RECENSIE: Bat Out Of Hell, London Coliseum ✭✭✭✭✭

Andrew Polec als Strat and Christina Bennington als Raven in Bat Out Of Hell. Foto: Specular Bat Out Of Hell

London Coliseum

22 juni 2017

5 Sterren

Boek Nu - Bat Out Of Hell keert in 2018 terug in het Dominion Theatre

Je weet hoe het gaat: het is maar rock-’n-roll. Maar ik hou ervan.

Toen ik opgroeide in Berkshire, kregen onze buren in ons rustige, groene doodlopende straatje zo nu en dan bezoek van een man in een grote, zwarte auto met chauffeur. Hij stapte dan uit in een lange, zwarte jas, liep het tuinpad op, belde aan en wachtte tot hij werd binnengelaten. Later hoorden we van de kinderen uit dat huis – die deel uitmaakten van onze 'bende' – dat hij gezellig thee dronk met hun vader en moeder, kletste, lachte, cadeautjes gaf en oprechte interesse in hen toonde. Hij was een oude vriend van hen, werd ons verteld. Ondanks dat hun levens totaal verschillende kanten op waren gegaan, hadden ze altijd contact gehouden. Terwijl hij binnen was, inspecteerden wij buiten de auto en de chauffeur, maar de man achter het stuur bleef onverstoorbaar en negeerde onze nieuwsgierigheid. Na verloop van tijd kwam de imposante bezoeker in zijn donkere jas weer naar buiten, stapte in zijn prachtige wagen en reed weg. Dat was het dan weer, tot de volgende keer. Pas veel later kwamen we achter de naam van deze merkwaardige verschijning: het was Meat Loaf.

Giovanni Spano (Ledoux), Andrew Polec (Strat), Dom Hartley-Harris (Jagwire) en de cast van Bat Out Of Hell The Musical. Foto: Specular

Voor mij staat dat verhaal symbool voor waar rock-’n-roll om draait. Dit genre is de manifestatie van het buitengewone in de alledaagse wereld; een bezoek van een bijzondere geest aan het leven van gewone stervelingen. Het is een fenomeen dat in essentie alleen bestaat in de vluchtige klanken van muziek en tekst. Het is een krachtige magie waar we in de materiële wereld naar hunkeren, wat verklaart waarom we apparatuur kopen om de muziek in huis te halen, of enorme bedragen betalen om in de uithoeken van gigantische stadia naar de uitvoerders van dit mysterie te turen. Of, als we echt geluk hebben, krijgen we een gedramatiseerde versie te zien op het podium van een groots, glamoureus theater. En dat, beste mensen, is precies wat hier geboden wordt.

Sharon Sexton als Sloane en Rob Fowler als Falco in Bat Out Of Hell the Musical. Foto: Specular

Technisch gezien is dit 'event', dit 'gebeuren', een podiumshow van een musical gebaseerd op een rockalbum dat van Meat Loaf een ster maakte. Het balanceert tussen een vehikel voor een ster en een conceptstuk. Hoewel ML hier betrokken is als Associate Producer, draait het eigenlijk allemaal om de songwriter – en wat voor een – Jim Steinman, goed voor 900 miljoen verkochte albums… en de teller loopt nog steeds. Dat is natuurlijk niet de enige reden waarom het publiek op dit spektakel afkomt. Ze komen voor de legendarische persoonlijkheden die deze nummers leven hebben ingeblazen en ze onuitwisbaar hebben gemerkt met hun karakter. Natuurlijk, een goed lied kan door iedereen gezongen worden. Maar de artiest moet minstens zo goed zijn als de melodie, en in veel opzichten zelfs beter. Deze popsongs moeten de persoonlijkheid van de zanger en de luisteraar sieren, niet andersom. Ze zijn een verlengstuk van het individu en worden omarmd of afgedankt zoals de mode dat voorschrijft. Als ze 'en vogue' zijn, worden ze aanbeden; zodra de tijdgeest verandert, kunnen ze in een oogwenk vergeten zijn. Uiteindelijk worden ze louter gedefinieerd door hun populariteit.

Andrew Polec als Strat en Christina Bennington als Raven in Bat Out Of Hell the musical. Foto: Specular

Dat maakt het genre wezenlijk anders dan alles wat musicaltheater in de afgelopen veertig of vijftig jaar is geworden. Ter illustratie: wie zou deze show in dezelfde stemming willen benaderen als de 'echte' musicals die in datzelfde jaar (1977) het licht zagen, zoals 'The Act', 'Annie', 'I Love My Wife' of hier in het Verenigd Koninkrijk 'Privates on Parade'? Wie zou zo onbehouwen zijn om een popproduct uit het tijdperk van The Sex Pistols te vergelijken met de conventies van het hoogwaardige musicaltheater ten tijde van het zilveren jubileum van de Queen? Natuurlijk zagen we in dat jaar ook musicalbewerkingen van The Beatles en Elvis Presley, en later de ongekende opmars van ABBA met hun megasucces 'Mamma Mia'. Dat is echter niet waar het hier om gaat. Dit is een show die zowel een conceptalbum als een theaterproductie is, in de lijn van die andere grote combinaties uit die periode ('Jesus Christ Superstar', 'Evita', etc.). Had destijds iemand zo’n toekomst voor 'Bat Out Of Hell' kunnen voorspellen?

Andrew Polec als Strat in Bat Out Of Hell the Musical. Als dat zo is, dan kunnen we alleen maar hopen dat ze tevreden zouden zijn met wat we hier voorgeschoteld krijgen: een prachtige, in technicolor uitgevoerde traktatie van regisseur Jay Scheib. De muzikale leiding en de aanvullende arrangementen van Michael Reed zijn verbluffend, de orkestraties van Steve Sidwell uitmuntend. Dan is er het gigantische decorontwerp van Jon Bausor (dat zover buiten de enorme prosceniumboog van de Coli steekt dat het theater er bijna krap bij afsteekt), die samen met Meentje Nielsen ook de glamoureuze kostuums verzorgde. Er zijn vernuftige video-ontwerpen van Finn Ross, die de speelvlakken prachtig vermenigvuldigen, en sfeervolle verlichting van Patrick Woodroffe. Het geluid van Gareth Owen wisselt moeiteloos af tussen oorverdovende rock en intieme dialogen, en de actievolle gevechten van RC-Annie maken het af. De enige iets zwakkere schakel is de choreografie van Emma Portner, die net wat diepgang en inleving in de muziek mist. Verder is het een waanzinnig stijlvol geheel.

Danielle Steers als Zahara en de cast van Bat Out Of Hell. Foto: Specular

De cast is met zorg gekozen vanwege hun krachtige en loepzuivere stemmen. De nummers die ze avond aan avond moeten brengen zijn loodzwaar, en het zijn er veel. Het album is aangevuld met een reeks titels, deels speciaal voor de show geschreven en deels uit de archieven van Steinman. Wat de bron ook is, de zangers zijn er stuk voor stuk meer dan tegenop gewassen. De geliefden in dit futuristische 'Sin City'-achtige verhaal zijn de rebel Strat, vertolkt door de heroïsche tenor Andrew Polec, en het rijke meisje Raven, gespeeld door Christina Bennington. Ravens vader, de dictatoriale heerser Falco (Rob Fowler), is de badguy met de baritonstem en een indrukwekkend getraind lichaam. Zijn echtgenote Sloane, met een stem als zijde en rum, wordt gespeeld door Sharon Sexton. Dit kwartet draagt de meeste nummers met een perfecte mix van operale projectie en sexy intimiteit die je nog lang zal bijblijven.

Andrew Polec als Strat in Bat Out Of Hell the musical

Er zijn veel andere sterke rollen: Aran Macrae zorgt voor een overtuigende tragische noot als Tink, terwijl Danielle Steers indruk maakt als de krachtige Zahara. Natuurlijk leunt het script op stereotypen, maar het tilt ze tegelijkertijd naar een niveau van bijna verering. Dat geldt ook voor de teksten van Steinman; hij schuwt de clichés niet, maar weet evenzo prachtige poëzie te halen uit de meest alledaagse situaties. Hoe dan ook, hij raakt de juiste snaar bij het publiek en ze smullen ervan.

Dus, als je van rock-’n-roll houdt, zul je dit geweldig vinden.

Bat Out Of Hell opent in 2018 in het Dominion Theatre

BOEK NU TICKETS VOOR BAT OUT OF HELL