RECENSIE: Wicked, Apollo Victoria Theatre ✭✭✭✭✭

Wicked

Apollo Victoria Theatre

11 februari 2015

5 Sterren

Boek Nu | Meer Info

Hoe groot is de kans dat je acht keer per week volle zalen trekt voor een musical over politieke propaganda, etnische zuiveringen, racisme, ontrouw, groepsdruk, moord, burgerlijke ongehoorzaamheid, corruptie, geschiedvervalsing, de gebreken van een monarchie en dierenmishandeling? Vrijwel nul, zou je zeggen.

En toch...

Wicked snijdt al deze thema's aan, verpakt in een betoverende, magische wereld vol glitter en zijden gewaden. De show viert inmiddels alweer zijn negende jaar in het Apollo Victoria Theatre. Veel bezoekers zullen Wicked zien zonder te beseffen dat deze zware thema's voortdurend aanwezig zijn. Dat is direct een van de grootste krachten van het script van Winnie Holzman, gebaseerd op de roman van Gregory Maguire. Belangrijke maatschappelijke kwesties worden onder de aandacht van een jong (en ouder) publiek gebracht, slim vermomd als een romantische muzikale komedie over de voorgeschiedenis van een van de meest geliefde kinderverhalen ooit: The Wizard of Oz. Het is essentieel om Wicked als een volledig apart werk te beschouwen; wie verwacht een soortgelijke ervaring te krijgen als bij de Judy Garland-film, komt onvermijdelijk bedrogen uit. Wicked heeft een totaal andere sfeer, stijl en intentie, en moet op eigen kracht gewaardeerd worden. Hoewel enige kennis van de film helpt om bepaalde grappen te begrijpen, is het absoluut niet noodzakelijk om van de show te genieten.

In de kern is Wicked het verhaal van een vriendschap tussen twee jonge vrouwen, Galinda en Elphaba. Ze hebben een totaal verschillende achtergrond en zullen later de heksen worden die Dorothy ontmoet in Oz. De vraag wat 'goed' en 'slecht' (wicked) precies inhoudt, drijft het verhaal voort en veel zaken zijn niet wat ze lijken. Onderweg naar het "gelukkige" einde komen we bekende gezichten tegen: de Leeuw, de Blikken Man, de Vogelverschrikker, de vliegende apen en natuurlijk de Wizard. Maar ook nieuwe personages maken hun opwachting: de manipulatieve Madame Morrible en de professor-geit Doctor Dillamond, wiens stem hem letterlijk en figuurlijk wordt ontnomen door de onderdrukking die hij ondergaat.

Het verhaal werkt constant op twee niveaus: enerzijds het kleurrijke en romantische sprookje over twee heksen waarin de buitenstaander de knappe prins (of nou ja, kasteelerfgenaam) aan de haak slaat; anderzijds een volwassen verkenning van macht, verantwoordelijkheid en, bovenal, acceptatie.

Het is deze naadloze dualiteit die ervoor zorgt dat de zalen op Broadway al meer dan tien jaar vol zitten, en die Wicked in Londen ongetwijfeld ook naar die mijlpaal zal brengen. Dat, én de schitterende muziek van Stephen Schwartz. Dit is geen partituur die je direct bij de eerste luisterbeurt volledig pakt, al zitten er genoeg aanstekelijke nummers tussen die als 'oorwurmen' blijven hangen. Het is muziek die rijker en complexer wordt naarmate je haar vaker hoort. De weelderige klanken vragen om fantastische stemmen, iets wat in de Londense productie niet altijd de hoogste prioriteit leek te hebben.

Dat is nu wel anders.

Het resultaat is dat de huidige bezetting van Wicked de sterkste is die Londen tot nu toe heeft gezien. Alles aan de productie is in topvorm. Het ensemble is uitstekend en zorgt voor huiveringwekkend mooie harmonieën en strakke dansscènes. Het lichtontwerp (Kenneth Posner) is scherp en precies; de kostuums (Susan Hilferty) zien er fris en betoverend uit; het geluid (Tony Meola) is helder, al wordt het trommelvlies van de bezoekers af en toe wel erg op de proef gesteld. Wicked voelt, oogt en klinkt als een productie die pas negen weken draait, niet negen jaar.

Het mooiste aan deze versie is dat de show is teruggekeerd naar de essentie: het verhaal van twee heksen, in plaats van het verhaal over één groene heks met een blonde bijrol. De titel is Wicked, niet Elphaba. Die titel is zeer treffend omdat beide personages op hun eigen manier en op verschillende momenten 'slecht' zijn. Naar mijn mening werkt de show pas echt als de balans tussen Elphaba en Glinda perfect is.

Sterker nog: zonder een sensationele Glinda komt Wicked simpelweg niet volledig tot zijn recht.

Gelukkig is Savannah Stevenson een sensationele Glinda. Ze is zonder twijfel de beste vertolker van deze rol die ik heb gezien in zowel West End als op Broadway. Als rasactrice is ze messcherp in elke scène. Ze schakelt met bewonderenswaardig gemak van een verwend en egocentrisch meisje naar een stralende machtsvrouw, en raakt precies de juiste snaar als de bedrogen en bedriegende hartsvriendin en idool van het volk.

Haar komische timing is subliem, haar chemie met Elphaba en Fiyero geloofwaardig en ontroerend, en haar confrontatie met de Wizard en Madame Morrible aan het einde is ronduit fantastisch.

Vocaal is Stevenson adembenemend. Ze beschikt over een loepzuivere sopraan die in alle registers warmte en kracht uitstraalt. De hoge passages in No One Mourns The Wicked klinken moeiteloos; Popular is sprankelend en vol leven, en haar aandeel in Dancing through Life en de reprise van I’m Not That Girl is beeldschoon. Ze blinkt vooral uit in de duetten met de Elphaba van Emma Hatton: For Good is subliem, en ook What is this Feeling en de ontknoping van Defying Gravity zijn magisch. Hun stemmen kleuren prachtig bij elkaar. Maar het hoogtepunt is haar vertolking van Thank Goodness aan het begin van de tweede akte. Stevenson schittert hier door de vreugde en het verborgen verdriet van Glinda perfect te combineren. Door haar spel wordt Glinda de cruciale spil die de show nodig heeft. Emma Hatton was wegens ziekte afwezig, waardoor de alternate Elphaba, Natalie Andreou, te zien was. Andreou is een uitstekende Elphaba die geen enkele moeite heeft met de beruchte hoge uithalen in Defying Gravity en No Good Deed. In de hoogte is haar geluid rijk en opwindend. Ze heeft volledige controle en weet haar zang te kleuren met complexe tonen. In de lagere registers is ze soms wat minder goed te verstaan, maar dat is een klein puntje van kritiek op een verder ijzersterk optreden.

Andreou's acteerwerk is precies zoals het moet zijn; ze maakt de complexe reis van Elphaba begrijpelijk en oprecht. Ze is afwisselend brutaal, bang, warm, verward, intimiderend en inspirerend. De relaties met Glinda en Fiyero zijn geloofwaardig, en ze zet vooral de gecompliceerde band met haar zus Nessarose en haar diepe respect voor Doctor Dillamond prachtig neer. Door het zachte hart onder haar harde buitenkant te tonen, levert Andreou een veelzijdige topprestatie.

Fiyero is een lastige rol. Hij begint als een egoïstische, ijdele 'bad boy' uit de hogere kringen, maar hij is de katalysator voor verandering in het verhaal. Matthew Croke, die Jeremy Taylor verving, is een geweldige Fiyero; hij is knap, beweegt soepel en heeft de perfecte uitstraling voor de droomprins. Dancing through Life wordt fantastisch uitgevoerd en zijn duet met Andreou, As Long As You’re Mine, barst van de passie. Croke straalt charme uit en maakt het centrale trio compleet.

Katie Rowley Jones, de originele Nessarose van West End, is weer terug en haar vertolking is prachtig gerijpt. Ze speelt de gehandicapte zus van Elphaba met een tastbare mix van wrok en teleurstelling. Vooral de beheerste wanhoop in haar scènes in de tweede akte is meeslepend. Ook vocaal is ze in topvorm. Sam Lupton is een goede Boq, zeker in de tweede akte. Hij heeft een mooie stem en een fijne podiumpresentatie, al zou hij in de vroege scènes nog iets meer uitbundigheid mogen tonen.

Martyn Ellis vindt de juiste balans tussen een mystieke leider en een machiavellistische manipulator in zijn rol als de Wizard. Hij slaagt erin om van de Wizard een samenhangend personage te maken. Er gaat een onmiskenbare charme uit van deze gevallen figuur, en hij schittert met name in de tweede akte. Liza Sadovy raakt precies de juiste snaar als de gewiekste Madame Morrible, vooral in haar momenten met Glinda.

Philip Childs levert uitstekend werk als de getergde Doctor Dillamond en Kyle Anthony is geweldig als Chistery; zijn laatste woorden vormen een krachtig symbool van hoop.

Wicked verkeert in absolute topstaat en de huidige cast haalt alles uit het materiaal. Of je de show nu al hebt gezien of nog nooit: dit is hét moment om te gaan – je zult er ongetwijfeld door geraakt worden.

BOEK NU TICKETS VOOR WICKED IN HET APOLLO VICTORIA THEATRE