RECENSIE: Priscilla Queen Of The Desert, Manchester Opera House ✭✭✭✭

I Will Survive. Foto: Paul Coltas Priscilla, Queen Of The Desert Manchester Opera House (Op Tournee)

25 augustus 2015

4 Sterren

Boek tickets voor de Britse tournee

Neem twee dragqueens, een transvrouw, genoeg lovertjes en glitter om de Titanic te laten zinken, breng ze samen met een getalenteerde cast en een overvloed aan moderne pop- en discoklassiekers in een grote roze bus, en je hebt zo ongeveer alle ingrediënten die Priscilla tot een heerlijke avond in het theater maken.

Gebaseerd op de gelijknamige film uit 1994 is Priscilla uitgegroeid tot de grootste musicalexport van Australië, met producties in onder andere Canada, Italië, Brazilië, de VS, Zweden, Argentinië, de Filipijnen, Spanje en Noorwegen. Deze tournee is de tweede door het Verenigd Koninkrijk, na een run van bijna drie jaar op West End.

In de basis is Priscilla een roadmovie: Tick, een dragqueen, wordt door zijn vrouw uitgenodigd om van Sydney naar Alice Springs te reizen voor een optreden in het casino dat zij beheert. Tick schakelt de hulp in van Adam/Felicia, een jonge dragqueen, en Bernadette, een oudere transvrouw, en het trio vertrekt in een bus die ze Priscilla dopen. Tick ziet tegen de reis op omdat hij in Alice Springs voor het eerst zijn zoon zal ontmoeten, een feit dat hij voor de andere twee heeft achtergehouden. Het behoeft geen betoog dat drie flamboyante individuen in een bus in de Australische outback een cultuurschok veroorzaken bij de lokale bevolking, wat het perfecte platform biedt voor zelfontdekking en het drietal dichter bij elkaar brengt.

Duncan James als Tick. Foto: Paul Coltas

Negen jaar nadat de show in Sydney in première ging, explodeerde Priscilla deze week op het podium van het Manchester Opera House als onderdeel van de nieuwe Britse tournee.

In deze productie kruipt Blue-ster Duncan James in de rol van Tick (Jason Donovan zal de rol in sommige steden afwisselen). Het is een rol die een delicaat evenwicht vereist tussen branie en kwetsbaarheid. James vindt James dit evenwicht grotendeels, hoewel zijn fysieke bouw het tonen van de kwetsbaarheid van Tick tot een uitdaging maakt. Zijn moment in de show beleeft hij in een limoengroene pyjama met pailletten, dansend met cupcakes terwijl hij 'MacArthur Park' zingt – een absoluut hoogtepunt.

Simon Green geeft Bernadette een zachtere kant dan eerdere vertolkers van de rol. Als een van de meest complexe personages in de show verlangt Bernadette simpelweg naar liefde. De vertolking van Green is een uitschieter binnen het trio. Bernadette straalt stijl en klasse uit, zelfs onder de zwaarste omstandigheden. Haar harde pantser smelt naarmate ze dieper de outback in trekken.

Adam Bailey speelt Adam/Felicia, een jonge man die uit de kast is gebarsten en het leven in een razend tempo leeft zonder zich zorgen te maken over de gevolgen. Bailey’s Felicia is een wonderlijk vertoon van jeugdigheid; als een helder brandende komeet die langs de hemel flitst, is hij volkomen onbevreesd.

Priscilla maakt gebruik van drie fantastische diva's die vaak hoog in de lucht zweven om de zangstemmen te verzorgen voor de playbackend dragqueens in hun personages. Lisa-Marie Holmes, Laura Mansell en Catherine Mort zijn voortreffelijk; een bedwelmende mix van soul die een nieuwe dimensie geeft aan enkele van de grote discoklassiekers in de show.

Callum MacDonald heeft de taak om het publiek op te warmen en de toon van de avond te zetten als dragqueen Miss Understanding. Zijn interactie met de zaal is gevat en geeft de typische ‘bitchy’ verstandhouding van een dragqueen perfect weer, en zijn Tina Turner-imitatie is een genot.

MacArthur Park. Foto: Paul Coltas

Verrassend genoeg zijn de werkelijk groteske personages die het trio onderweg tegenkomt vrouwen. Catherine Mort, een van de Diva's, dubbelt als Shirley, de barvrouw in een kroeg in Broken Hill vol rednecks. Het personage is een puur stereotype met een matje, slechte hygiëne en borsten zonder beha, wat zorgt voor een moment van puur komisch genot. Julie Yammanee geeft een geheel nieuwe dimensie aan de Aziatische postorderbruid Cynthia. Deze incarnatie van Cynthia komt met een nieuw element dat laat zien dat ze wellicht niet de getalenteerde danseres is die ze zelf denkt te zijn, maar vertrouwt op haar seksualiteit en een act met pingpongballen om de aandacht van de mannen te trekken. Yammanee maakt van Cynthia een van de komische hoogtepunten van de avond. Je zult nooit meer op dezelfde manier naar een pingpongbal kijken.

Onderweg naar Alice Springs ontmoet het trio Bob de monteur, een ruimdenkende heer die de wereld heeft rondgereisd op zoek naar een plek waar hij thuishoort. Hij sluit al snel vriendschap met de ongebruikelijke reizigers en smeedt een unieke band met Bernadette. Philip Childs brengt Bob’s stoere mannelijkheid en zijn zachte kant tot leven, waardoor hij een complexiteit en bezieling krijgt die je niet direct verwacht van een monteur in de outback.

Go West. Foto: Paul Coltas

Het ensemble van Priscilla werkt bijzonder hard en wisselt voortdurend van kostuum om de campy fun van deze musical tot leven te wekken. Hun triomf komt aan het einde van de eerste akte met de showstopper 'I Will Survive', een van de meest vreugdevolle momenten ooit gecreëerd in de musicalgeschiedenis.

Een van de sterkste punten van de film Priscilla waren de kostuums van Tim Chappel en Lizzy Gardiner, die hen een Oscar, een BAFTA en een AFI-award opleverden. Alle klassieke looks uit de film zijn vertaald naar het podium, aangevuld met vele nieuwe ontwerpen. De kostuums van Priscilla zijn even extravagant en fantasievol als het concept van het verhaal zelf. Op kostuumgebied is Priscilla een visueel festijn dat je niet snel zult vergeten: een wervelende, flitsende en bonte parade van popcultuur en drag die je moet zien om te geloven. Bravo!

Ik was verrast om te zien dat Priscilla zelf in deze tourneeversie weer op het podium staat, zij het in een afgeslankte versie van het origineel op West End. Een bus op het toneel zetten die kan manoeuvreren als een van de dansers, verlicht is en op het juiste moment acteert, is geen sinecure. Gezien de show naar haar vernoemd is, is het geweldig dat ze in een substantievere vorm is teruggekeerd dan tijdens de vorige tournee, toen de bus werd vervangen door een draadframe met led-verlichting. Fijn dat je er weer bent!

Colour My World. Foto: Paul Coltas

Met zoveel goeds te melden is het jammer dat één ding tegenvalt. Het fysieke decor lijkt ergens onderweg naar Manchester te zijn gesneuveld. De kern van het verhaal van Priscilla draait om de uitgestrektheid van de Australische outback en het gevoel van isolatie en zelfontdekking dat daaruit voortvloeit. Zoveel van deze productie wordt voor karmozijnrode gordijnen gespeeld dat het verhaal zijn geografische context verliest.

Ik kreeg de indruk dat de creatieven de show hadden ontworpen in de veronderstelling dat iedereen de film had gezien; mijn metgezel die avond had dat niet. Hoewel de fysieke locaties in de West End-productie duidelijk werden weergegeven, ging de verplaatsing van plek naar plek tijdens deze tournee verloren.

'Sempre Libera', dat in de film de beroemde stiletto bovenop Priscilla liet zien met Felicia in een zilveren bodysuit en een vijftien meter lange zilveren sleep door de woestijn, is een iconisch stukje Australische filmgeschiedenis. Op West End zagen we Oliver Thornton hoog boven het publiek zweven terwijl hij de tekst playbackte die zich grofweg laat vertalen als "leef vrij en verheug je". De beeldtaal gemengd met Italiaanse opera was prachtig. Nu is het gedegradeerd tot een bijzaak die geen logica meer bevat en voor Priscilla-nieuwkomers volkomen onbegrijpelijk is.

Dat gezegd hebbende, valt er nog steeds veel te bewonderen aan Priscilla, vooral dankzij deze getalenteerde cast die de bonte helden van deze fantastische roadtrip tot leven brengt.

Priscilla is werkelijk de ultieme feelgood-musical. Het bezit een overvloed aan humor met een flinke dosis hartelijkheid.

Mis het niet!

Boek tickets voor de Britse tournee van Priscilla