ELEŞTİRİ: The Jewish Legends, Gatehouse Upstairs ✭✭✭

The Jewish Legends

Upstairs at the Gatehouse

2 Eylül

3 Yıldız

Eleştirmenlerin karşılaştığı en büyük zorluklardan biri, gösteriler arasında nasıl etkili karşılaştırmalar ve değerlendirmeler yapacaklarıdır. Örneğin, görkemli bir West End prodüksiyonu ile küçük bir topluluk oyununu nasıl güvenilir bir şekilde kıyaslayabilirsiniz?

Neyse ki bu hafta bu görev biraz daha kolaylaştı; geçen hafta izlediğim muazzam revü 'You Can’t Succeed On Broadway Without Any Jews' macerasından hemen sonra, Yahudiliğin en iyi müzisyenlerine bir başka saygı duruşu niteliğindeki 'The Jewish Legends'ı izlemeye gittim.

Tematik olarak oldukça benzer bir zeminde olmasına rağmen, şarkı listesi geçen hafta gördüğüm gösteriden neredeyse tamamen farklıydı; tek ortak nokta Fiddler on the Roof'tan (Damdaki Kemancı) birkaç parçaydı. The Jewish Legends, şarkı yazarlarından ziyade Yahudi şarkıcılara odaklanmış ve sahne müzikallerinden çok popüler listelerdeki müziklere yönelmişti.

Bu durum, gecenin Al Jolson, Bette Midler ve Burt Bacharach gibi önde gelen Yahudi şarkıcıları kapsadığı anlamına geliyordu. Neredeyse bir asırlık bir sürece yayılan sanatçılar, birbirlerini etkiledikleri için seçilmişti; bu da akşam boyunca güzel bir anlatı örgüsü sağlıyordu. Elbette böyle bir liste seçmek hiç kolay değil ama müzikal yetenek söz konusu olduğunda bir Dylan veya Manilow, (şüphesiz harika olan) Groucho Marx'tan daha üst sıralarda yer almaz mıydı? Yine de, de gustibus non est disputandum (zevkler tartışılmaz)…

The Jewish Legends, titiz bir kurguya şiddetle ihtiyaç duyan bir metne rağmen ortaya çıkan mükemmel müzikal anlarla tuhaf bir yapım olmuş. Önce olumlu yanlar: dört kişilik kadro harika ve hiçbir kusur bulunamaz. Martin Milnes, gerçekten dikkat çekici bir sese, bir tür genizden gelen soprano tınısına sahip bir adam olarak gecenin öne çıkan ismiydi. Müthiş bir sahne duruşuna ve ekip içindeki en doğal tavırlara sahipti; 'Alfie'nin gümüş değerindeki yorumuyla gecenin performansına imza attı.

Joanna Lee de Barbra Streisand'dan 'Don’t Rain on My Parade' ve 'Where Is It Written?'ın dokunaklı yorumlarıyla muazzamdı. Ancak metnin konuşma kısımlarını sunumu biraz rahatsız ediciydi; sık sık yaptığı el kol hareketleri ve vurgulu hitabeti bana bir çocuk programı sunucusunu anımsattı. Martin Neely ve hamileliğinin son döneminde olan Molly Marie Walsh da dörtlü grubun tamamlanması için sağlam performanslar sergilediler.

'Never Succeed'in metni vurucu, mizahi ve özlü iken, The Jewish Legends müzikal aksiyonun önüne geçen aşırı uzun bir metnin yükü altında kalmış. Bazı biyografik arka plan bilgileri gerekli ancak budanması gereken çok fazla fazlalık vardı; ilk on dakikada söylenen şarkıdan daha fazla söz vardı. Eserin her yanına dağılmış olan (bazıları profili çizilen müzisyenlerden alıntı, bazıları ise orijinal espri olan) onlarca kelime oyunu ve komik aralar ayıklanmaya başlamak için iyi bir yer olabilir. Bunlar nadiren hedeflenen etkiyi yarattı ve eğer çöpe atılsalardı, tüm eser çok daha güçlü (ve daha akıcı) olurdu.

İkinci yarı, 'The Rose', 'Matchmaker' ve 'Don’t Rain On My Parade' gibi hit şarkıların yer aldığı, gösterinin kesinlikle en güçlü bölümüydü. Hareketli ve hiperaktif 'Never Succeed'e kıyasla, ciddi bir koreografi içermeyen çok daha statik bir performanstı. Seyirci enerjisi oldukça düşüktü (kendi sıramdaki herkesten en az kırk yaş daha gençtim) ancak dörtlü sahnede eğleniyordu ve sonunda herkesin gönlünü kazanmayı başardılar.

İki Yahudi müzikal revüsü arasındaki bu düelloda, daha yaratıcı sahnelemesi ve çeşitli şarkı listesi nedeniyle puanla olsa da zaferi 'Never Succeed'e vermem gerekir. The Jewish Legends, dört çok yetenekli şarkıcı için harika bir vitrin. Ancak konsept ve metin karmaşık ve şişirilmiş – ünlü bir diğer inançtan ismin bir zamanlar şarkısında dediği gibi; biraz daha az laf, biraz daha fazla aksiyon!

The Jewish Legends 12 Eylül 2015 tarihine kadar devam ediyor.