ELEŞTİRİ: Dessa Rose, Trafalgar Studios ✭✭✭✭

Dessa Rose Trafalgar Studios 2 29 Temmuz 2014 4 Yıldız Bilet alın

I Can't Sing müzikalinin yakın zamandaki vedası West End üzerinde kara bir bulut gibi dolaşsa da, her şerde bir hayır vardır dedikleri doğru çıktı.

Çünkü eğer o oyun devam etseydi (ki oldukça iyi bir oyundu, devam etmeliydi), Cynthia Erivo'nun Stephen Flaherty (müzik) ve Lynn Ahrens'ten (metin ve şarkı sözleri) oluşan usta ekibin 2005 yapımı müzikali Dessa Rose'un Avrupa prömiyerinde başrol oynaması pek mümkün olmayacaktı. Şu an Trafalgar Studio Two'da ön gösterimde olan bu yapımı kaçırmak büyük bir kayıp olurdu.

Dessa Rose, 1800'lerin ortasından 1920'lerin başına kadar Amerika'nın güneyinde iki kadının hayatını takip eden, olağanüstü etkileyici bir müzikal tiyatro eseri. Dessa Rose köle olarak doğmuş, ancak on altı yaşına geldiğinde bir çocuk sahibi olmuş, ölüme mahkum edilmiş ve kaçmaya başlamıştır. Onun hikayesi, Güney'in soylu zarafeti içinde doğan ve iyi bir evlilik yapması beklenen beyaz bir kadın olan Ruth'un hikayesiyle kesişir. Ruth evlenir ama aradığını bulamaz; kumarbaz kocası tarafından terk edilmiş, işlerin yürümediği bir çiftlikte tek başına kalmıştır.

Müzikalin büyük bir kısmı, her ikisi de kendi yollarıyla dikkate değer, azimli ve harika olan bu iki kadın arasında zamanla güçlenen dostluğu anlatıyor. Adeta bir masal gibi; iki kadının öyküsü olmasa, Mark Twain tarafından yazıldığını düşünebilirsiniz. Köleliğin olağan görüldüğü, umut ve uyumun büyük mücadelelerle kazanıldığı o yıllarda, derin Güney'deki kadınların ve Afrikalı Amerikalıların hayatındaki iniş çıkışlara dair ham ve yoğun gözlemler mizahi bir ruhla harmanlanmış.

Sırasıyla hem komik hem de derinden etkileyici olan bu hikaye, sonuna kadar pek çok ters köşeye sahip.

Andrew Keates, oyunu emin ve net bir elle yönetiyor. Prodüksiyon sade ve yalın ancak asla sıkıcı veya kafa karıştırıcı değil. Küçük alan maksimum düzeyde kullanılmış ve izleyici ile oyuncular arasındaki aşırı yakınlığa rağmen, hiçbir zaman bir rahatsızlık hissi oluşmuyor. Metne mükemmel derecede uyan ve eserin parlamasına yardımcı olan bir samimiyet hakim.

Garance Marneur'un akıllıca tasarlanmış yapboz benzeri dekoruna dair her şey tıkır tıkır işliyor. Sürekli asılı duran zincirler, kölelik kavramının altta yatan varlığını pekiştiriyor ve bu zincirler şaşırtıcı ve karanlık sahnelerde farklı amaçlarla kullanılıyor. Phillipa Batt imzalı kostümler de dönemi muazzam bir şekilde yansıtıyor.

Dean Austin birinci sınıf bir müzik yönetimi sunarken, salonun köşelerine dağılmış küçük ama sıra dışı orkestra (piyano, keman/mandolin, nefesli çalgılar ve çello) mükemmel bir eşlik sağlıyor. Oyuncu kadrosu da partisyonun gerektirdiği anlarda perküsyon kısmına destek veriyor. Müziğin yarattığı genel etki kamp ateşlerini, toplu yolculukları ve dayanışmayı çağrıştırıyor. Müzisyenlerin konumu ortak amaç duygusunu pekiştiriyor; bu, karşılığını fazlasıyla veren zekice bir dokunuş.

Her şeyin merkezinde ise Cynthia Erivo'nun ana karakter olarak sergilediği olağanüstü ve kusursuz performans yer alıyor. Acı ve güzellikle dolu, hayranlık uyandırıcı bir sesle şarkı söylüyor; diksiyonu ve tonu berrak, zengin ve son derece hassas. Oyunculukta da bir o kadar başarılı. Komik, mütevazı, intikamcı, tetikte, sert, sevgi dolu, gözlemci ve neşeli. Gözleri enerjiyle parlıyor ve ne zaman ışığa adım atsa (hata gölgelerde gizlendiğinde bile) anlatıya enerji katıyor ve eserin çarpan kalbi oluyor.

Gerçekten büyüleyici bir performans. Mümkün olan her şekilde hayat dolu.

Özgürlük tutkusu en az kalbi kadar büyük olan köle arkadaşı Nathan rolünde Edward Baruwa'dan mükemmel bir destek alıyor. İkinci perdedeki "The Scheme" yorumu gecenin en eğlenceli anlarından biri.

Ruth rolünde Cassidy Janson, özellikle ikinci perdede Erivo ve Baruwa ile daha fazla zaman geçirdiği sahnelerde çok iyi bir oyunculuk sergiliyor. Baruwa ile kurduğu ilişki özellikle hassas ve gerçekçi. Erivo ile olan atışmaları ve nihayetinde kurdukları dayanışma ise canlandırıcı bir dürüstlüğe sahip. Vokal olarak bazı anlarda biraz çekingen kalsa da bu durum bir sorun teşkil etmiyor. Gerekli yeteneğe sahip ve izleyici onun sesinden keyif almak istiyor. Erivo ile olan armonileri hafızalarda yer edecek kadar keyifli.

Cassidy, ilk perdede her zaman güven veren John Addison ile harika bir an paylaşıyor; "Bertie’s Waltz" gerçek bir umut ve neşe dolu bir sahne ve Ruth için sonrasında gelecek olanlara zemin hazırlıyor. Addison birden fazla rolü başarıyla canlandırıyor, ancak ikinci perdede daha az sahnesi olması bir eksiklik.

Jon Robyns, hırslı, bencil ve bağnaz düşmanı Adam Nehemiah rolünde alışılmışın dışına çıkarak harikalar yaratıyor. Karakterini ustalıkla inşa ediyor ve yavaş yavaş içindeki karanlığı ve intikam hırsını ortaya çıkarıyor. Şarkılarını etkileyici bir netlikle seslendiriyor.

Sharon Benson, Miquel Brown ve Abiona Omonua, gospel şarkıcısı enerjisiyle muazzam işler çıkarıyorlar. Alexander Evans ise kötü niyetli çiftlik sahibinden, zengin züppeye ve sert ama nazik şerife kadar canlandırdığı her küçük rolle hayran bırakıyor.

Kadronun genelinde gerçekten hiçbir zayıf halka yok. Herkes üzerine düşeni, West End'de daha sık görmek isteyeceğimiz bir güven ve beceriyle yapıyor.

Neill Brinkworth’un atmosferik ışıklandırması ve Sam Spencer Lane’in koreografisi işin tuzu biberi olmuş. Küçük bir eleştiri gerekirse, James Nicholson’ın ses tasarımı söylenebilir ancak henüz çok erken ve prömiyer yaklaştıkça bu pürüzler mutlaka giderilecektir.

Bu, zor ama son derece çekici ve eğlenceli bir müzikal tiyatro eserinin muazzam bir olgunlukla sunumu. Keates’in şimdiye kadarki en iyi işi ve Erivo gibi gerçek bir güce sahip başrol oyuncusuyla her yönden başarıya ulaşıyor.

Eğer ustalıkla anlatılmış ve harika icra edilmiş iyi bir hikayeyi seviyorsanız, biletler bitmeden mutlaka yerinizi ayırtın.

Trafalgar Studios için Dessa Rose biletlerinizi ayırtın