RECENZJA: 9 to 5, Teatr Upstairs At The Gatehouse ✭✭✭✭

Obsada musicalu 9 to 5 9 to 5: The Musical

Upstairs at the Gatehouse

4 gwiazdki

Zarezerwuj bilety Oparty na filmie z 1980 roku o tym samym tytule, musical 9 to 5 świętuje właśnie swoją brytyjską premierę na scenie fringeowej w Upstairs at the Gatehouse. Choć ten kameralny teatr nad pubem może wydawać się nietypowym miejscem dla takiej produkcji, reżyser Joseph Hodges wraz z zespołem wypełniają każdy centymetr kwadratowy sceny nieodpartą energią.

Fabuła, choć niezbyt skomplikowana, śledzi losy trzech sekretarek pracujących w biurach Consolidated Industries. Każda z kobiet boryka się z własnymi problemami, pracując pod okiem zarozumiałego, egoistycznego, hipokrytycznego i seksistowskiego dyrektora generalnego, Franklina Harta Jr. (w tej roli odpowiednio odrażający Leo Sené). Hart zarządza firmą jak zamkniętym męskim klubem, ku wielkiej irytacji wieloletniej pracownicy Violet (Pippa Winslow), jednocześnie pławiąc się we władzy, którą niesprawiedliwie sprawuje nad resztą biura.

W międzyczasie nieśmiała Judy (Amanda Coutts) podejmuje swoją pierwszą w życiu pracę po tym, jak odszedł od niej mąż, a pełna wigoru Teksańka Doralee (Louise Olley) odkrywa, że powodem jej niepopularności w biurze są kłamliwe plotki o romansie z szefem, które rozsiewa sam Hart. W końcu trio uznaje, że miarka się przebrała i nadszedł czas, by odegrać się na przełożonym.

Wszystkie trzy odtwórczynie głównych ról są absolutnie znakomite. Winslow jako Violet emanuje spokojem i pewnością siebie, całkowicie panując nad sceną. Coutts jest urocza jako Judy i dysponuje potężnym głosem, co idealnie pokazuje w kluczowym numerze Get Out and Stay Out, natomiast Olley lśni, oddając całe ciepło i energię Dolly Parton w roli Doralee. W pozostałej części obsady Samantha Giffard jako Roz, jedyna wielbicielka Harta, jest przezabawna, a jej solowy numer z zespołem w charakterystycznych okularach w oprawkach „kocie oczy” to jeden z najjaśniejszych punktów spektaklu.

Całość potrzebuje chwili, by nabrać tempa – początkowe numery ucierpiały nieco przez nierówne nagłośnienie (można by sobie darować irytujący motyw tykających budzików przed spektaklem), ale warto poczekać, aż show nabierze właściwego rytmu. 9 to 5 wypada najlepiej wtedy, gdy pławi się w kampowej estetyce i pozwala sobie na radosną przesadę.

Muzykę i teksty napisała legenda country Dolly Parton, która w oryginalnym filmie wcieliła się w postać kształtnej, lecz dobrej Doralee. Obok znanych już hitów usłyszymy piosenki napisane specjalnie na potrzeby spektaklu, w tym tytułowy utwór otwierający przedstawienie, w którym pracownicy Consolidated „ziewają, przeciągają się i próbują wrócić do życia” podczas porannej rutyny. Choć dialogi Patricii Resnik nie są odkrywcze, piosenki są na tyle mocne i wpadające w ucho, że z nawiązką to rekompensują.

Choreografia Chrisa Whittakera stawia przed obsadą ambitne wyzwania, szczęśliwie uwzględniając specyfikę sceny typu thrust w Gatehouse, dzięki czemu spektakl dobrze ogląda się z każdej z trzech stron widowni. Zespół pod kierownictwem muzycznym Olivera Hance’a gra wyśmienicie i nie zagłusza aktorów, co jest częstym błędem w mniejszych salach. Kostiumy kobiece to zachwycające lata 70., choć peruki są wręcz skandaliczne, a scenografia oparta na biurkach na kółkach zapewnia płynność akcji. Zbyt krótki drugi akt sprawnie domyka wątki (co oczywiste), zostawiając widownię w pełni usatysfakcjonowaną.

Choć to rozrywka lekka i płocha, 9 to 5 to autentycznie świetna zabawa. Choć wybór miejsca nie wnosi wiele do samego doświadczenia, dobrze jest widzieć, że solidny materiał obroni się w każdej przestrzeni, pozostając tak radosnym widowiskiem.

Spektakl grany do 1 października 2017 r.

ZAREZERWUJ BILETY NA 9 TO 5 W UPSTAIRS AT THE GATEHOUSE