ELEŞTİRİ: Ballroom, Waterloo East Theatre ✭✭✭

Ballroom

Waterloo East Theatre

15 Mayıs Pazartesi

3 Yıldız

Michael Bennett'ın ‘A Chorus Line’ ile yakaladığı devasa başarıdan sonra neler yaptığını merak ediyorsanız, işte size harika bir fırsat. Waterloo East istasyonunun altındaki bu maharetli 100 kişilik tiyatro, kuruluşunun yedinci yılını kutlarken alışılmadık ve genelde pek bilinmeyen müzikal repertuarlarını bizlerle buluşturmaya devam ediyor. Kurucusu ve sanat yönetmeni Gerald Armin imzalı bu yapım, belki de mekanın şimdiye kadarki en görkemli işi: 14 kişilik oyuncu kadrosu ve 5 kişilik orkestra, 1970'lerin New York'undaki o şaşaalı ama bir o kadar da mütevazı Stardust Ballroom dans kulübünü canlandırırken sahneyi her köşesiyle dolduruyor.

Ulusal Tiyatro'nun ‘Follies’ prodüksiyonuyla eş zamanlı olarak karşımıza çıkan bu oyun, orta yaşın üzerindeki insanların hayatlarına ve deneyimli sanatçıların ustalığına odaklanıyor. Ancak Broadway'in altın çağından kalma eski yıldızları anlatan ‘Follies’in aksine, ‘Ballroom’ bizi Broadway'in ışıltısından epey uzakta, Bronx'un sıradan semt sakinleriyle tanıştırıyor. Haftada bir kez, Paul O'Shaughnessy imzalı sade ve biraz sönük dekorlu dans salonunda bir araya gelen bu insanlar (Inga Davis-Rutter’ın Broadway orkestrasını aratmayan düzenlemeleriyle) ritmik melodiler eşliğinde dans ediyorlar. Neil Gordon’un dozunda veya abartılı dönem kostümleri içinde rumba, vals ve bossa nova adımlarıyla pistte dönen kalabalık, dış dünyanın gri gerçeklerini bir kenara bırakıp disko topunun ışıltısında teselli buluyor.

Bu atmosferin odak noktasında, eşini kaybettikten bir yıl sonra hayat dolu arkadaşı Angie (neşesiyle parlayan Natalie Moore-Williams) tarafından 'yeniden mutlu olmaya' ikna edilen kağıt üstünde 'yeni bir başlangıç' yapan dul Bea Asher var. Jessica Martin tarafından canlandırılan Bea, Richard Mawbey’in peruk tasarımındaki ustalığıyla mucizevi bir şekilde yaşlandırılmış olarak karşımıza çıkıyor. Jessica Martin sahnelere bu önemli rolle harika bir dönüş yapmış. Makyajını kim yaptıysa ellerine sağlık; o yorgun ve solgun teniyle, sadece pistte değil, pist dışında da Al Rossi (Minnesota doğumlu Cory Peterson, mesafeli ama samimi New Yorklu tavrını çok iyi yakalamış) ile yeni bir hayat kurmaya çalışan yalnız bir kadının çaresizliğini ve cesaretini her zerresinde hissettiriyor. Bu, müzikal tiyatroda aşina olduğumuz bir yolculuk olsa da burada her şey hayatın sıradanlığı ve tekdüzeliğiyle harmanlanmış. Hatta ikinci perdede ailesiyle yaşadığı ve Fassbinder’in ‘Korku Ruhu Kemirir’ filmini anımsatan o sert yüzleşme bile, büyük patlamalar yerine sağduyu ve makul bir dille çözülüyor. Oldukça insancıl ve abartısız bir mesaj.

Bu duru anlatım, muhtemelen oyunun yazar Jerome Allan Kass’ın bir televizyon piyesinden uyarlanmış olmasıyla ilgili. Bu eser, aslında Kass’ın doğup büyüdüğü Bronx’a ve oranın mizah dolu sıradan insanlarına yazdığı bir aşk mektubu gibi. Bir tencere anne çorbası gibi sıcak ve içten olan diyaloglar, kısık ateşte kaynarken aralarda nükte dolu kıvılcımlar saçıyor: Mızmız bir müşterinin Bea’nin dükkanındaki deniz kabuklarından yapılmış bir süs eşyasını gösterip “Bu gerçek mi?” diye sorması üzerine aldığı “Gerçek NE?” cevabı gibi. Kimsenin fazlaca öne çıkmaya çalışmadığı ama gerektiğinde bir tango yarışmasında birinci seçilmeyi kahkahalarla karşılayan samimi bir dünya bu. Alışılagelmiş müzikal kalıplarının dışında olduğu bir gerçek; bu yüzden o dönemki eleştirmenlerin ve seyircilerin filme ne tepki vereceklerini bilememiş olmalarına şaşmamalı.

Ancak Waterloo East’teki bu yapımda böyle bir endişeye gerek yok. Koreograf Nancy Kettle oyuncuları oldukça yoğun rutinlerden geçirmiş ve ekip bunun hakkını fazlasıyla veriyor. 72 yaşındaki tecrübeli Gerry Tebbutt, yılların birikimiyle sergilediği fiziksel esneklik ve güçle hayranlık uyandırıyor. Onu yollarca önce West End sahnelerinden veya 17 yıl boyunca Guildford Oyunculuk Okulu'ndaki (GSA) çalışmalarından tanıyor olabilirsiniz. Bu etkileyici özgeçmişler, bir prodüksiyondan ziyade adeta bir 'sanat olayı' sunmak için bir araya gelmiş bu ekip için oldukça doğal.

Her bir oyuncu, nesillere ilham veren efsanevi oyunlardan gelen devasa bir tecrübeyle sahne alıyor. Colette Kelley (Shirley rolünde) ‘Hair’ ve ‘Grease’in orijinal İngiltere kadrolarındaydı. Jill Francis (Martha rolünde) kariyerine Danny La Rue ile başlamış usta bir koreograf. Keza Annie Edwards (Pauline), Garry Freer (Lightfeet), Olivia Maffett (Helen/Emily), Dudley Rogers (Harry), Tim Benton (Jack/Bill) ve James Pellow (Petey) gibi isimler de bu topluluğa gerçekten özel bir derinlik ve ustalık katıyorlar.

Tüm bu yapımın sadece iki hafta gibi kısa bir sürede ortaya çıktığını düşünmek hayret verici. Evet, oyunun tam ritmini bulması için biraz daha sahnelenmeye ihtiyacı olabilir ama şimdiden o samimi atmosferi yakaladığı anlar çok fazla. Waterloo East'in bu küçük ve sıcak ortamı sayesinde, hikaye ilk televizyonda yayınlandığında seyircinin hissettiği o yakınlığı biz de hissediyoruz. Billy Goldenberg’in dönemin TV programlarından aşina olduğumuz müzikleri, belki çok özgün değil ama hikayeyi canlı tutuyor ve bu sıradan hayatların döngüselliğini başarıyla yansıtıyor. Jessica Martin, oyunun en can alıcı şarkısı ‘Fifty Cents’i büyük bir tutku ve kusursuz bir diksiyonla seslendiriyor. Alan ve Marilyn Bergman’ın yazdığı sözler, bu sade hayatların dürüst gerçeklerini anlatıyor; Andy Hill’in kusursuz ses miksajıyla her kelime kristal berraklığında kulağımıza ulaşıyor ve tıpkı dansçılar gibi hiç falso vermiyor. Belki biraz daha risk alınsa daha heyecan verici olabilirdi ama her şey kontrol altında ve tıkır tıkır işliyor.

4 Haziran 2017 tarihine kadar

Fotoğraflar: Robert Piwko

WATERLOO EAST THEATRE'DAKİ BALLROOM MÜZİKALİ İÇİN BİLET ALIN