RECENSIE: 9 to 5, Upstairs At The Gatehouse ✭✭✭✭

De cast van 9 to 5 The Musical 9 to 5: The Musical

Upstairs at the Gatehouse

4 Sterren

Boek Nu Gebaseerd op de gelijknamige film uit 1980, beleeft 9 to 5 the Musical momenteel zijn Britse fringe-première in Upstairs at the Gatehouse. Hoewel deze bescheiden theaterzaal boven een pub misschien een onwaarschijnlijke plek lijkt voor zo’n productie, vullen regisseur Joseph Hodges en zijn gezelschap elke vierkante centimeter met een onweerstaanbare energie.

Het verhaal, dat weliswaar niet heel diepgaand is, volgt de levens van drie secretaresses op het kantoor van Consolidated Industries. Elk van de vrouwen kampt met haar eigen problemen, terwijl ze moeten werken onder de duim van de pedante, egoïstische, hypocriete seksist en CEO Franklin Hart, Jr (een treffend verfoeilijke Leo Sené). Hart houdt zijn managementteam strikt beperkt tot mannen, tot grote frustratie van trouwe medewerkster Violet (Pippa Winslow), terwijl hij geniet van de onterechte macht die hij over het kantoor uitoefent.

Ondertussen begint de timide Judy (Amanda Coutts) aan haar allereerste baan nadat haar man haar heeft verlaten, en ontdekt de sprankelende Texaanse Doralee (Louise Olley) dat ze impopulair is bij haar collega's omdat Hart valse geruchten verspreidt over een affaire tussen hen beiden. Uiteindelijk besluit het trio dat de maat vol is en zinnen ze op wraak op hun baas.

De drie hoofdrolspeelsters zijn absoluut voortreffelijk. Winslow straalt als Violet een koele, zelfverzekerde deskundigheid uit en beheerst het toneel. Coutts is aandoenlijk als Judy en beschikt over een dijk van een stem, die perfect tot zijn recht komt in het '11 o'clock number' Get Out and Stay Out. Olley schittert door de warmte en energie van Dolly Parton feilloos te vertalen naar haar rol als Doralee. Verderop in de cast is Samantha Giffard als Harts enige bewonderaar Roz ronduit hilarisch; haar solonummer, waarin het ensemble als achtergrondkoor verschijnt met bijpassende 'cat-eye' brillen, is een absoluut hoogtepunt.

Het duurt even voordat de vaart er echt in komt, mede doordat vroege nummers wat last hadden van een wisselvallig geluid (het ongelooflijk irritante geluidsfragment van herhaalde wekkers voorafgaand aan de show had achterwege mogen blijven), maar het is het wachten waard zodra de voorstelling haar draai vindt. 9 to 5 is op zijn best wanneer de show de volle camp omarmt en zichzelf toestaat heerlijk 'over the top' te gaan.

De muziek en teksten zijn van countrylegende Dolly Parton, die in de oorspronkelijke film de rondborstige maar hartelijke Doralee speelde. Naast originele nummers voor de show zijn er bekende hits te horen, waarbij de titelsong fungeert als openingsnummer terwijl de werknemers van Consolidated tijdens hun ochtendroutine 'gapen, zich uitrekken en proberen tot leven te komen'. De begeleidende dialogen van Patricia Resnik zijn niet bepaald baanbrekend, maar de liedjes zijn sterk en aanstekelijk genoeg om dat ruimschoots goed te maken.

De choreografie van Chris Whittaker houdt de cast flink aan het werk met ambitieuze dancemoves, waarbij hij slim rekening houdt met het thrust-podium van de Gatehouse door de actie op alle drie de zijden van het publiek te richten. De band onder leiding van muzikaal leider Oliver Hance is uitstekend en niet te luid, een veelgemaakte fout in kleinere zalen. De kostuums van de dames zijn heerlijk jaren '70, hoewel de gebruikte pruiken werkelijk een misdaad zijn. Een decor met bureaus op wieltjes houdt de vaart erin. Een (iets te kort) tweede bedrijf breit er keurig een eind aan en laat het publiek tevreden achter.

Hoe luchtig en frivool het ook mag zijn, 9 to 5 is oprecht groot vermaak. Hoewel de locatiekeuze niet direct veel toevoegt aan de ervaring zelf, bewijst deze productie dat een sterk werk in elke ruimte kan worden aangepast en even plezierig blijft.

Te zien tot en met 1 oktober 2017

BOEK NU VOOR 9 TO 5 IN UPSTAIRS AT THE GATEHOUSE