RECENSIE: Once, New Wolsey Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt de musical Once van Glen Hansard en Marketa Irglova, winnaar van een Tony Award, die momenteel haar debuut beleefd in de regio in het New Wolsey Theatre.

Emma Lucia (Meisje) en Daniel Healey (Jongen) in Once. Foto: Mike Kwasniak Once

New Wolsey Theatre, Ipswich.

11 september 2018

4 sterren

Boek Nu

Het heeft even geduurd voordat de met een Tony Award bekroonde musical van Glen Hansard en Marḱ́eta Irglová haar debuut maakte in de regionale theaters, maar deze coproductie van het New Wolsey Theatre en het Queen’s Theatre in Hornchurch was het wachten meer dan waard. Het is een bedrieglijk eenvoudig verhaal waarin een meisje een jongen ontmoet: hij is een straatmuzikant uit Dublin die op het punt staat de muziek vaarwel te zeggen vanwege een gebroken hart; zij zit vol optimisme en nuchterheid en vormt de drijvende kracht achter hun verandering. In een tijdsbestek van slechts een week verandert hun leven voorgoed wanneer ze besluiten het erop te wagen – zijn liedjes opnemen en de volgende stap in hun leven durven te zetten. Enda Walsh, die het script schreef, noemt het een 'onzichtbaar' liefdesverhaal dat je besluipt en je raakt nog voordat je het zelf doorhebt. Het gaat ook over identiteit, met veel humor rondom de botsing tussen de Ierse en Tsjechische personages, en over liefde die grenzen overstijgt.

De cast van Once. Foto: Mike Kwasniak

Regisseur Peter Rowe heeft in dit theater een benijdenswaardige reputatie opgebouwd met producties waarin acteurs ook de muzikanten zijn, en Once past perfect bij het New Wolsey. Het ensemble is fantastisch; ze wisselen met gemak van instrument en werken prachtig harmonieus samen. Toch wordt de show gestolen door Emma Lucia als het meisje, met een uitmuntende vertolking vol warmte, nuchterheid en kwetsbaarheid. Hoewel het meisje gescheiden leeft maar nog getrouwd is en een jonge dochter heeft – barrières die ze niet kan doorbreken – breekt ze je hart met haar pianospel en zang. Er klinkt een hoorbare zucht door de zaal wanneer de ondertiteling onthult dat wat ze in het Tsjechisch zegt eigenlijk "Ik hou van je" betekent, ook al beweert ze dat het gaat regenen. Daniel Healy is de perfecte match voor de jongen, hoewel zijn door angst getekende vocalen in het begin wat te luid en overdreven aanzetten – maar hij ontdooit naarmate het meisje hem verzacht en zijn karakter naarmate de musical vordert. Via haar ontmoeten we ook haar familie, waarbij Kate Robson Stuart schittert als Reza en Lloyd Gorman effectief de komische diepte opzoekt als Svec. Sean Kingsley vond ik als Billy, de eigenaar van de muziekwinkel, een tikkeltje te kluchtig; zijn uitbundige spel paste niet helemaal bij de sfeer van het stuk, al genoot het publiek er zichtbaar van. Samuel Martin steelt de show als de bankmanager die wanhopig zijn creativiteit wil uiten en achter zijn bureau vandaan wil kruipen, met een glansrol tijdens zijn hilarische nummer Abandoned in Brandon.

De cast van Once. Foto: Mike Kwasniak

Op een prachtig decor van Libby Watson, dat moeiteloos van locatie wisselt, schittert de voorstelling vooral wanneer het ensemble samenwerkt; de koorversie van Gold is om rillingen van te krijgen. Gedurende de hele voorstelling versmelten de stemmen prachtig met de akoestiek van de zaal – een schitterende productie. Het absolute hoogtepunt is het nummer Falling Slowly. Het script van Walsh blijft trouw aan de realiteit van de film; dit is geen musical vol 'glitter en glamour', in feite is het op sommige momenten behoorlijk melancholisch. Maar het is even onbeschaamd romantisch als een kus onder een lantaarnpaal op een kasseienweg in de regen, en de reprise van Falling Slowly aan het einde is zo ontroerend dat je deze productie vaker dan 'Once' zult willen zien.

New Wolsey Theatre tot 22 september 2018

Queens Theatre Hornchurch van 3 - 20 oktober 2018