ELEŞTİRİ: Jekyll & Hyde, Platform Theatre ✭✭✭

Jekyll & Hyde

Platform Theatre

29 Temmuz 2015

3 Yıldız

Bu yeni uyarlamanın sıkıcı olduğunu ya da risk almaktan kaçındığını kimse söyleyemez. Jonathan Holloway’in prodüksiyonu, Stevenson’ın orijinal kısa romanını adeta yerle bir ederek hikâyeyi bambaşka bir döneme taşıyor, yeni karakterler ve temalar sunuyor.

Jekyll artık takım elbiseli, ağırbaşlı bir adam değil; aksine Doğu Avrupa'dan gelen kadın bir araştırmacı bilim insanıdır. Savaş döneminde yaşadığı tarif edilemez (ve belirsiz) istismarların izlerini taşıyarak İngiltere'ye gelir, kendini araştırmalarına ve yeni kariyerine adar. 19. yüzyıl İngiltere’sinin bağımsız kadın doktorlara pek de kucak açmadığını görünce, bir nevi 'Viola' (Twelfth Night) karakterine bürünerek erkek kılığına girer. Ancak trajik bir şekilde, metot oyunculuğunu yeni bir seviyeye taşır ve yavaş yavaş en çok korktuğu o testosteron canavarına, yani Bay Hyde'a dönüşür.

Konsept cesur ve merak uyandırıcı; yanlış ellerde feci bir fiyaskoya dönüşebilirdi. Ancak o kadar taze ve başarılı bir şekilde sahnelenmiş ki, yeni toplumsal cinsiyet teması hem doğal hissettiriyor hem de çatışma ve ikilik üzerine bir alegori olan orijinal metinle uyum sağlıyor. Diyaloglar, bizzat Stevenson’ın kaleminden çıkmışçasına akıcı ve keskin. Jekyll’ın talihsiz bir İngiliz beyefendisiyle yaşadığı aşk hikâyesini içeren yeni olay örgüsü ise son derece sürükleyici ve iyi oyunculukla desteklenmiş.

Öte yandan, hikâye akışının hikâyenin el yazmasını satın almaya çalışan bir yayıncı çerçevesine oturtulması çoğu zaman gereksiz bir his yaratıyor; oyun bu unsur olmadan muhtemelen daha güçlü olurdu. Ayrıca zaman zaman bir kimlik krizi de yaşanıyor; metinde Çin'e yapılan birkaç atıf ve sahnenin tepesinde asılı duran hoş Çin fenerleri var. Prodüksiyonun geçmişi (İngiltere-Hong Kong ortak yapımı olması) göz önüne alındığında bu göndermeler anlaşılabilir, ancak biraz zorlama duruyor ve tam olarak geliştirilmemiş hissi veriyor.

Olivia Winteringham, baş karakterlerde çok katmanlı ve büyüleyici bir performans sergiliyor. Gerektiğinde yıkıcı derecede seksi ve baştan çıkarıcı, hikâyenin kötü karakterine dönüştüğünde ise bir o kadar dengesiz ve korkutucu olabiliyor. Hatta bir sahnede kapağına doğru koşarak atladığı bir bölme vardı ki, kendini yaralamadan bunu nasıl başardığını hâlâ düşünüyorum!

Jekyll’ın aşkı Henry Utterson rolünde Michael Edwards oldukça hassas bir oyunculuk sergiliyor. Sevdiği kadına destek olmakla yasaların doğru tarafında kalmak arasında sıkışmış, iyi niyetli ama huzursuz bir adamı başarıyla yansıtıyor. Ayrıca, özellikle deliye dönmüş nişanlısından kurtulmaya çalıştığı sahnelerde komedi zamanlamasındaki yeteneğini de konuşturuyor.

Bununla birlikte, konuk oyuncu kadrosundaki bazı isimlerin tonlamaları zaman zaman aksıyor ve bu da metnin kalitesini gölgeliyor. İkinci bir dilde oyunculuk yapmanın ne kadar büyük bir mücadele olduğunu bildiğim için (ben kendi dilimde bile zorlanırım!) bunu söylemek üzücü, ama göze çarpan bir durumdu.

Birçok farklı rolü ve müzik aletini başarıyla idare eden topluluk genelinde güçlü performanslar vardı. Müzikal geçişler yerindeydi ve doğru atmosferi yakaladı; ancak oyunun tek dans numarası, yapay duman ve sahnedeki kalabalık nedeniyle pek başarılı olamadı.

Neil Irish’in sahne tasarımı; her türlü gizli kapak, merdiven ve setin arka planının baş karakter gibi sık sık değişmesine olanak tanıyan zekice tasarlanmış döner kapılarıyla adeta bir muammaydı. Kostümler de gösterişli ve renkliydi; Jekyll ve Hyde’ın dönüşümü ve farklı ruh halleri, bir dizi ilginç kıyafetle çok iyi yansıtılmıştı.

Jekyll & Hyde asla ucuz bir numara gibi hissettirmiyor ve birçok yeniden uyarlamanın düştüğü tuzaklardan kaçınıyor. Aksine, baştan sona iyi sahnelenmiş, iyi oynanmış ve iyi yönetilmiş, akıllıca ve yaratıcı bir prodüksiyon.

Jekyll & Hyde, 8 Ağustos 2015 tarihine kadar Platform Theatre'da sahnelenmeye devam ediyor.