ELEŞTİRİ: Bat Out Of Hell, London Coliseum ✭✭✭✭✭

Bat Out Of Hell'de Strat rolünde Andrew Polec ve Raven rolünde Christina Bennington. Fotoğraf: Specular Bat Out Of Hell

London Coliseum

22 Haziran 2017

5 Yıldız

Hemen Rezervasyon Yapın - Bat out Of Hell, 2018'de Dominion Theatre'a geri dönüyor

Bilirsiniz: Sadece rock'n'roll'dur. Ama buna bayılıyorum.

Berkshire'da büyüyen bir çocukken, yemyeşil çıkmaz sokağımızdaki bazı komşularımıza ara sıra büyük, siyah, şoförlü bir arabayla bir ziyaretçi gelirdi; araçtan büyük, siyah bir paltoyla iner, ön kapılarına giden yolda ilerler, zili çalar, içeri girmeyi beklerdi. Daha sonra bizim 'çete'nin geri kalanıyla oynayan evin oğlu ve kızından öğrendiğimiz kadarıyla, anne ve babalarıyla çay içer, sohbet eder, güler, hediyeler verir ve hepsiyle yakından ilgilenirdi. Onların eski bir arkadaşı olduğu söylenmişti bize. Hayatları çok farklı yollara girmiş olsa da bağlarını hiç koparmamışlardı. O içerideyken, bazılarımız aracı inceler, şoförünü süzerdik; direksiyon başındaki adam merakımıza karşı mesafeli ve ilgisiz kalırdı. Sonra, koyu renk paltolu iri kıyım ziyaretçi tekrar belirir, görkemli aracına biner ve uzaklaşırdı. Bir sonraki sefere kadar her şey bundan ibaretti. Ancak çok sonraları bu tuhaf hayaletin adını keşfedecektik: Meat Loaf'tu.

Giovanni Spano (Ledoux), Andrew Polec (Strat), Dom Hartlet-Harris (Jagwire) ve Bat Out Of Hell Müzikali ekibi. Fotoğraf: Specular

Benim için bu hikaye, rock'n'roll'un ne anlama geldiğinin bir özeti oldu. Popüler müziğin bu türü, sıra dışı olanın gündelik dünyaya bir yansımasıdır; olağanüstü bir ruhun, biz sıradan fanilerin hayatına bir ziyaretidir. Temelde, yalnızca müzik ve şarkı sözleri olarak bilinen sesin geçici etkilerinde var olan bir fenomendir. Maddi şeylerin gerçek dünyasında bulmayı, tanımayı ve dokunmayı arzuladığımız güçlü bir sihirdir; bu yüzden hayatımıza müziği getiren aletleri edinir ve devasa stadyumların ücra köşelerinde, bu sırrın asıl savunucularını, yani sanatçıları – korkunç derecede uzaktan ve minicik de olsa – görebilmek için büyük paralar öderiz. Ya da şansımız gerçekten yaver giderse, bunun dramatize edilmiş halini büyük ve görkemli bir tiyatronun sahnesinde izleriz. İşte dostlarım, burada size sunulan tam olarak budur.

Bat Out Of Hell Müzikali'nde Sloane rolünde Sharon Sexton ve Falco rolünde Rob Fowler. Fotoğraf: Specular

Teknik olarak bu bir 'etkinlik', bir 'happening'; Meat Loaf'u yıldıza dönüştüren bir rock albümünün müzikal sahne gösterisidir. Bir yıldız şovu ile konsept bir beyan arasında gidip geliyor. Meat Loaf (ML) burada Yardımcı Yapımcı olarak yer alsa da, her şey asıl şarkı yazarıyla -ve hem de ne şarkı yazarı- 900 milyonluk satış rakamına ulaşan Jim Steinman ile ilgili. Tabii ki insanlar bu gösteriye sadece bunun için gelmeyecekler. Bu şarkılara hayat veren ve onlara silinmez bir şekilde karakterlerini mühürleyen efsanevi kişilikler için gelecekler. Evet, iyi bir şarkı her sanatçı tarafından söylenebilir. Ancak icracının en az melodi kadar iyi, hatta pek çok açıdan ondan daha iyi olması gerekir. Bu şarkılar -pop şarkıları- şarkıcının ve dinleyicinin kişiliğini süslemelidir, tersi değil. Bireyi tamamlayan birer aksesuar gibidirler. Herhangi bir moda akımı gibi benimsenir ya da bir kenara atılırlar. Moda olduklarında el üstünde tutulur ve sevilirler; zamanın ruhu (zeitgeist) değiştiğinde ise bir anda unutulabilirler. Nihayetinde, popülerlik dereceleri onları tanımlar ve başka hiçbir kriter yoktur.

Bat Out Of Hell müzikalinde Strat rolünde Andrew Polec ve Raven rolünde Christina Bennington. Fotoğraf: Specular

Bu durum, bu türü son kırk elli yılda müzikal tiyatronun dönüştüğü her şeyden gerçekten farklı kılıyor. Örneklemek gerekirse; kim bu gösteriye 1977 yılında prömiyer yapan gerçek müzikallerle ('The Act', 'Annie', 'I Love My Wife' ve İngiltere'de 'Privates on Parade' gibi) aynı ruh haliyle yaklaşmak ister ki? Kim, Sex Pistols çağının bir pop ürününü, Kraliçe'nin Gümüş Jübilesi'nin son derece gelişmiş müzikal tiyatro gelenekleriyle karıştırma nezaketsizliğini gösterir? Elbette o yıl Beatles ve Elvis Presley'in repertuvarlarının sahne müzikali uyarlamaları da yapılmıştı ve sonrasında efsanevi grup Abba'nın kendi mega-başarı yakalayan müzikali 'Mamma Mia' ile yükselişine şahit olduk. Ancak bu, o sezonun hem konsept albüm hem de sahne şovu olan (tıpkı dönemin 'Jesus Christ Superstar', 'Evita' gibi diğer büyük kombinasyonları gibi) 'The Point!'i ile aynı şey değildir. O zamanlar kimse 'Bat Out Of Hell' için böyle bir gelecek hayal etmiş miydi?

Bat Out Of Hell Müzikali'nde Strat rolünde Andrew Polec. Eğer hayal ettilerse, yönetmen Jay Scheib'in sunduğu bu görkemli teknicolor makaronu görmekten mutluluk duyacaklarına eminim. Michael Reed'in muazzam müzikal yönetimi ve ek düzenlemeleri, Steve Sidwell'in orkestrasyonu ve Jon Bausor'un (Coliseum'un koca sahne ağzından dışarı fırlayan ve onu yetersiz derecede dar gösteren) devasa dekor tasarımı tek kelimeyle çarpıcı. Bausor ayrıca Meentje Nielsen ile birlikte pırıltılı kostümleri de hazırlamış. Finn Ross'un çok sayıda zekice video tasarımı (çeşitli film kaliteleriyle aksiyonun göründüğü ve duyulduğu seviyeleri ve alanları harika bir şekilde çoğaltıyor), Patrick Woodroffe'un zengin ve ışıltılı aydınlatması ve Gareth Owen'ın kulakları patlatan ya da bir fısıltı kadar hafif ses tasarımı büyüleyici. RC-Annie tarafından hazırlanan heyecan verici dövüş sahneleri de cabası. Gösterinin nispeten zayıf halkası, müzikle aynı derinliğe ve empatiye sahip olmayan Emma Portner'ın koreografisi. Bu bir yana, karşımızda gerçekten çok klas bir paket var.

Bat Out Of Hell'de Zahara rolünde Danielle Steers ve tüm ekip. Fotoğraf: Specular

Oyuncu kadrosu, inanılmaz güçlü, net ve zarif bir şekilde kontrol edilen sesleri için akıllıca seçilmiş. Her gece seslendirilmesi gereken bu şarkılar son derece yorucu ve sayıca çoklar. Albüm, bazıları gösteri için yazılmış, bazıları ise Steinman'ın arşivinden çıkarılmış bir dizi parça ile zenginleştirilmiş. Kaynağı ne olursa olsun ve gerektirdikleri dinamiklerin ölçeği ne kadar büyük olursa olsun, şarkıcılar her zaman bunun üstesinden fazlasıyla geliyor. Bu basit, 'Sin City' tarzı fütüristik öykünün merkezindeki bahtsız aşıklar; isyankar Strat'ın (ismini bilin bakalım hangi müzik aletinden alıyor?) kahramanca sesine sahip tenoru Andrew Polec (tişörtsüz ve dar pantolonuyla gerçekten çok hoş görünüyor) ve Christina Bennington tarafından canlandırılan, daha mütevazı bir kökenden gelen birine gerçek aşkı bulan şımarık zengin kız Raven. Raven'ın babası, içinde bulunduğumuz distopik metropolün otokratik yöneticisi Falco (Rob Fowler), bariton sesli kötü adamımız. O da spor salonunda şekillenmiş çarpıcı bir fiziğe sahip ve aniden pantolonunu çıkarıp gümüş renkli poz verme külotunu sergilemesi, belki de tamamen farklı bir iş koluna işaret ediyor. Eşi, bal ve bakardi sesli Sloane rolünde ise Sharon Sexton'dan başkası yok. Bu dörtlü, müzikal numaraların çoğunu operatik bir projeksiyon ve seksi bir samimiyetin kusursuz karışımıyla taşıyor; bu performans hafızanızda uzun süre ve sevgiyle yer edecek.

Bat Out Of Hell müzikalinde Strat rolünde Andrew Polec

Toplulukta daha pek çok rol var: Trajik bir hava, Aran Macrae'nin Tink'i tarafından ikna edici bir şekilde sunulurken, Danielle Steers, beyazların sorunlarını çözmelerine yardımcı olan siyahi hizmetçi Zahara rolüyle tam can evinden vuruyor. Evet, senaryo klişelere boyun eğiyor. Hayır, bundan fazlasını yapıyor. Onları kutsal objeler statüsüne yükseltiyor. Şarkı sözleri için de aynısını söylemek gerek. Steinman bazı bayat repliklerden kaçınmıyor; ama aynı zamanda en sıradan durumdan bile enfes bir şiir çıkarabiliyor. Her iki durumda da kalabalığa ulaşıyor ve seyirci onun yaptıklarına bayılıyor.

Yani rock'n'roll seviyorsanız, buna bayılacaksınız.

Bat Out Of Hell, 2018'de Dominion Theatre'da açılıyor

BAT OUT OF HELL İÇİN HEMEN REZERVASYON YAPIN