ELEŞTİRİ: Assassins, Watermill Theatre Newbury ✭✭✭✭

Libby Purves, Newbury'deki Watermill Theatre'da sahnelenen Stephen Sondheim ve John Weidman imzalı Assassins müzikalini inceliyor.

Assassins ekibi. Fotoğraf: The Other Richard Assassins

Watermill Theatre, Newbury

4 Yıldız

Bilet Alın

Bu, en azından bizim için, bu vahşi müzikalin Trump dönemindeki ilk prodüksiyonu: Abraham Lincoln'den Bush ve Reagan'a kadar Amerikan başkanlarını öldürmeye yönelik başarılı ya da başarısız tüm girişimleri yeniden kurgulayan bir revü. Müzikal; insan fanatizmini, hayal kırıklığını, yetersizliği, aptallığı, kibri, silah takıntısını (“dünyayı değiştirmek için serçe parmağını kıvır”) ve saf ilgi çekme arzusunu bazen alaycı, bazen de duygusal bir portreyle sunuyor. Geçerken belirtmeliyim ki, bizzat Başkan'ın Twitter'da çoğu gün yukarıdakilerden en az üçünü sergilediği bir çağda, bu durum eseri iki kat ironik ve endişe verici kılıyor.

Assassins'te Evelyn Hoskins ve Sara Poyzer. Fotoğraf: The Other Richard

Ancak gösterinin kendisi ölümsüz, el üstünde tutulacak bir yapıt. Bazıları için her zaman rahatsız edici derecede sert ve karanlık görünecek; Sondheim'ın kafiyelerindeki deha, böylesine ölümcül bir konu için uygunsuz kaçacaktır. Ancak Bill Buckhurst’ün prodüksiyonu gerekli tüm canlılığa ve insani ciddiyete sahip: Sahnede (ve zaman zaman yanlarda) dolaşan, Sondheim’ın bluegrass, honkytonk, gospel, vodvil, Bernstein ve caz gibi büyük Amerikan müziklerinden gelen esintilerine hayat veren olağanüstü yetenekli oyuncu-müzisyen kadrosu buna çok yardımcı oluyor. Anlatıcı olarak genç bir kadının -ekose gömlek ve kot pantolonuyla Lillie Flynn- seçilmesi de yerinde olmuş: Kenarda durup en başından itibaren sızlanarak “Neden yaptın bunu Johnny?” diye sorarken, Wilkes Booth kötü eleştirilerinden ve Lincoln nefretinden bahsederek öfke kusuyor.

Assassins ekibi. Fotoğraf: The Other Richard

100 dakikalık kesintisiz ve sıkı tempoda pek çok performans öne çıkıyor: Kibiriyle Charles Guiteau rolünde Eddie Elliott, Noel Baba kıyafeti içinde Amerikan yaşam tarzını yeren ve tanımlayan öfkeli Samuel Byck rolünde Steve Symonds; hiçbir makul sebep olmaksızın Gerald Ford'u saf dışı bırakmaya çalışıp başaramayan Lynette Fromme ve Sarah Jane Moore rolleriyle -Evelyn Hoskins ve Sara Poyzer- arasındaki hayali diyaloglar keyifli bir soluklanma sağlıyor. Reagan'ı öldürürse Jodie Foster'ın kendisini fark edeceğini sanan zavallı ve kaçık Hinkley rolündeki Jack Quarton ise seyirciyi duygulandırıyor.

Joey Hickman ve Jack Quarton. Fotoğraf: The Other Palace

Onlarca yılın ötesinde birbirleriyle buluşup etkileşime giriyorlar; özellikle de geçmişin ve geleceğin hayaletlerinin Dallas'ta perişan haldeki Lee Harvey Oswald'ın etrafını sardığı ve onu ölümsüz olmanın, o kötü şöhretli salonda adının anılmasının tek yolunun kendini değil John Kennedy'yi vurmak olduğuna ikna ettikleri o muazzam, harika sahnelenmiş toplu sahnede. Onların o bitmek bilmeyen ve sinsi tartışmaları, sonucu bilmenize rağmen nefesinizi kesiyor.

Tam bir ustalık eseri. Ve her zaman ürkütücü derecede güncel. Başka neden Amerikan devlet başkanları Londra'daki Mall caddesinde bile zırhlı limuzinlerle gezsin ki? Oysa bizimki, Tanrı'ya şükür, hala altın faytonla geçip gidecek kadar cesur.