2020 Yılının En İyi 10 Tiyatro Olayı - Paul T Davies

Bu korkunç ve kasvetli yıl hakkında söylenecek başka bir şey kalmadı. Tiyatro hayatta kalmak için elinden geleni yaptı; hükümetin canlı eğlence sektörüne nefes aldırmayı reddettiği zamanlar olsa da, hayatta kalma kararlılığı her zaman vardı. Tiyatro çevrimiçi platformlara taşındı, yeni inovasyonlar buldu ve kayıtlı oyunlar milyonlarca insana ulaştı. İşte umudumu ve kararlılığımı taze tutan, canlı, kayıtlı ve karma tiyatro yapımlarından oluşan yılın en iyi on seçkisi.

CANLI PERFORMANSLAR

Rafe Spall, Death of England oyununda. Fotoğraf: Helen Murray Death of England / Death of England: Delroy (National Theatre) Roy Williams ve Clint Dyer’ın iki bölümlük oyunu pandemiye dev bir imza attı. (İlk bölüm Death of England yılın başlarında Dorfman'da prömiyer yaptı; ikinci bölüm Delroy ise ikinci kapanma nedeniyle açılış gecesinde perde kapatmak zorunda kaldı ancak YouTube üzerinden yayınlandı.) Bu iki monolog, günümüzün devasa meseleleri karşısında İngiliz tutumlarını, kırılganlığı, bağnazlığı ve metaneti özetlemek için deneyim ve gözlemden süzülerek yaratılmış. Adaletsizlikten yüz çevirmememizi sağlayan bu eserler, tutku, mizah ve duygu ateşiyle yoğrulmuş.

Michael Balogun, Death of England: Delroy oyununda. Fotoğraf: Normski

İlk bölümde, ırkçı babasının ve ardından en yakın arkadaşı Delroy'un ölümüyle sarsılan Michael ile tanışmıştık. Her iki parça da Brexit'i, futbolu, İngiliz gururunu ve mağlubiyetlerini bu iki karakterin maskülenliği üzerinden inceliyor. Kız arkadaşı (Michael'ın kız kardeşi) doğum yaparken hastaneye giden Delroy, polis tarafından durdurulur ve aranarak hücreye atılır. Öfkesini kontrol edemeyen Delroy ile ilk kez ayağına elektronik kelepçe takılırken tanışıyoruz ve ilk ulusal kapanmaya kadar olan sürece tanıklık ediyoruz. Black Lives Matter ve yazın yaşanan olayları kapsayan bu tutkulu oyunlar, yılımızın zorlu şartlarında şekillenmiş; Ralf Spall ve Michael Balogun tarafından muazzam şekilde sergilenmiş.

Toby Jones ve Richard Armitage, Vanya Dayı oyununda. Fotoğraf: Johan Persson Vanya Dayı (Harold Pinter Theatre) Eleştirisini yazma fırsatım olmasa da, Ian Rickson'ın yönettiği ve Connor McPherson’ın serbest çevirisinden uyarlanan bu büyüleyici prodüksiyon Çehov'u canlandırdı. Kötü Çehov yorumlarını affetmekte zorlanırım ama bu; komik, dokunaklı, acil ve güncel haliyle en iyisiydi. Kadro muhteşemdi; özellikle Vanya rolünde yılın performanslarından birine imza atan Toby Jones, sinir bozucu derecede yetenekli Dr. Astrov rolünde Richard Armitage ve saf ama sevilesi Sonya ile neredeyse sahneyi çalan Aimee Lou Wood. İyi haber şu ki; oyun filme alındı ve bayram döneminde BBC4 kanalında yayınlanacak. Kaçırmayın! Eleştirimi okuyun.

Anna Russell Martin, Amaka Okafor ve Natalie Klamar. Fotoğraf: Marc Brenner Nora: Bir Bebek Evi (Young Vic) Bu yıl İbsen ve Çehov yılı olacaktı ama COVID-19 buna engel oldu. Kapanmadan hemen önce seyirciler, Stef Smith'in oyunu radikal ve çarpıcı bir şekilde yeniden yorumlamasıyla karşılaştı. Ibsen'in yapısı ve temaları korunurken, Smith kadınlar için üç önemli dönemi simgeleyen zaman dilimleri yaratmış: Kadınların seçme hakkı kazandığı 1918, doğum kontrol hapının yaygınlaştığı ve kürtajın yasallaştığı 1968 ve #MeToo hareketinin zirve yaptığı 2018. Aralarında onlarca yıl ve bir asır olan üç farklı Nora, üç Christine ve üç Thomas (Torvald) var. Smith'in kalemi pürüzsüz ve kadro, güncellik ve güç fışkıran bu metnin hakkını fazlasıyla veriyor: Kadınlar için ne değişti ve ne aynı kaldı? Eleştirimi okuyun.

Miall Buggy ve David Ganly, On Blueberry Hill oyununda. Fotoğraf: Marc Brenner On Blueberry Hill (Trafalgar Studios) Sebastian Barry, İrlanda'nın en iyi yazarlarından biridir. Oğlunun ona açılmasına tepki olarak Barry, ona (ve bize) her şeye rağmen galip gelen eşcinsel aşkın öyküsü olan "Days Without End" romanını hediye etmişti. Karakterleri insani, kusurlu ve genellikle kendi güvensizlikleri ile yetiştirilme tarzları altında ezilen insanlardır. On Blueberry Hill, aynı hapishane hücresini paylaşan ve en korkunç koşullarda bir ölümle birbirine bağlanan iki adamı, Christy ve PJ'yi konu alıyor. Bu doğrudan bir LGBTQ+ oyunu olmasa da, süregelen uzlaşma ve anlayışın bir zaferi. Kapanma öncesi gördüğüm son şeydi. Eleştirimi okuyun

Lesley Manville, Bed Among The Lentils oyununda Talking Heads: Bed Among the Lentils (Bridge Theatre) Tiyatroların sınırlı ve sosyal mesafeli olarak yeniden açılmasına izin verildiğinde izlediğim ilk şeylerden biriydi. Bridge Theatre, yaz boyunca Nicholas Hytner tarafından sahnelenen on iki "Talking Heads" oyunundan sekizini güvenli bir ortamda sunarak mükemmel bir iş çıkardı. Bennett'ın serisinde en sevdiklerimden biri olduğu ve zarif Lesley Manville bu parçayı adeta kendine ait kıldığı için bunu seçtim. ÇEVRİMİÇİ.

Staged (BBC)

Karantinanın ilk tepkilerinden biri ve tam bir kapanma ödülüydü. Michael Sheen ve David Tennant, COVID-19 her şeyi askıya almadan önce West End'de bir oyun sergileyecek olan kendilerinin kurgusal versiyonlarını oynadılar. Oyunun yönetmeni Simon Evans, kariyerindeki büyük fırsatı kaçırmaktan korkarak oyuncuları "Six Characters in Search of an Author" provasını çevrimiçi yapmaya ikna etmeye çalışıyor.

İki başrol oyuncusu arasındaki kimya sayesinde izlemesi büyük bir keyif; birbirleriyle iyi anlaşıyorlar ve kendilerini tiye almaya son derece istekliler. Sheen, en ufak gürültüyle dikkati dağılan, mutfağındaki bir münzevi gibi kocaman sakalı ve çılgın saçlarıyla karşımıza çıkıyor; ekranı onaylamayan bir bakışla donduran agresif bir Paddington Ayısı'na benziyor. Her bölümü canlandıran harika konuk yıldızlar vardı ve ikinci sezon yolda! Kaçırmayın! Eleştirimi buradan okuyun.

BBC'nin Alan Bennett'ın Talking Heads uyarlamasının kadrosu Talking Heads (BBC) Alan Bennett klasiklerimin zamana meydan okuduğunun yeniden keşfedilmesiyle BBC için bir başka zafer oldu. Bennett hayranlarına umut veren iki yepyeni monolog da cabası. Zayıf görülen bazı parçaların yeni bir solukla canlanması harikaydı; özellikle Tamsin Greig'in performansıyla "Nights in the Garden of Spain" ve Maxine Peake'in arsız bir yorum kattığı Miss Fozzard Finds Her Feet. Ancak asıl parlayanlar gerçek klasiklerdi; özellikle Chip in The Sugar ile Martin Freeman ve Bed Among the Lentils ile Lesley Manville.

Mouthpiece - Edinburgh Fringe Declan (Mouthpiece) (Traverse Theatre)

Yeni çevrimiçi alanları Traverse 3 ile yıl boyunca süren bir festival kurgulayan Traverse Theatre'a tebrikler. Geçen yaz Traverse'de gördüğüm Kieran Hurley’in olağanüstü eseri Mouthpiece’ten uyarlanan Declan benim favorim. Mouthpiece seyircisi arasındayken hissettiğim fiziksel ve duygusal tepkiyi nadiren yaşamışımdır. Salisbury Crags'te orta yaşlı bir kadının intihar etmek için öne atılması ama bir genç tarafından kurtarılmasıyla başlayan süreçte Libby ve Declan arasında kırılgan başlayan ve giderek büyüyen bir dostluk kurulur. Libby başarısız bir yazardır ve Declan’ın hayatındaki kaos ve çizimlerinde bir fırsat görür; çocuğun hikayesini sahiplenir. Libby'nin yıldızı parladıkça Declan'ın hayatı darmadağın olur.

Artık neredeyse tamamen Declan’ın bakış açısından anlatılan bu yapımda, Lorn McDonald’ın muhteşem yönetimi bizi hem olay yerlerine hem de oyunun kalbine götürüyor. Eleştirimi okuyun.

Oyuncular: Catherine Russell, Sarah Solemani, Linda Basset, Natasha Karp, Juliet Stevenson, Sophie Thompson ve Debbie Chazen. Fotoğraf: John Brannoch Little Wars (Ginger Quiff Media)

Steven Carl McCasland’ın olağanüstü oyununun harika bir prova okuması (rehearsed reading). Kadro o kadar kaliteli ki metin canlanıp nefes alıyor. 1940'ta Fransa'nın düşüşünün arifesinde, Gertrude Stein ve kız arkadaşı Alice Toklas; Lillian Hellman, Dorothy Parker ve Agatha Christie'den oluşan bir misafir grubuna akşam yemeği verir. Tam anlamıyla rüya gibi bir sofra! Ancak özgürlük savaşçısı Muriel Gardner, Stein ve Toklas’ın desteklediği Yahudi mültecilerin güvenli geçişini ayarlamak için geldiğinde savaşın gölgesini hissederiz. Geceyi orada geçirmeye karar veren Gardner, yazar grubuna psikiyatrist olduğunu söyler ancak yazarlar bunun tam gerçek olmayabileceğini sezerler. Linda Bassett ve Juliet Stevenson dahil kadro, bunu bir gün sahnede mutlaka izlemek istediğim bir prodüksiyon haline getirdi.

Eleştirimi okuyun

Maureen Lipman, Rose oyununda. Fotoğraf: ChannelEighty8 Rose (Hope Mill Theatre)

"Güldü. Sonra burnunu sildi. Nezleydi. Kurşun alnına isabet etti. Tam bir düşüncenin ortasında yakaladı onu. Dokuz yaşındaydı. Ben shiva (Yahudi yas geleneği) tutuyorum. Ölülerin ardından shiva tutulur."

Martin Sherman'ın güçlü tek kişilik monoloğu Rose'a cesur ve dikkat çekici bir başlangıç. Savaşla yıkılan Avrupa'dan Amerikan Rüyası'na uzanan bir hayatı anlatan güçlü bir Yahudi kadının portresi, bir aktris için hem zorlu hem de görkemli bir başarı. Hope Mill Theatre sahnesinde çekilen bu oyunda Maureen Lipman, Rose'un hikayesinde bizi kendine yaklaştırıyor; en karanlık anlarda bakışlarımızı kaçırmaya cesaret edemiyor, saniyeler sonra ise kendine has mizahıyla bizi kucaklıyor. Scott Le Crass’ın nazik yönetimi melodramdan kaçınarak eseri çok daha etkileyici hale kılmış. Canlı izlemeyi çok isteyeceğim bir başka performans. Eleştirimi okuyun

Elbette çok daha fazlası var; dijital yayın artık tiyatronun ayrılmaz bir parçası haline geldi. National Theatre at Home bir cankurtaran halatıydı ve şimdi mekanın yeni, kalıcı dijital hizmeti oldu. Nick Hern Books ise okuma etkinlikleri ve soru-cevaplarla yazarları ve okurları bir arada tuttu. Önceliğimizin güvende kalmak ve yeniden bir araya gelene kadar devam etmek olduğunu bazen unutmak zor olsa da, her şeyin iyiye gideceğine inanmalıyız. 2021 için herkese en iyi dileklerimi gönderiyorum.