ELEŞTİRİ: Julius Caesar, Globe Theatre ✭✭✭

Julius Caesar Globe Theatre 21 Temmuz 2014 3 Yıldız

Şimdi ara vakti. Mark Antony, o meşhur "Brutus onurlu bir adamdır" nutuğunu az önce bitirdi ve onu dinleyen kalabalık adeta çılgına dönmüş durumda; şimdi Brutus, Cassius ve onların caniye ortaklık eden suç ortaklarının kanı için can atıyorlar. Seyirci ıslıklar ve alkışlar eşliğinde, bir şeyler içmek, laflamak veya nefes almak için kendilerini Globe'un dışına atıyor.

Kuzey Kulesi'nden çıkarken, uzun boylu, takım elbiseli Amerikalı bir adam ve inci kolyeli eşi, oyundan ne kadar keyif aldıkları hakkında hararetle konuşuyorlar.

Adam, İngilizcedeki o malum hakareti aksanıyla alışılmadık bir şekilde uzatarak, "Bu Mark Antony tam bir pislik, değil mi?" diyor.

Kadın neşeyle, "Kesinlikle," diye yanıtlıyor, "ama çok da genç."

Bundan bahsediyorum çünkü Sanat Yönetmeni Dominic Dromgoole'un yeni rejisiyle Globe'da sahnelenen Julius Caesar; siyasi istikrarsızlık, kaygı, intikam ve ihanet üzerine bir oyun. Ve 'spin doctor' (algı yönetmeni) teriminin icat edilmesine daha yüzyıllar olsa da, Shakespeare oyununa üç ikna edici algı yönetmeni yazmış: Antony, Brutus ve Cassius.

Kendi siyasi görüşünüze veya bakış açınıza bağlı olarak, bir izleyici olarak kimin kahraman, kimin kötü adam ve kimin piyon (ya da bunların bir kombinasyonu) olduğuna kendiniz karar verebilirsiniz. Bu, oyunun en görkemli yanlarından biri.

Ancak Amerikalı çiftin tepkisi, Antony hakkında ne düşündüklerinden emin olamamama sebep oldu: Onu bir kötü adam, yani çoğunluğu yönetici seçkinlerin sağduyusuna karşı kışkırtan kişi olarak mı gördüler? Yoksa onu Caesar'ın bir piyonu olarak mı değerlendirdiler?

Konuşmaları devam ettikçe prodüksiyondan gerçekten keyif aldıkları anlaşıldı. Yani bu, daha çok oyunun ve performansların onlara ve kendi hayat tecrübelerine nasıl hitap ettiğiyle ilgiliydi.

Shakespeare'in dehasının ve kalıcı geçerliliğinin bundan daha net bir kanıtını düşünmek zor. Eğer bir yapım, birbirinden farklı ama bir araya gelmiş insanların görüşlerine, önyargılarına ve siyasi eğilimlerine hitap edebiliyor ve hepsinde farklı şekillerde yankı bulabiliyorsa, bir şeyler doğru gidiyor demektir.

Yakın zamandaki Titus Andronicus yapımından esinlenerek, ayakta izleyen 'groundlings' ekibi prodüksiyonun dokusunun bir parçası olarak kullanılmış. Oyun başlamadan önce oyuncular ayaktaki seyircilerin arasından geçerek onları Caesar lehine savaş çığlıkları atmaya teşvik ediyor. Seyirci bir anda ve zekice Caesar'ın tarafına çekiliyor; ardından Tribünler oyunu başlatıyor ve ayakkabıcıyla yapılan tartışma temel meseleleri ortaya koyuyor: Caesar'ın Pompey'i katletmesi doğru muydu ve Caesar büyük bir lider mi yoksa doymak bilmez bir diktatör mü?

Dromgoole, ayaktaki izleyicileri performans boyunca sürecin içinde tutuyor, bu yüzden her an bir dahil olma, taraf tutma veya partizan siyaset hissi var. Ve çoğunlukla, ruh hali kimin konuştuğuna bağlı olarak değişiyor.