadim Naaman (Clarke, de winkelier die verliefd is op de dochter van de Lord), Claire Marlowe (de dochter van de Lord), James Hume (Etches, de steward van de eerste klasse, ondanks wat initiële dictieproblemen) en Celia Graham (de sociaal ambitieuze Alice – werkelijk uitzonderlijk).

Er is wisselend maar grotendeels indrukwekkend spel van Jonathan David Dudley (zijn Hartley is bijzonder goed), Dominic Brewer (Lightoller), Leo Miles (vooral in de uitkijk-scène) en Judith Street en Dudley Rogers (het oude stel dat besluit samen te sterven). Echter was beter zangwerk essentieel geweest bij de drie Kates (Grace Eccle, Scarlett Courtney en Victoria Serra) en Matthew Crowe (die Bride feilloos speelt maar simpelweg de macht niet heeft voor het grote duet met Barrett).

Aan de andere kant was krachtiger spel nodig geweest van James Austen-Murray (Barrett), Simon Green (Ismay, de laffe en ijdele reder) en Shane McDaid (Farrell, de jongen die tegen alle verwachtingen in wordt gered) om het stuk volledig tot zijn recht te laten komen.

Dat gezegd hebbende is dit een uiterst meeslepende productie met vele hoogtepunten en echt drama – en de muziek tilt je over de momenten heen waar de zang dat niet doet. Maury Yeston is een genie.