RECENZJA: The Watching, White Bear Theatre ✭✭✭

Mark Ludmon recenzuje sztukę Nicholasa Limma pt. The Watching wystawianą w White Bear Theatre.

The Watching White Bear Theatre, Londyn

Trzy gwiazdki

Zarezerwuj bilety

W latach 40. XVII wieku Anglię zalała nowa fala histerii na punkcie czarownic, której przewodził samozwańczy „Główny Łowca Czarownic”, Matthew Hopkins. Szacuje się, że w latach 1644–1646 brał udział w doprowadzeniu do śmierci około 300 kobiet. Tym samym on i jego współpracownicy odpowiadają za większą liczbę egzekucji za czary w Anglii niż odnotowano w ciągu poprzedniego stulecia. Jego rządy terroru stały się kanwą klasycznego horroru z 1968 roku „Pogromca czarownic” (Witchfinder General) z Vincentem Price’em, a ten brutalny okres w historii zainspirował teraz Nicholasa Limma do napisania nowej sztuki – The Watching.

Łowcą czarownic w tym przypadku jest William Taverton, który po tajemniczej śmierci żony powraca z Londynu do rodzinnego domu w Glynwood na bagnistych terenach The Fens w Anglii Wschodniej (czyli tam, gdzie prawdziwy Hopkins toczył swoją walkę z szatanem). Towarzyszy mu dwójka dzieci, Grace i James – oboje u progu dorosłości, lecz wciąż zdominowani przez apodyktycznego, charyzmatycznego ojca. Napięcie rośnie, gdy Taverton sprowadza do domu dawną przyjaciółkę Grace z dzieciństwa, Beth, którą podejrzewa o uprawianie magii. Przywiązana do krzesła i pozbawiona jedzenia, ma być nieustannie obserwowana przez członków rodziny według grafiku. Mają oni być świadkami momentu, w którym jej prawdziwa natura czarownicy zostanie ujawniona podczas wizyty diabła lub jednego z jego sług.

Bez względu na to, czy Beth naprawdę jest czarownicą, jej obecność rzuca na rodzinę swoisty urok, wydobywając na światło dzienne sekrety z przeszłości i pokazując, że nikt nie jest tak niewinny, jak mogłoby się wydawać. Podczas gdy Beth przechodzi przez udrękę „czuwania”, rzuca wyzwanie Grace i Jamesowi, „torturując” ich pytaniami i słowami – tym samym zamieniając obserwatorów w obserwowanych.

Pewna siebie i inteligentna Beth wydaje się winna jedynie tego, że jest „niezależna i cięta”, co wyróżnia ją jako kobietę żyjącą wbrew ogólnie przyjętym normom społecznym. Prześladowanie jej przez Tavertona ma podłoże coraz bardziej mizoginistyczne, co wyjaśnia się w dalszej części spektaklu, podkreślając wagę tematu pozycji niepokornej kobiety w patriarchalnym społeczeństwie.

Język dramatu miewa momenty lirycznego piękna, ale poza tym utrzymany jest w nowoczesnym stylu, doprawionym humorem mimo ciężkiej tematyki. Trójka młodszych bohaterów przywołuje świat dziecięcych rywalizacji i wiejskich plotek, które z czasem przerodziły się w złośliwe i bezmyślne oskarżenia. Nie zdradzając zbyt wiele, historia nieoczekiwanie wybucha w pełnym akcji finale, który jest sporym zaskoczeniem po tym, co dotychczas zapowiadało się na kameralny dramat rodzinny.

Na scenie możemy zobaczyć kilka udanych kreacji, w tym Kerry Gooderson jako Beth, Jeannie Dickinson w roli Grace oraz Ryana Whittle’a jako Jamesa. Alexander Nash jest odpowiednio przerażający jako owładnięty obsesją łowca, wnosząc na scenę brutalną, męską grozę przy każdym pojawieniu się. Spektakl, wyreżyserowany przez samego autora, zawiera intrygujący i osobliwy przerywnik taneczny z muzyką Emmylou Harris, który potęguje podskórne napięcia, choć wydaje się nieco odstawać od naturalistycznej konwencji reszty przedstawienia. Jest to debiut nowej grupy teatralnej Ragged Crow i miło byłoby zobaczyć więcej takiej inwencji w ich przyszłych produkcjach.

Spektakl grany do 20 października 2018 roku

REZERWUJ BILETY NA THE WATCHING