ELEŞTİRİ: Titanic, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Titanic

Southwark Playhouse

12 Ağustos 2013

4 Yıldız

Thom Southerland'ın Southwark Playhouse'un yeni mekanında sahnelediği, Yeston ve Stone imzalı küçük ölçekli Titanic prodüksiyonunu izledikten sonra söylenebilecek bir dizi su götürmez gerçek var.

Birincisi, bu prodüksiyon hayal gücü ve müzikal kompozisyonuyla gerçekten epik, olağanüstü bir müzikal. Müzikler muazzam; sofistike, melodi dolu ve her karaktere has bir ruh taşıyor. Karşımızdaki tam bir başyapıt ve Ian Weinberger’in orkestrasyonu burada özellikle parlıyor; yaylı çalgıların icrasından alınan o saf keyif bile tek başına tüm akşama bedel.

İkincisi, bu çalışma Southerland'ın bugüne kadarki en iyi yönetmenlik işi. Sunulan her ayrıntı en ince ayrıntısına kadar düşünülmüş; oyunun kendi içindeki kuralları o kadar tutarlı ki, kalabalık karakter kadrosunu takip etmek şaşırtıcı derecede kolaylaşıyor. David Woodhead’in dekor ve kostüm tasarımı, kısıtlı alan ve imkanlara rağmen dönemin ruhunu ve gemideki o sıkışmışlık hissini çok başarılı bir şekilde yansıtıyor.

Üçüncüsü, Mark Aspinall’ın müzik direktörlüğü derinlikli ve yer yer oldukça heyecan verici; özellikle koro sahneleri izleyiciyi derinden etkiliyor. Ancak erkek oyuncuların seslerini doğru teknikle çıkarmak yerine bağırma eğiliminde oldukları sahneler var; diksiyon ve netlik de her zaman hak ettiği özeni bulamıyor.

Dördüncüsü, metnin dramatik yapısı burada çok iyi korunmuş; zayıf performans sergileyen tek bir oyuncu yok, aksine çok sayıda parlak yetenek mevcut. Her karakter derinlemesine işlenmiş ve anlaşılmış; birçok oyuncu birden fazla rol üstlenmesine rağmen her bir karakter net bir şekilde ayırt ediliyor. Sonun en baştan belli olduğu bir hikayede, kadro seyirciyi yüksek bir merak seviyesinde tutmayı başarıyor; asıl ilgi odağı geminin batıp batmayacağı değil, kimin neden hayatta kalacağı üzerine yoğunlaşıyor.

Bu prodüksiyon, Londra Fringe tiyatrosunun bugüne kadar ortaya koyduğu en iyi koro (ensemble) işlerinden biri. Yine de bazı solo performanslar, bestenin zorlayıcı yapısına veya eserin bütününe hakim olan epik kaliteye pek yetişemiyor. Gerçek şu ki, Titanic'teki her bir rolün hem birinci sınıf birer şarkıcı hem de birinci sınıf birer oyuncu tarafından canlandırılması gerekiyor. Bu sahnelemede, belki de anlaşılabilir nedenlerle, terazi daha çok oyunculuktan yana ağır basıyor. Erkeklerin çoğunda orta ses frekansı eksik ve alt notalar neredeyse herkes için ulaşılamaz görünüyor. Desteklenmemiş yüksek perdeden bağırışlar mevcut, ancak bu muazzam orkestrasyonun ihtiyaç duyduğu güç o değil.

Gecenin en parlak yıldızları arasında Greg Castiglioni (vicdan azabı çeken mühendis rolünde harika), Nadim Naaman (Lord'un kızına aşık dükkan sahibi Clarke), Claire Marlowe (Lord'un kızı), James Hume (ilk başta diksiyon sorunları yaşasa da birinci sınıf kabin görevlisi Etches) ve Celia Graham (sosyal statü atlamaya çalışan Alice rolünde olağanüstü) yer alıyor.

Jonathan David Dudley (özellikle Hartley performansı çok başarılı), Dominic Brewer (Lightoller), Leo Miles (özellikle gözcü sahnesindeki performansıyla) ile birlikte ölüme el ele giden yaşlı çifti canlandıran Judith Street ve Dudley Rogers yer yer istikrarsız olsa da genel olarak etkileyici bir iş çıkarıyorlar. Ancak üç Kate'ten (Grace Eccle, Scarlett Courtney ve Victoria Serra) ve Bride karakterini kusursuz oynayan ama Barrett ile olan o büyük düeti bir türlü vokalde kurtaramayan Matthew Crowe'dan çok daha güçlü bir vokal performans beklerdik.

Öte yandan, James Austen-Murray (Barrett), Simon Green (kibirli ve ödlek gemi sahibi Ismay) ve Shane McDaid’in (imkansıza rağmen kurtulan genç Farrell), eserin hakkını tam olarak verebilmeleri için çok daha güçlü bir oyunculuk sergilemeleri gerekiyordu.

Yine de karşımızda, birçok doruk noktasına sahip ve gerçek dramın hissedildiği, baştan sona sürükleyici bir prodüksiyon var. Vokallerin düştüğü anlarda müzik sizi alıp götürmeye yetiyor. Maury Yeston tam bir dahi.